#παιδικά_τραύματα


Η Παρασκευή ήταν μέρα αυτο-ψυχανάλυσης στην ελληνική τουιτερολάνδη, όπου με τη σήμανση #paidika_traumata έβγαλαν όλοι τα σώψυχά τους. Και πολύ καλά κάνανε, συμπληρώνω εγώ.

Ερωτηθείσα υπό την συμπαθεστάτη @elfinexile « εσύ, τέκνον εσπουάρ, δεν είχες παιδικά τραύματα; καθαρή την έβγαλες; » της απάντησα με κάθε ειλικρίνεια ότι βεβαίως και είχα … όλοι έχουμε. Αυτά είναι που μας διαμορφώνουν.

Είναι κάτι που το αναφέρω συχνά, χωρίς να το περιορίζω στα « άσχημα » τραύματα. Ερμηνεύω κάθε « τραύμα » ως μία χαρακιά, μία αυλάκωση στον εγκέφαλο, κάτι που τον στρέφει σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η κοινή συνισταμένη χιλιάδων τέτοιων κατευθυντήριων γραμμών, είναι η διαμόρφωση χαρακτήρα, η προσωπικότητα, αυτό που είμαστε σήμερα.

Ορισμένες από τις απαντήσεις στο timeline μου, με έκαναν να χαμογελάσω, άλλες μου δείξανε ότι έχω χάσμα γενεών, ενώ κάποιες μου δείξανε ότι έχω τα ίδια ερεθίσματα με όσους τις ανέφεραν. Π.χ.

** « η μουσική των τίτλων της Αθλητικής Κυριακής ». Είναι από τις « χαρακιές » στο κεφάλι μου που έχουν γράψει μία αυτόματη κίνηση: αλλάζω κανάλι.

** « το μεσημέρι με έβαζαν να κοιμηθώ ». Κι εμένα, με αποτέλεσμα να έχω μελετήσει κάθε « τρύπα » στο ταβάνι και κάθε γωνία στα γύψινα. Δεν μπορούσα.

** « ο μεγάλος μου αδελφός, μου έλεγε ότι με πήραν από τους γύφτους ». Το ομολογώ: το έχω διαπράξει κι εγώ αυτό. Είχε πλάκα.

** « όταν πήγαινα να μου σφίξουν τα σιδεράκια ». Ναι, οι επισκέψεις στον οδοντίατρο είναι αποτυπωμένες με πολύ πόνο στο μυαλό μου. Ακόμα, όποτε φεύγω από εκεί, του λέω « εύχομαι να μην τα ξαναπούμε, γιατρέ ».

** « που με τάιζαν με το ζόρι [συμπληρώστε το τρόφιμο της δυσαρεσκείας σας] ». Ήμουνα και παραμένω εξαιρετικά δύστροπη στο φαγητό. Από κάποιο σημείο και μετά, παραιτήθηκαν.

Μπορώ βεβαίως να προσθέσω αρκετά ακόμα …

** Τα γυαλιά, μόδας περασμένων δεκαετιών. Τότε δεν ήταν τόσο τραυματικό, αλλά σήμερα που βλέπω τις φωτογραφίες είναι. Το ίδιο και το « μακιγιάζ » που κάναμε στο λύκειο με τις φίλες μου, λες και θα βγαίναμε για πιάτσα στη Συγγρού. Ένας άνθρωπος με γούστο, δεν βρισκόταν να μας πει κάτι;

** Το « μην σπας τα σπυράκια, θα σου αφήσουν σημάδια » που ακολούθησε το « τα γόνατά σου όταν μεγαλώσεις θα είναι γεμάτα σημάδια, κορίτσι πράμα! » [ήταν μονίμως ματωμένα].

** Το « μην λούζεσαι και βγαίνεις έξω, θα κρυώσεις » μόνιμος καυγάς με τη μάνα μου.

** Το πρώτο ορμονικό nervous breakdown.

** Τα μαθήματα στο ωδείο. Μαρτυρικά χρόνια.

** Ένας αγαπημένος συμμαθητής που σκοτώθηκε άδικα.

** Το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ και η υστερία που ακολούθησε.

** Το πρωινό βάρβαρο ξύπνημα, 3′ για να ντυθώ και άλλα 5′ για να τρέξω στο σχολείο.

** Η παρατήρηση που μου έκανε ένας καθηγητής επειδή φόρεσα « προκλητικό » σορτς. Ευτυχώς, για τα μίνι δεν είχαν πει κουβέντα.

** Η ίδια συζήτηση κάθε φορά που ήθελα να πάω σε πάρτι: ποιος άλλος θα είναι, τί ώρα θα γυρίσω κλπ.

** Οι συμμαθητές που κόβονταν στο τέλος της χρονιάς και τους σταματούσαν εντελώς από το σχολείο. Χωρίς κυρώσεις από τον εισαγγελέα, νομίζω.

** Τα νεύρα του πατέρα μου όταν η δασκάλα του μπαλέτου μας ζήτησε ένα υπέρογκο ποσό για στολές « επιδείξεων ». Την ξέχεσε και τελικά μας τις αγόρασε η σχολή.

** Όταν γλίστρησε το αμάξι μας στο χιόνι και την πτώση στο γκρεμό σταμάτησε ένα δέντρο. Νομίζω πως έκτοτε δεν ξαναπήγαμε στο χιονοδρομικό κέντρο.

** H αντιπαθής φιλόλογος που με χαντάκωσε και δεν έμαθα ποτέ αρχαία.

** Μία μαρτυρική περίοδος που η μητέρα μου ήταν « άρρωστη » κι έπρεπε να μας φροντίζει ο πατέρας μου. Πολλά χρόνια αργότερα έμαθα ότι είχε αποβάλει.

** Τα τεράστια επαγγελματικά πλυντήρια στο υπόγειο του παιδικού σταθμού, όπου μας απειλούσαν ότι θα μας κλείσουν εάν δεν είμαστε φρόνιμοι. Τα θυμάμαι σαν να ήταν πολυκατοικίες στο μέγεθος.

** Η συνειδητοποίηση ότι οι γονείς ενός συμμαθητή μου είχαν δώσει το ένα τους παιδί σε συγγενή για υιοθεσία, επειδή δεν είχαν χρήματα να το μεγαλώσουν.

** Που μου λέγανε πάντα « έλα, εσύ είσαι μεγαλύτερη, μην το συνεχίζεις ».

** Που είχα κολλήσει ένα σοβαρό ιό στην κατασκήνωση και με αναγκάσανε να φύγω νωρίτερα για να παίρνω τα φάρμακα.

** Που έσπασα κάτι ακριβό και αναντικατάστατο επειδή έτρεχα πέρα δώθε σαν το αφηνιασμένο μες στο σπίτι και τις έφαγα.

** Που με τσάκωσε ο πατέρας μου με γκόμενο στα 14 κι έγινε το έλα να δεις.

** Που όταν μιλούσα στις φίλες μου σήκωναν το διπλό τηλέφωνο για να ακούσουν τί λέμε.

** Που με τράβαγε η μάνα μου για αποτρίχωση σε αισθητικό, για να μην ξυρίσω τα πόδια μου. Εκείνο το γαμω-bikini line ήταν απερίγραπτος πόνος.

** Που ντρεπόμουνα απίστευτα την πρώτη φορά στο χορευτικό όμιλο (6 ετών), επειδή δεν ήξερα κανέναν αλλά οι γονείς μου επέμεναν ότι πρέπει να το ξεπεράσω και να γίνω εξωστρεφής. Είχα χύσει μαύρο δάκρυ. Μετά τη δεύτερη φορά, είχα γνωρίσει ένα ωραίο αγοράκι και δεν ξεκολλούσα.

** Που οι Αμερικάνοι κάνανε βόλτες με τα τανκς στην Κρήτη, λόγω Λόκερμπι, και όλοι περίμεναν να ξεσπάσει πόλεμος. Νομίζω ότι είδα το έπος του ’40 να περνάει μπροστά στα μάτια μου.

** Που με αναγκάσανε οι δικοί μου να καθίσω στο ίδιο θρανίο με την ανιψιά ενός γείτονα επειδή « ήρθε από το χωριό και δεν ξέρει κανέναν » και καθόλου δεν ταιριάζαμε. Μαρτυρική χρονιά.

** Που έφαγα ξύλο για να φορέσω κάτι καλτσάκια τα οποία « μου χαλούσανε το στυλ » σε ηλικία 4? 5? Το πολύ 6.

** Που έκανα ένα τραγικό σφάλμα [προσέβαλα κάποιον δημόσια] στην ομιλία μου μπροστά σε όλο το σχολείο και τον στεναχώρησα. Χωρίς να φταίει. Μεγάλη χοντράδα.

** Που η μητέρα της φίλης μου δεν την άφηνε να κάνει παρέα μαζί μου επειδή ήμουνα « αριστερή ». Τρομάρα μου!

** Που είχα πάθει υπερκόπωση από το πολύ σκαρφάλωμα στα δέντρα και ο γιατρός είπε να μείνω 3 μέρες ξάπλα για να συνέλθω.

Κάποια άλλα προτιμώ να μην τα μοιραστώ, γιατί ακόμα και σήμερα πονάνε. Μπορώ όμως να μοιραστώ αρκετά από τα « ευχάριστα » τραύματα. Εκείνα που έχουν προκαλέσει βαθιές καλοδεχούμενες χαρακιές.

** Το γέλιο που ρίξανε όλοι, όταν με βγάλανε να πω την προσευχή και την είπα λάθος. Με διόρθωνε ο θρησκευτικός, δεν άκουγα εγώ, δράμα! Δεν με ξαναβγάλανε, ποτέ.

** Οι μπλε ποδιές με το λευκό γιακαδάκι.

** Τα βραστά ρόλλεϊ, οι φουρκέτες, τα σεσουάρ τύπου « καπέλο » στα κομμωτήρια.

** Η έκφραση καμπόσων καθηγητών θρησκευτικών (και όχι μόνο) όταν τους έλεγα τα δικά μου.

** Ο πλανώδιος πωλητής βιβλίων και ο συνάδελφός του με τα « είδη προικός », τα πανηγύρια της επαρχίας, το λούνα παρκ, το μαλλί της γριας και οι πάγκοι με τα εμπορεύματα.

** Ο ξανθός άγγελος γιος της νοικάρας μας, τον οποίο αποφάσισα στα 5 ότι « θα παντρευτώ », το ανακοίνωσα στην οικογένεια και απορούσα κιόλας, που πέσανε ξεροί από το γέλιο. Ευτυχώς που ξε-ερωτευόμουνα πιο εύκολα απ’ όσο ερωτευόμουνα.

** Οι πειρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι αφιερώσεις, τα σχόλια την επόμενη μέρα στην τάξη, ο γιος της γειτόνισσας που ερχόταν σε μας για να κρύψει τον δικό του όποτε βγαίνανε παγανιά οι μπάτσοι για να τον πιάσουν.

** Το πρώτο μου walk man που έκανε μια περιουσία [Sony, αμέ!] και ήταν επιβράβευση για ένα δίπλωμα που πήρα. Μαζί με αυτό, οι mixed tapes που φτιάχναμε στα δισκάδικα ή μας τις κάνανε δώρο οι γκόμενοι.

** Το οικογενειακό συμβούλιο για να υιοθετήσουμε ένα παιδί της Αφρικής, στο μεγάλο λιμό.

** Που ένας τύπος 2 χρόνια μεγαλύτερος φερόταν μαλακισμένα από άγχος, έκλεισα την πόρτα, του είπα « σκάσε! » και του έσκασα ένα φιλί στο στόμα. Χαμογελούσε σαν χαζός, αρκετή ώρα. Ηρέμησε κάπως.

** Ο παππούς μου, που με μάθαινε να παίζω χαρτιά κρυφά από τη γιαγιά [« δεν κάνει, τα παιδιά! »] και μου έφερνε γλυκά από το καφενείο όποτε κέρδιζε στην ξερή.

** Τα νεύρα του φυσικού μου, όταν ανάγκασα την ΟΛΜΕ να ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους του. Να με κόψει δεν μπορούσε, να με απειλήσει πάλι, δεν τολμούσε … ήταν αναγκασμένος να με ανέχεται.

** Η ξυλόσομπα στην αίθουσα, τα ζεστά κοτλέ παντελόνια, η έλλειψη εργαστηρίων, το ποντίκι που διέσχιζε την τρύπα και πήγαινε στο διπλανό τμήμα, η ανταλλαγή συμβολικών δώρων στις γιορτές, οι σχολικές εκλογές, το ξύλο που παίζαμε « φιλικά » με άλλα παιδάκια, η φυσαρμόνικα, τα παιχνίδια που μοίραζα ή κατέστρεφα σε χρόνο dt, το μέτρημα των παγωτών που είχαμε φάει κάθε καλοκαίρι, το αίμα που έβραζε και δεν κρυώναμε αλλά οι γονείς γκρίνιαζαν να ντυθούμε ζεστά, τα σκονάκια, το γιαούρτι που έφτιαχνε η γιαγιά μου σε κατσαρόλες, το ψωμί που ζύμωνε η μάνα μου στις απεργίες των αρτοποιών και μοσχομύριζε το σπίτι.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

6 responses to “#παιδικά_τραύματα

  • Кроткая

    Δεν το πιστεύω!
    Κι εμένα το πρώτο μου walkman ήταν sony και ήταν επιβράβευση για κάτι εξετάσεις (γαλλικών νομίζω, δε θυμάμαι καλα). Τη χαρά που πήρα όμως, δεν θα την ξεχάσω ποτέ!

  • silentcrossing

    Μοιραζόμαστε πολλά πολλά κοινά εμείς οι δύο, θα σταθώ όμως στους αντιπαθητικούς καθηγητές γιατί είναι από τα μελανά σημεία της δικής μου παιδικής/εφηβικής ηλικίας: δεν είναι απίστευτο που άνθρωποι εντελώς ανίκανοι γι’αυτό το επάγγελμα επηρέασαν τη δική μας πορεία στη ζωή; Πολλοί από τη γενιά μας θα είχαμε σίγουρα κάνει άλλα πράγματα αν ήταν άλλοι καθηγητές στη θέση τους ή τουλάχιστον θα είχαμε αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ηλικίας με πιο εποικοδομητικό τρόπο αν είχαμε κάπου να ακουμπήσουμε. Ακόμα είμαι θυμωμένος μαζί τους..

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Δεν το περιορίζω στη γενιά μας. Δυστυχώς, πολλοί χασάπηδες γίνονται καθηγητές από σπόντα, κι επειδή δεν αγαπάνε ατό που κάνουν, χαντακώνουν κόσμο.

      Και ακόμα δυστυχέστερα, δεν υπάρχει εύκολος ή αντικειμενικός τρόπος να τους διαχωρίσεις.

  • ricudis

    Σε νιωθω απολυτα. Κι εγω ακομα και σημερα, μετα απο τοσα χρονια που εχουν περασει, υπαρχουν στιγμες που οποτε κλεινω τα ματια μου με πλημμυριζει εκεινος ο φριχτος, εκτος ρυθμου, ηχος « τικ – τακ – … – τικτικ – … – τακ – τακ – τικτακ » του μηχανικου ταξιμετρου, που με καταδυναστευε οποτε εμπαινα μικρος σε ταξι.

    Θα με κυνηγαει μεχρι να πεθανω.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s