φλας-μπακ

Η συζήτηση στο καφέ πήγε άμεσα στο τρομερό δυστύχημα που έγινε το προηγούμενο βράδυ. Σοκαρισμένοι όλοι από το πόσο γρήγορα μπορεί να φύγει από τη ζωή ένας νέος άνθρωπος, επαναλάμβαναν τις λεπτομέρειες. Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα ποιος από τους δύο οδηγούς έφταιγε, ούτε και έχει πια σημασία. Δυστυχώς.

Ναι, ο θάνατος είναι μέρος της ζωής, αλλά ο θάνατος ανθρώπων σε « παραγωγική ηλικία » και χωρίς σοβαρό λόγο είναι ίσως λίγο τραγικότερο από το σύνηθες.

Μία απρόσεχτη προσπέραση, μία παραβίαση στο κόκκινο, μία λανθασμένη πορεία στο αντίθετο ρεύμα, μία λάθος επιλογή να διασχίσεις το δρόμο, η αμέλεια να δεις ποιος έρχεται από δεξιά, ένα γλίστρημα στο πεντάλ, πάγος στο οδόστρωμα, όλα θέματα μισού δευτερολέπτου. Η λεγόμενη « κακιά στιγμή ».

Α’ γυμνασίου, μετά τα Χριστούγεννα.

« Ο […] μου είπε ότι του αρέσεις και θέλει να τα φτιάξετε. »

« Μπα, και γιατί δεν έρχεται να μου το πει ο ίδιος και στέλνει εσένα; »

« Αν σου το πει, τί θα του πεις; »

« Εσένα δε σου πέφτει λόγος. »

Στο άλλο διάλειμμα ήρθε και μου το είπε.

Από εκείνη την ημέρα, δύο σπυριάρικα με λιπαρά μαλλιά, αμφότεροι, « τα φτιάξαμε ». Ξέρετε, χεράκι-χεράκι, βόλτες στην αυλή, ιδιαίτερα « ψου-ψου », αφιερώσεις σε πειρατικούς σταθμούς, καρδούλες σε θρανία και βιβλία, κλεφτές ματιές την ώρα του μαθήματος κλπ.

Εντάξει, πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν πολύ ωραίος γκόμενος. Παίζει να ήταν ο πιο ωραίος από τα 6 τμήματα της α’ γυμνασίου. Αντικειμενικά. Κι εγώ καλή ήμουνα. Όχι καμιά θεά. Βλεπόμουνα όμως.

« Θα πας στο πάρτι της […]; »

« Δεν ξέρω, θα ρωτήσω τους γονείς μου. »

« Εγώ θα πάω, έλα κι εσύ, να πάμε μαζί. »

Τέτοιες ωραίες ιστορίες. Μη φανταστείτε πολλά. Ως εκεί έφτανε η ιστορία. Άντε και κανένα κολλητό χορό στο πάρτι της […] με την υπόλοιπη τάξη να μας κοιτάζει και να κάνει σχόλια.

Μετά χαθήκαμε εντελώς. Σταματήσαμε να κάνουμε παρέα. Νομίζω μία φορά βριστήκαμε κιόλας, με αφορμή τις παρέες μας. Εγώ άνοιξα φτερά για γκόμενους από μεγαλύτερες τάξεις. Είχανε bonus points τότε.

Περάσανε οι δεκαετίες και δεν ρώτησα ποτέ, δεν έμαθα ποτέ τί κάνει. Μερικοί άνθρωποι απλά χάνονται από τη ζωή μας και δεν έχουμε καμία σκασίλα τί απέγιναν. Κακά τα ψέματα, είναι σαν να μην υπάρχουν.

Μέχρι που βλέπουμε το όνομά τους σε ένα κηδειόχαρτο και αρχίζει να περνάει από μπροστά το παρελθόν σε flash-back.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s