ο ομορφάντρας, ο ασχημάντρας και η ψόφια ελπίδα

Διάβασα « Το υπόμνημα ενός ασχημάντρα » εδώ.

Κατανοώ ότι πολλοί προσβλήθηκαν από το άρθρο της Χ.Ταχιάου « Δεν μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα » σε κάποιο portal. Καταλαβαίνω και τους λόγους.

Ωστόσο, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν έχουμε τα ίδια ερεθίσματα, ούτε και έχουμε τις ίδιες αντοχές.

Η διαφορετικότητά μας, κάνει άλλους ανθεκτικούς – ή ακόμα και περήφανους – για την « Ελλάδα του ομορφάντρα » ενώ σε κάποιους προκαλεί αλλεργία.

Αισθάνομαι ξένη σε αυτή τη χώρα. Και το χειρότερο είναι πως δεν είμαι.

Όταν δεν βρισκόμουνα στην Ελλάδα, μου έλειπε φρικτά. Είχα λιώσει κασέτες και CD, κι ενώ ποτέ δεν άντεχα τη μπάλα, είχα καταντήσει να ακούω ποδόσφαιρο στο β’ πρόγραμμα στα βραχέα, επειδή ήταν στα ελληνικά.

Τα θυμάμαι αυτά. Θυμάμαι καλά πώς ήταν.

Αλλά θα προτιμούσα να ζω σε μία πολιτισμένη χώρα, η οποία σέβεται τους πολίτες της και δεν τους θεωρεί αναλώσιμη μάζα. Δεν ανήκω σε αυτό τον αχταρμά.

Δεν μπορώ να προσαρμοστώ στο γεγονός ότι ο υπάλληλος που με εξυπηρετεί – και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα – από τα 45′ που ήμουνα στο γραφείο του, τα 20′ χαιρετούσε κόσμο, ρωτούσε για την οικογένειά τους και γενικά, έκανε δημόσιες σχέσεις. Με ενοχλεί το γεγονός ότι θεωρεί δεδομένο πως την ώρα που έχει δουλειά μπορεί να μιλάει στο κινητό του για προσωπικά θέματα.

Όχι μόνο επειδή εγώ βιάζομαι και ο χρόνος μου – τον οποίο προφανέστατα δεν σέβεται – είναι πολύτιμος. Με ενοχλεί επειδή ξέρω ότι με αυτό τον τρόπο – τις προσωπικές γνωριμίες – προσπαθούν όλοι να προωθήσουν αυτά που έπρεπε να γίνονται αυτόματα και αυτονόητα.

Δεν θέλω να πρέπει να είμαι φίλη, συγγενής και γνωστή για να γίνονται όσα ζητάω. Δεν θέλω να μου λένε ποιους από τους δικούς μου γνωρίζουν, ούτε ποιο βαθμό συγγένειας έχουμε. Θέλω να γίνονται οι δουλειές μου επειδή έτσι υποδεικνύει η λογική ή / και ο νόμος. [Τα οποία, δυστυχώς, συχνά δεν ταυτίζονται.]

Και το χειρότερο είναι ότι ξέρω πως εάν διαμαρτυρηθώ, θα είμαι « ψυχρή » ή « απάνθρωπη » … επειδή είναι « λογικό » να παρακολουθώ έναν εργαζόμενο να μιλάει με τον ηλεκτρολόγο του, που κάνει επισκευή στο σπίτι του, την ώρα που περιμένω να εξυπηρετηθώ, ή την τάδε κυρία να συγχαίρει το βαφτιστήρι της για τους βαθμούς του. Γιατί να το κάνει το απόγευμα; Αφού μπορεί άνετα να το κάνει στο 8ωρό της.

Μπορεί τελικά και να είμαι, και κακή και ψυχρή και ανάποδη.

Αυτό που ξέρω είναι πως δεν είμαι ευχαριστημένη με τη συγκεκριμένη Ελλάδα. Κι επειδή δεν έχω πια το κουράγιο να την αλλάξω, επειδή έχω κατανοήσει ότι μειοψηφώ, φοβάμι πως, το μόνο που μου μένει είναι να την αποποιηθώ.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s