οι σακάτηδες και το δάσος

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που, εκστομίζουμε μία τιτανοτεράστια χαζομάρα και μετά περνάμε τα επόμενα 5 – 55 χρόνια, ευχόμενοι να μην το είχαμε κάνει ποτέ.

To απόγευμα της Τετάρτης, μία δημοσιογράφος κάποιου καναλιού [δεν έχει σημασία το πρόσωπο], έκανε κάτι τέτοιο στο twitter. Συγκεκριμένα, έκανε ένα πολύ απρεπές σχόλιο [« σακάτης »] για γερμανό υπουργό ο οποίος βρίσκεται καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι.

Φυσικά, διαδόθηκε με αστραπιαία ταχύτητα στην ελληνόφωνη τουιτερόσφαιρα και μπορεί κανείς να φανταστεί τα επικριτικά σχόλια που ακολούθησαν.

Ακόμα κι εγώ, δεν κατάφερα να αντισταθώ στον πειρασμό και αναπαρήγαγα ένα από αυτά τα σχόλια. Έλεγε, σε γενικές γραμμές ότι « σε μία πολιτισμένη χώρα, μετά από αυτό το σχόλιο θα είχε απολυθεί ».

Σκληρό μεν, ειδικά σε εποχές καλπάζουσας ανεργίας, αλλά εντάσσεται στο σκεπτικό ότι οι άνθρωποι που βγαίνουν κάθε μέρα στην τηλεόραση και μας « ενημερώνουν » πρέπει να πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. Κρατήστε την αυτή τη σκέψη, διότι θα επανέλθω.

Πριν πω οτιδήποτε άλλο, να δηλώσω ότι έχω βρεθεί στη θέση της, και ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Είπα κάτι προσβλητικό και απρεπέστατο για κάποιον, χωρίς να έχω το δικαίωμα ή το λόγο να το κάνω, μπροστά σε 300 περίπου άτομα.

Θυμάμαι ότι δικαιολόγησα τον εαυτό μου [« ήμουνα κουρασμένη και αγχωμένη και δεν ήξερα τί έλεγα »]. Μα, παρόλο που έχουν ήδη περάσει πάρα πολλά χρόνια, δεν με συγχώρησα και δεν το ξέχασα.

Πρώτον, επειδή πλήγωσα έναν άνθρωπο που δεν μου είχε κάνει τίποτα, αναφέροντας το πρόβλημά του.

Δεύτερον, επειδή ντρόπιασα τους γονείς μου. Δεν μου έχουν δώσει τέτοια ανατροφή.

Έκτοτε, προσπαθώ οι κρίσεις που ασκώ να αναφέρονται στις επιλογές των ανθρώπων και όχι στον τρόπο που τους έφτιαξε η φύση ή σε πράγματα που δεν μπορούν να επηρεάσουν. Για να το πω πιο απλά: δεν μπορώ να κατακρίνω κάποιον επειδή είναι άσχημος [σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη περί αισθητικής], μπορώ όμως να του πω ότι το κίτρινο πουκάμισο που φοράει, είναι για τα μπάζα, ή πως η πολιτική του τοποθέτηση είναι απαράδεκτη.

Επανέρχομαι όμως σε αυτό που είπα νωρίτερα, σχετικά με τους δημοσιογράφους.

Διαπιστώνω ότι θέλουμε να είναι « πολιτικά ορθοί ». Μας ενοχλεί η ιδέα ότι μπορεί να έχουν συγκεκριμένη « αιρετική » [για να μην πω τίποτα χειρότερο] τοποθέτηση.

Ως ένα βαθμό, το καταλαβαίνω. Κι εμένα με ενόχλησε η λέξη « σακάτης ». Παρόλο που, είχα τη χαρά και την ευτυχία, να μην υπάρχει κανένα άτομο με ειδικές ανάγκες στην οικογένειά μου, αισθάνομαι τον καημό και τα βάσανα όσων είχαν τέτοια προβλήματα. Δεν είναι εύκολο να ζεις με άτομο περιορισμένης κινητικότητας, αντίληψης, ακοής, όρασης … ή γενικά με κάποιον που δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες στην Ελλάδα.

Να την καταδικάσουμε λοιπόν την ένοχη, να της πούμε ότι πρέπει να ντρέπεται και να ζητήσουμε το κεφάλι της σε ασημένιο δίσκο.

Πριν από αυτό όμως, πρέπει να δούμε λίγο κι εκείνους που μας δουλεύουν ψιλό γαζί, πολιτικώς ορθά, πάντα! Τους συναδέλφους της, και ειδικότερα τους πιο προβεβλημένους, ορισμένοι εκ των οποίων βρίσκονται και στην twitter-o-χώρα.

Θεωρώ ότι είναι πολύ χειρότεροι. Τραγικότεροι. Μπορεί να μην το λένε τόσο ωμά, ωστόσο υποστηρίζοντας την νεοφιλελεύθερη αντίληψη του ανάλγητου [a.k.a. μη-κοινωνικού] Κράτους, ουσιαστικά ασελγούν πολλαπλά εις βάρος των « σακάτηδων ».

Διότι, δυστυχώς, οι « σακάτηδες »-ΑΜΕΑ περισσεύουν σε αυτή τη χώρα.

Η νεοφιλεύθερη πρόταση λέει χονδρικά να επαναφέρουμε τον Καιάδα, για όσους δεν διαθέτουν τους πόρους που απαιτεί μία καλή ιδιωτική ασφάλιση. Με το μνημόνιο, κόβουμε κι άλλο το ήδη ανεπαρκές και υποστελεχωμένο ΕΣΥ, το καταφύγιο όσων δεν είχαν αλλού να στραφούν.

Κι αν έχετε απορίες, απλά δείτε τις ΗΠΑ, τη Μέκκα όλων αυτών. Με πολλές [5; 7; έχω χάσει το μέτρημα] δεκάδες εκατομμύρια ανασφάλιστους πολίτες, βορά στα νύχια των πανάκριβων ιδιωτικών νοσοκομείων.  Τα έχει περιγράψει επαρκώς ο Michael Moore στο ντοκυμαντέρ « sicko », προτείνω να το δείτε.

Ναι μεν, να καταδικάσουμε τη μία δημοσιογράφο για την χοντράδα της, αλλά να μην εξαντλήσουμε όλη μας την κριτική σε ένα άτομο. Θα είναι σαν να βλέπουμε το δέντρο, αγνοώντας « κοτζάμ » δάσος.

Εστιάστε καλύτερα.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

4 responses to “οι σακάτηδες και το δάσος

  • ο κανένας (@etceteria)

     » μπορώ όμως να του πω ότι το κίτρινο πουκάμισο που φοράει, είναι για τα μπάζα » διακρινω αισθητικο ελιτισμο, ελλειψη ανοχης σε διαφορετικά αισθητικά-πολιτιστικά προτυπα- κλπ κλπ:P?

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Προφανώς είχα συγκεκριμένο παράδειγμα κατά νου, αλλά ναι, πάντα υπάρχει υποκειμενικότητα στην αισθητική και έχει άμεση σχέση με τις επιρροές μας. Τα παιδικά τραύματα που λέγαμε … ;)

  • Immortalité

    Εσύ είπες κάτι και ήθελες ν’ ανοίξει η γη να σε καταπιεί. Αυτή είπε κάτι και μέχρι να της βάλουν χοντρό χέρι το υπερασπιζότανε.Ο δε διάλογός της με την άλλη έγκριτη συνάδελφό της, ήταν ούτε επιπέδου γυμνασίου. Σε όλους μας έχει τύχει να έρθουμε σε άβολη θέση από κάτι που είπαμε, από τον τρόπο που γελάσαμε με κάτι που δεν ήταν τελικά αστείο με ένα πώς το έκανα τώρα εγώ αυτό. Αλλά αυτό με τις συγκρίσεις που πάντα υπάρχει χειρότερο που αθωώνει το προηγούμενο ειλικρινά με ξεπερνάει. Επειδή το σύστημα επαναπροωθεί τον Καιάδα, αν δεχτούμε ότι όντως έτσι είναι, δεν σημαίνει ότι ένα πρόσωπο που εκφέρει δημόσιο λόγο νομιμοποιείται να μιλάει για σακατιλίκια και να είναι εντάξει. Εξετάζουμε το καθένα στο πλαίσιό του και αντιδρούμε αναλόγως. Όπως λέει και μια ψυχή άδερ δε ουάν άδερ δη άδερ.

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Δεν τη δικαιολογώ με τίποτα. Αυτό που είπε ήταν ενδεικτικό πλήρους αναισθησίας για μία μερίδα ανθρώπων που, αν μη τί άλλο, δεν ευθύνονται κιόλας για το πρόβλημά τους. Με πολλές προεκτάσεις για το τί μπορεί να κουβαλάει στο μυαλό της.

      Ωστόσο, είδα να εξαντλούμε όλη μας την αυστηρότητα σε αυτό και να χάνουμε το δάσος. Θεωρώ ότι είναι εξίσου βάρβαρος π.χ. ο εξευτελισμός των συλληφθέντων σε κάποια πορεία μέσα από τον τρόπο που το διαχειρίζονται τα ΜΜΕ. Αλλά εκεί, το δεχόμαστε σαν να μην τρέχει τίποτα.

      Αναφέρω αυτό το παράδειγμα, επειδή το έχουμε πρόσφατο: η ΕΛΑΣ έδωσε φωτογραφίες και στοιχεία ανθρώπων που κατηγορούνται και δεν έχουν δικαστεί, και π.χ. το πόρταλ του Ευαγγελάτου αναπαρήγαγε το δελτίο τύπου, μέχρι που φοβήθηκαν (ίσως την κατακραυγή, ίσως μια επίθεση DDoS όπως αυτή που έγινε στη σελίδα της ΕΛΑΣ) και το « μάζεψαν ».

      Είναι εξίσου κατάπτυστο, αλλά κανείς μας δεν έσπευσε να το καταδικάσει, να ζητήσει απολύσεις ή απολογία στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ.

      Το « δια ταύτα » δεν είναι πως πρέπει να αθωώσουμε την πρώτη. Είναι πως πρέπει να είμαστε εξίσου απαιτητικοί με τους υπόλοιπους.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s