δικός μου κι ο τρόμος

Θυμάμαι ακριβώς τί έκανα πριν από ένα χρόνο αυτές τις μέρες. Παρόλο που οι πληροφορίες είναι πολλές και συγκεχυμένες, μπορώ να ανακαλέσω απίστευτα πολλές λεπτομέρειες.

Όταν η ζωή σου είναι φυσιολογική, δεν συγκρατείς τέτοιες μνήμες. Αποτυπώνεις μόνο τα έντονα βιώματα, και αυτά κατά κανόνα, είναι τα δυσάρεστα.

Πολλές αναμνήσεις, του τύπου « ξύπνησα χαράματα, για να κάνω την τάδε δουλειά, ψιχάλιζε και πάρκαρα το αυτοκίνητο εκεί, πλησίασα τον τάδε, μιλήσαμε και μετά πήγα στο γραφείο » ή « σταματήσαμε και φάγαμε εκεί, οι άλλοι βλέπανε ποδόσφαιρο και ζητήσαμε να μας φτιάξει το τάδε φαγητό, και συζητούσαμε το τάδε θέμα, κι έκανε κρύο και ξαναζεστάθηκα μόνο όταν μπήκα στο αμάξι » … και χιλιάδες ακόμα γεγονότα που καρφωθήκανε στο κεφάλι μου με έντονο τρόπο.

Για ορισμένα, όπως το αποκριάτικο γλέντι, έχω κρατήσει και φωτογραφίες. Ακόμα κι αυτές, μου φαίνονται λίγες. Μακάρι να είχα περισσότερες.

Ίσως θα ήταν πιο « ευχάριστο » να μπορούσα να ξεχάσω. Μα, ούτε θέλω, ούτε μπορώ.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Les commentaires sont désactivés.