θυμάμαι

« Σημείωσε την ημερομηνία » μου είπε « να θυμάσαι, εάν χρειαστεί ».

Τον διαβεβαίωσε ότι δεν ξεχνάω εύκολα. Ειδικά τις ημερομηνίες που έχω ταυτίσει με συγκεκριμένα γεγονότα, κατά κανόνα τις θυμάμαι.

Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, θυμάμαι εξαιρετικά έντονα την 11η Μαρτίου 2011. Ήταν Παρασκευή.

Θυμάμαι ότι, ξυπνήσαμε με την είδηση του τρομακτικού σεισμού της Ιαπωνίας και του επακόλουθου τσουνάμι. Με σχετικά νωπές τις μνήμες της 26ης Δεκεμβρίου 2004 [της ημέρας κατά την οποία το 95% των ελλήνων πρωτάκουσε τη λέξη « τσουνάμι »], όλος ο πλανήτης κοίταζε με δέος και τρόμο.

Εδώ, μπορείτε να δείτε πώς εξελίχθηκε η αποκατάσταση των ζημιών, μέσα σε αυτόν το χρόνο που πέρασε.

Όσο οι πρωινές ειδησεογραφικές εκπομπές δεν μιλούσαν για το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα και το ενδεχόμενο ζημιάς, έπαιζε το δεύτερο θέμα: ο μίνι εμφύλιος στη Λιβύη και η άρνηση του Καντάφι να παραδώσει την εξουσία.

« Θα σφάξει τον κόσμο, ο μαλάκας! » σχολιάζαμε, με μια δόση … χμμμ … πώς να το περιγράψω; Δεν ήταν αφέλεια, επειδή ξέραμε περί τίνος πρόκειται. Ήταν όμως συναισθηματική ταύτιση με τους πολίτες που ζούσαν αυτή τη δύσκολη κατάσταση, χωρίς να το έχουν επιλέξει.

Προχθές, διάβασα ένα άρθρο του Δελαστίκ στο Έθνος για την επικείμενη διαμέλιση της Λιβύης, υπό το βάρος της απληστίας των φυλάρχων. Δεν κλείσανε ακόμα χρόνο και αποδεικνύουν ότι στόχος τους ήταν εξ αρχής η κατάληψη της εξουσίας για ίδιον όφελος. Θλιβερό, ρεαλιστικό … διαλέξτε εσείς πώς θα το χαρακτηρίσετε.

[Ο Αστέρης π.χ. με χαρακτήρισε « ισοπεδωτική ».]

[Τί « ποιος Αστέρης; »! Εάν δεν ξέρεις, τράβα δες τηλεόραση.]

Επιστρέφω όμως …

Στις 11 Μαρτίου 2011, είχα προγραμματίσει να πάω στην Αθήνα το απόγευμα. Έστειλα sms να με περιμένουν. Στις 12 Μαρτίου θα έπαιρνα το καράβι από τον Πειραιά, όχι μόνη.

Κανόνισα κάτι πρωινές δουλειές, έφαγα με την οικογένειά μου … και μερικές άλλες λεπτομέρειες που, επιλέγω να μην καταγράψω εδώ. Αρκεί που είναι καταγεγραμμένες στη μνήμη μου.

Θυμάμαι ότι είχα μία ενόχληση στο λαιμό, η οποία επιδεινώθηκε & κατέληξε σε μία φρικτή φαρυγγίτιδα. Απέκτησα τη φωνή τύπου « Βάγγος ο νταλικιέρης » για πολλές μέρες. Μήνες αργότερα συνειδητοποίησα τί έφταιγε.

Θυμάμαι επίσης το μαγαζί όπου φάγαμε εκείνο το βράδυ, στου Ψυρρή. Έκανε κρύο. Πήρα σούπα, λόγω λαιμού. Θυμάμαι και το κόκκινο κρασί και όσα άλλα ακολούθησαν.

Υ.Γ. Προ ημερών ένας παλιός φίλος διηγήθηκε μία παλιά γκομενο-ιστορία σε ένα μάλλον εκστασιασμένο « πλήθος ». Μόνο που δεν τον χειροκρότησαν, το μπαγάσα. Τί ήθος, τί τεχνική, τί αποτέλεσμα … αυτός και ο James Bond τέτοιο σουξέ! Του ψιθύρισα με διακριτικό τρόπο ότι θυμάμαι. Κυρίως για να είναι προσεκτικότερος, για δική του προστασία.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s