ενδοσκοπικά

Πριν μερικές μέρες, είχα μία προσωπική περιπέτεια. Μάλλον δυσάρεστη. Σίγουρα όχι από εκείνες που επιδιώκει κανείς να ζήσει. Η κατάληξη ήταν ευτυχής, οπότε μπορώ άνετα να την βάλω στο αρχείο των βιωμάτων που μας κάνουν πιο δυνατούς.

Καθώς τα εξιστορούσα σε μία φίλη μου, προσπαθούσα να καταλάβω εάν είμαι θυμωμένη εναντίον ορισμένων ανθρώπων, επειδή ευθύνονται σε αρκετά μεγάλο βαθμό για ό,τι συνέβη. Διαπίστωσα ότι δεν είμαι καθόλου θυμωμένη.

Γιατί όμως; Είμαι τόσο ζεν;

Είναι δυνατόν να έχω φτάσει σε τέτοιο επίπεδο απάθειας που δεν μπορώ ούτε καν να εκνευριστώ;

Όχι, δεν είμαι ούτε τόσο « ζεν », ούτε τόσο υπεράνω, ούτε καν τόσο καλή για να μπορώ να συγχωρήσω « τους οφειλέτες ημών ». Πόσο μάλλον, εφόσον δεν έχουν ζητήσει συγγνώμη.

Κατάλαβα όμως για ποιο λόγο αισθάνομαι καλά & ανακουφισμένη: επειδή κατάφερα να τους βγάλω από τη ζωή μου. Επειδή είμαι πλέον αλλού, κυριολετικά και μεταφορικά, με την ευρύτερη έννοια. Είναι άχρηστοι και ανίκανοι άνθρωποι που θα απομυζούσαν την ενέργειά μου και θα με άφηναν διαρκώς εκτεθειμένη. Παρασιτικοί οργανισμοί που επιβιώνουν εις βάρος άλλων.

Διαθέτω ισχυρότατο ένστικτο επιβίωσης, παρά τις αυτοκαταστροφικές μου συνήθειες. Έως τώρα, μου υπαγορεύει να κρατάω σε απόσταση όλους εκείνους τους ανθρώπους που, δεν είναι εξαιρετικά καλοί για την υγεία μου. Τη σωματική, την πνευματική και όποια άλλα είδη μπορείτε να φανταστείτε.

Στο πλαίσιο αυτό, πριν λίγες μέρες εξηγούσα γιατί « αντιπαθώ » κάποιον χωρίς ποτέ να μου έχει κάνει τo παραμικρό:

« Εάν τον τσιμπούσαν οι μπάτσοι, θα έδινε τους πάντες προκειμένου να σώσει τον κώλο του. »

Αυτό το είδος των ανθρώπων, δεν θέλω να το έχω κοντά μου. Αντιλαμβάνομαι ότι ερχόμαστε σε επαφή με πολλούς τέτοιους, κάθε μέρα. Επαγγελματικά και μόνο, δηλαδή σε χώρο όπου οι επιλογές μας είναι περιορισμένες, είναι αδύνατο να τους αποφύγουμε. Αυτό μπορεί να γίνει άνετα μόνο σε φιλικό, οικογενειακό και προσωπικό επίπεδο.

Κοιτάξτε γύρω σας και δείτε ποιοι σας περιστοιχίζουν.

Μετά σκεφτείτε πόσοι από αυτούς θα δίνανε αίμα εάν το είχατε ανάγκη, πόσοι θα σας « έδιναν » στους μπάτσους για να σώσουν το τομάρι τους, πόσοι θα ήταν δίπλα σας με όλο τους το είναι σε μια δύσκολη στιγμή, πόσοι θα σας πίστευαν εάν έπρεπε να αποδείξετε ότι δεν έχετε προβοσκίδα & χαυλιόδοντες, πόσοι θα σας δίνανε το κλειδί του σπιτιού τους για να μείνετε ένα βράδυ που προέκυψε η ανάγκη, πόσοι θα ξενυχτούσαν για να μην σας αφήσουν « ξεκρέμαστους » το πρωί.

Το επόμενο βήμα [στον κόσμο της espoir] είναι να κόψετε διπλωματικές σχέσεις με τους « σκάρτους ». Ένα « γεια » και πολύ τους πέφτει. Εάν μπορείτε να το αποφύγετε, ούτε καν αυτό.

Μη λυγίσετε. Πρωτίστως μη δίνετε σημασία σε όλα τα λόγια εκτίμησης, συμπάθειας και αγάπης. Τα λόγια είναι φτηνά. Ειδικά εκείνα που αποτελούν άλλοθι για παρασιτικής εξάρτησης σχέσεις.

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρατάμε τόση σαβούρα στ’ αμπάρια μας.

Δεν είμαι κυνική, είμαι πεπειραμένη [όπως λέει το κλισεδάκι].

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s