δυσανεξία

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με τους οποίους ξέρω ότι δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας, από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα τύχει να συναντηθούμε.

Συνήθως, τους αποφεύγω όσο μπορώ και ζουν αυτοί καλά, κι εγώ καλύτερα. Διότι, η ζωή είναι σύντομη & είναι κρίμα να τη σπαταλάμε σπάζοντας τα νεύρα μας.

Οι ενδείξεις είναι πολλές και ποικίλες. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους κατηγοριοποιήσω, παρόλο που, σε ορισμένες στιγμές διαύγειας, μου έρχονται κάτι αναλαμπές τέτοιων “κριτηρίων”.

Για παράδειγμα, εκείνοι που πάντα βάζουν την τηλεόραση στη διαπασών, χωρίς – θεωρητικά – να έχουν συγκεκριμένο πρόβλημα ακοής. Το ονομάζω επίπεδο “δεν μπορώ να ακούσω τις σκέψεις μου” και μου προκαλεί τάσεις βίας. Θα μπορούσα άνετα να σπάσω την οθόνη. Όσο μεγαλύτερη, τόσο πιο πολύ θα το απολαύσω.

Δυστυχώς, δεν είναι πάντα εφικτό να τους αποφύγω. Όπως για παράδειγμα, όταν τους συναντώ σε κάποια γιορτή [βλέπε: Πάσχα] και είμαι αναγκασμένη να περάσω πολλές ώρες μαζί τους. Την πρώτη φορά χαμηλώνω την τηλεόραση, τη δεύτερη λέω “δεν ακούω”, την τρίτη προσπαθώ να μιλήσω στο τηλέφωνο. Εάν μετά από όλα αυτά συνεχίζουν να μην καταλαβαίνουν τί συμβαίνει, αδυνατώ να τους εξηγήσω.

Σίγουρα δεν ταιριάζω με αυτούς που πλένουν κάθε Κυριακή το αμάξι τους. Δεν έχουμε κανένα θέμα συζήτησης. Λογικά ψηφίζουν κάτι σιχαμένο. Δεν ταιριάζω ούτε με εκείνους που διατηρούν το αυτοκίνητό τους διαρκώς “λαμπίκο”. Δεν ξέρω τί είδους ψυχαναγκασμός τους το επιβάλλει και ούτε θέλω να μάθω.

[Εξαιρούνται οι ταρίφες, για ευνόητους λόγους.]

Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι δεν τα πάω καλά με τις νοικοκυρές που πλένουν μανιωδώς μπαλκόνια και αυλές. Εντάξει μαντάμ, να είναι καθαρό το σπίτι σου, δε λέω. Αλλά το μπαλκονάκι είναι λογικό να λερωθεί. Το ίδιο και η τσιμεντένια αυλή σου. Ανοιχτός χώρος είναι, όχι προέκταση του νεροχύτη σου. Όσο κι αν έχεις λυσσάξει να σφουγγαρίζεις και να ρίχνεις νερά για να βλέπουν οι γείτονες πόσο παστρικιά είσαι, σε μία ώρα θα έχει πάλι λερωθεί.

Με τίποτα δεν μπορώ να ανεχτώ εκείνους που πνίγονται σε μία κουταλιά νερό όταν έρχεται η ώρα να κόψουν ένα “τελετουργικό” τρόφιμο. Π.χ. Βασιλόπιτα. Δεν είναι πυρηνική φυσική, γαμώ το κέρατό μου. Κόψτο το γαμημένο, να πάμε σπίτια μας.

Δεν μπορώ να αντέξω την παρέα γυναικών που φοράνε μη-διακριτικά πλαστικά ή χρυσά κοσμήματα, καθώς επίσης όσες φοράνε ροζ ρούχα / υποδήματα / αξεσουάρ και ειδικά σε λουστρίνι. Είναι στατιστικά σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα βριστούμε. Είναι λίγο « σαν να κλέβεις παγκάρι » [τότε που οι εκκλησίες δεν είχαν κάμερες και ήταν ξεκλείδωτες, όχι σήμερα που είναι οχυρωμένα σαν θησαυροφυλάκια].

Δεν ταιριάζω με τους κακούς οδηγούς. Ειδικά με εκείνους που κατακρίνουν άλλους και πολύ ειδικότερα όταν βρίσκομαι στο οδηγικό έλεός τους.

Η πιθανότητα να εξηγήσεις στον κακό οδηγό γιατί έχεις αυτή τη γνώμη, τείνει στο μηδέν. Δεν μπορούν & δεν θέλουν να καταλάβουν αυτό που τους λες. Τουλάχιστον οι άνδρες. Αντρέφονται από κούνια με τη λανθασμένη αντίληψη ότι οδηγούν καλύτερα από τις γυναίκες & ειδικά από τις δικές τους γυναίκες.

[Μη φάτε, έχουμε σφάξει γλάρο.]

Έχω αρνηθεί σθεναρά να μπω σε αυτοκίνητο με γνωστό “χασάπη”, αλλά κάποιες στιγμές, τίθεται θέμα πρόκλησης χοντρού διπλωματικού επεισοδίου. Φανταστείτε λόγου χάριν, ότι δεν θέλεις να προσβάλεις τον σύζυγο της εξαδέλφης σου, μπροστά σε όλο το σόι, λέγοντας “Σιγά μη μπω στο δικό σου αμάξι να με πας ως το διπλανό χωριό! Για θύματα ψάχνεις;” ή κάτι παρόμοιο.

[Επειδή μόνο όταν αισθάνεσαι το όχημα ως προέκταση του σώματός σου μπορείς να καταλάβεις τί λέω, εάν δεν … άστο, μην το ζορίζεις.]

Δεν ταιριάζω με όσους παρακολουθούν την “Κυριακή στο χωριό”, το “Πάμε Πακέτο”, το “μένουμε Ελλάδα” καθώς και όλα ανεξαιρέτως τα reality shows από αρχής τηλεόρασης [ΟΚ, από εφευρέσεώς τους, από το “real world” του MTV], μέχρι σήμερα.

Κατά 99% δεν ταιριάζω με όσους βλέπουν ποδόσφαιρο. Άφησα περιθώριο 1% επειδή έχω κάνει τις δοκιμές μου, χωρίς βεβαίως να βγει κανένα καλό αποτέλεσμα.

Με τίποτα δεν ταιριάζω με όσους τραγουδάνε εύθυμους σκοπούς [τιριρί, ρατατά κ.ο.κ.] στα καλά καθούμενα. Απλά, δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε. Πιστέψτε με, έχω δοκιμάσει να τους δώσω μία ευκαιρία, μερικές φορές και δύο. Εις μάτην. Είναι « αλλού ». Όχι πως εγώ δεν είμαι « αλλού », μα βρισκόμαστε σε παράλληλα σύμπαντα.

Ακόμα, ποτέ δεν μπόρεσα να χωνέψω τις γυναίκες που έχουν διαρκώς μαλλί « κομμωτηρίου », τύπου « δεν ξεφεύγει ούτε μία τρίχα » εκτός προκαθορισμένου σχεδίου. Διότι, όταν πρέπει, κυρά μου, να διατηρήσεις τέτοιο « άψογο » στυλάκι, κυκλοφορείς σαν να έχεις καταπιεί σκουπόξυλο. Αυτό από μόνο του, δηλώνει κάτι αφύσικο και ως εκ τούτου, αρρωστημένο.

Προσπαθώ να αποκτήσω μεγαλύτερη κατανόηση για τους ανθρώπους, μία μάλλον αυτόματη διαδικασία από μία ηλικία κι έπειτα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει & να τους ανέχομαι. Είναι σαν να λέμε “κατανοώ για ποιο λόγο κάποιος ψηφίζει ΝΔ [χαμηλό IQ]” χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τον θέλω για παρέα ή τον ανέχομαι.

Υ.Γ. Αυτή η εμπνευσμένη από τα εορταστικά συναπαντήματα ανάρτηση αποτελεί σαφέστατα μία εξήγηση υπέρ της ψευδωνυμίας στο Οξύ.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s