μονοκοπανιά άνοιξης

Σας έχω συνηθίσει στις μικρές προτάσεις, αλλά σήμερα πρέπει να κάνω μία εξαίρεση, επειδή ορισμένα θέματα διαβάζονται μονοκοπανιά. Φανταστείτε το.

Να έχει άπλετο ήλιο με λίγα λευκά συννεφάκια, έτσι για το γραφικό της υπόθεσης και των φωτογραφιών που τραβάς μανιωδώς με το κινητό σου με σκοπό να απαθανατίσεις αυτές τις λίγες μέρες ξεγνoιασιάς επειδή πιθανότατα θα τις έχεις ανάγκη όταν θα έρθουν πάλι οι άλλες, οι δυσκολότερες μέρες και να φυσάει ένα ζεστό αεράκι, ίσα για να κουνιούνται λίγο τα φύλλα των δέντρων και τα ολάνθιστα λουλουδάκια που προσπαθείς να μην πατήσεις καθώς μαζεύεις τα χόρτα σου, διότι άλλη χάρη έχουν τα φρεσκομαζεμένα και μάλιστα από σένα την ίδια χόρτα όταν τα πηγαίνεις ακριβώς παραδίπλα από το φροντισμένο περιβόλι για να τα μαγειρέψεις, μαζί με τα αυγουλάκια που μάζεψες χθες από τις κότες, εκείνες στο κοτέτσι, στα 50 μέτρα από την κουζίνα – με όλες τις ανέσεις, δεν έχουμε παράπονο! – την ώρα που κάποιος κόβει το φρέσκο ζυμωτό ψωμί ολικής άλεσης και μετά βάζει λαμπερό φρουτώδες κόκκινο κρασί παραγωγής μίας μικρής επαρχιακής μονάδας στα ποτήρια, ένας άλλος παραδίπλα βάφει τη βάρκα με ειδική αντι-κολλητική επίστρωση για να είναι έτοιμη για παραγάδι μετά την απαγόρευση του Μάη και μία τρίτη από την παρέα, φροντίζει για τα φρέσκα κρεμμυδάκια, τα μαρουλάκια και τον άνηθο – όλα κομμένα από τον κήπο, εννοείται – της σαλάτας, που ακουμπάει στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι, ακριβώς δίπλα από το πέτρινο τζάκι με τη διακόσμηση από όμορφες οικογενειακές φωτογραφίες και κάτω από τις καραμπίνες-κειμήλια που κοσμούν τον τοίχο για να θυμίζουν τις προηγούμενες γενιές και άλλες εποχές, από εκείνες τις υπέροχες που δοκιμάζανε όλοι την γεμάτη σιρόπι πίτα της γιαγιάς και ο παππούς έριχνε χριστοπαναγίες αν τσαντιζότανε πολύ, αλλά αμέσως μετά χαμογελούσε πάλι, επειδή κατά βάθος ήταν πολύ καλός και δεν μπορούσε να κρατήσει κακία για τίποτα και για καμία σκανδαλιά που ίσως – λέμε, τώρα! – παιζόταν εις βάρος του, εκτός από εκείνο το απόγευμα που ξύπνησε και βρήκε τα σκόρδα πάνω του κι έγινε ένα σκηνικό που κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει και που ακόμα συζητιέται σε οικογενειακές μαζώξεις, αλλά μακάρι να ήταν εδώ τώρα να βλέπει από μια μεριά και να δίνει πάλι εντολές για το σωστότερο ψήσιμο του κρέατος και κανείς δεν θα ήθελε να τον ξαναπειράξει.

Μπορεί να φταίει το κρασί, αλλά κάπως έτσι μου βγήκε.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

4 responses to “μονοκοπανιά άνοιξης

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s