έχω … αλλά τί είμαι;

Η οικονομία είναι πρωτίστως πολιτική. Και όλος ο σημερινός μας προβληματισμός περιστρέφεται γύρω από το πώς θα « πάρει μπροστά » η Ελληνική οικονομία, πώς θα επιβιώσει το οικονομικό σύστημα στην Ελλάδα, πώς θα μειωθεί η ανεργία, θα αυξηθούν οι επενδύσεις κλπ.

Προσωπικά, διαφωνούσα πάντα με αυτό το μοντέλο της οικονομίας, το οποίο έχει επιβληθεί σχεδόν καθολικά στον πλανήτη. Βασίζεται στη διαρκή αύξηση της κατανάλωσης, ακόμα και δημιουργώντας πλασματικές ανάγκες. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα κρίσης, δεν μπορούν να διαχωρίσουν μεταξύ των πραγματικών και των πλασματικών αναγκών τους. Είναι τόσο εθισμένοι σε αυτό το μοντέλο, ώστε εθελοντικά να υποδουλώνονται [ψυχή τε και σώματι] για να ταΐζουν αυτό τον αδηφάγο εθισμό τους.

Έχετε δει το αφισάκι « Will fuck for shoes »; Ισχύει.

Το Σάββατο μία φίλη μου εξηγούσε ότι σε ορισμένες « όχι καλόφημες » περιοχές ευημερούσας Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας περιφέρονται έφηβες, οι οποίες εκπορνεύονται σε ηλικιωμένους κυρίους με αντάλλαγμα αλκοόλ ή ακριβά ρούχα, τσάντες κλπ.

Δεν είναι η κλασική περίπτωση του θύματος, ούτε και πεινάνε. Είναι καλομαθημένα κοριτσάκια, εθισμένα σε πλασματικές ανάγκες.

Το λέω εγώ, μία από τις λίγες γυναίκες που *δεν* χαζεύουν βιτρίνες, *δεν* ψωνίζουν με μανία ό,τι βρουν μπροστά τους κλπ. Ακόμα κι έτσι, έχω πολύ περισσότερα ρούχα απ’ όσα μπορώ να διαχειριστώ. Και όχι μόνο ρούχα.

Τάσσομαι υπέρ της δραστικής μείωσης των παραγόμενων προϊόντων, και βεβαίως, υπέρ της αντίστοιχης μείωσης των ωρών εργασίας μας. Δεν τα χρειαζόμαστε όλα αυτά τα σκουπίδια. Το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γεμίζουμε το χώρο.

Θεωρώ ότι θα έπρεπε ο άνθρωπος να αρκείται σε λιγότερα, να αποδοκιμάζουμε τη συλλογή αγαθών, αντί να την ανάγουμε σε ύψιστο ιδανικό και παράδειγμα προς μίμηση, να αναζητούμε διαρκώς τρόπους για την επαναχρησιμοποίηση και τελικά την ανακύκλωση των υλικών αγαθών και πάντως με κάθε τρόπο, την ελαχιστοποίηση της χρήσης πρώτων υλών.

But that’s just me, όπως *δεν* λένε στο χωριό μου.

Και εάν με κάποιο « μαγικό » τρόπο ο κόσμος υιοθετούσε την πρότασή μου, θα κατέρρεε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, αυθημερόν. Οι παραγγελίες αγαθών θα σταματούσαν, οι μεταφορές τους θα ήταν σχεδόν άνευ αντικειμένου, ενώ οι μόνοι που ίσως θα είχαν περισσότερη δουλειά θα ήταν όσοι ασχολούνται με τρόπους επανεισόδου των αντικειμένων στην αγορά, ίσως με διαφορετική χρήση.

Με ένα διεστραμμένο τρόπο λοιπόν, νομίζω ότι οι πολιτικές εξελίξεις επαναφέρουν μια παλιά μου ανάρτηση – παρατήρηση, σχετικά με τη σπουδαιότητα του ρήματος « έχω » και πώς αυτό έχει λίγο πολύ διαμορφώσει τον δυτικό πολιτισμό μας.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

2 responses to “έχω … αλλά τί είμαι;

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s