κόκκινο κρασί

To Σαββατοκύριακο που πέρασε, συζητούσα με ένα φίλο μου το θέμα της δουλειάς. Επέμενε ότι η δουλειά είναι ένα αναγκαίο κακό, το οποίο συμβιβαζόμαστε και κάνουμε μόνο για να επιβιώσουμε.

Διαφωνώ: για ορισμένους ανθρώπους, η δουλειά είναι μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητάς τους ή / και αυτού που θέλουν να αφήσουν κάποτε πίσω τους [ναι, η υστεροφημία είναι σημαντική για κάποιους]. Είναι ο τρόπος έκφρασης και δημιουργίας τους και χωρίς αυτό που κάνουν, θα ήταν χαμένοι. Τους προσφέρει απόλαυση και ικανοποίηση. Τους προσδιορίζει με πολύ πιο έντονο τρόπο απ’ ό,τι άλλο κάνουν εκτός δουλειάς, και σε αυτό το τελευταίο σημείο, ενίοτε συμπεριλαμβάνεται ακόμα και η οικογένειά τους.

Εάν αυτό είναι αποτέλεσμα μίας συστημικής πλύσης εγκεφάλου ή όχι, είναι λίγο διαφορετικό θέμα. Εφόσον δεν βρισκόμαστε π.χ. στη Ν.Κορέα ή στην Ιαπωνία, θα έλεγα πως το να έχουμε δουλειά, δεν είναι συνυφασμένο απόλυτα με την « αξία » μας ή με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.

Ξέρω πως αυτοί που περιέγραψα παραπάνω, ίσως μειοψηφούν. Πως ίσως είναι ιδανικό αυτό που περιγράφω και για πολλούς, « textbook » ρομαντικό. Ίσως επιμένω ρομαντικά, επειδή είχα την ευτυχία να το βιώσω.

Εντάξει, δεν θα ισχυριστώ ποτέ ότι « μεγαλούργησα » αλλά σίγουρα ευχαριστήθηκα πολύ αυτό που έκανα τα περισσότερα χρόνια του εργασιακού μου βίου [το οποίο, δεν ήταν πάντα το ίδιο]. Η μέχρι τώρα δουλειά μου, μου προσέφερε πολλές υπέροχες στιγμές, μεγάλη ικανοποίηση, πολλές ωραίες ιστορίες, αίσθημα θετικής δημιουργίας και έκφρασης.

Μου απάντησε πως αυτά που θέλει να κάνει και που τον προσδιορίζουν είναι εκτός δουλειάς.

Ναι, το αντιλαμβάνομαι πως πολλοί, όχι απλά δεν εκφράζονται μέσα από τη δουλειά τους, αλλά αναγκάζονται να κάνουν και κάτι που ίσως θεωρούν αρνητικό ή αποκρουστικό. Συμβιβάζονται με την ιδέα, γκρινιάζουν ίσως καθημερινά για όσα συμβαίνουν στο χώρο εργασίας τους και περνάνε τις δεκαετίες χωρίς να μάθουν ποτέ τί άλλου θα μπορούσαν να κάνουν.

Αντιλαμβάνομαι επίσης ότι συνήθως είναι ανέφικτη πολυτέλεια το να ονειρευτούν κάποια άλλη εργασία. Είτε επειδή οι τρέχουσες συνθήκες δεν το επιτρέπουν, είτε επειδή δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα / κεφάλαια για να μεταπηδήσουν σε άλλο κλάδο.

Ρώτησα τί επάγγελμα θα έκανε, εάν είχε επιλογή και κανέναν απολύτως περιορισμό στο όνειρο.

« Θα καλλιεργούσα αμπέλια και θα έφτιαχνα κρασί, μάλλον κάπου στη Γαλλία ».

Σκέφτηκε για 2 » μόνο δευτερόλεπτα [« Εεεεεμ… »] και μετά το εκστόμισε αυθόρμητα, με πολύ σταθερή και σίγουρη φωνή. Σαν κάτι που το ήξερε ανέκαθεν.

Γέλασα. Για την ακρίβεια, δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ για να μη γελάσω. Έπρεπε ίσως να την περιμένω αυτή την απάντηση μετά από όσα είχαμε πει [σε προηγούμενη συζήτηση] για τα κρασιά.

Περιέγραψε λίγο τη διαδικασία: « Το χειμώνα θα … και μετά το καλοκαίρι θα … »

Δεν το έχει ζήσει πραγματικά, δεν έχει αμπέλι. Αλλά ήξερε πώς πάει, ή το έχει παρατηρήσει σε κάποια ταινία. Δεν ρώτησα, δεν ήθελα να διακόψω τον ειρμό της σκέψης του.

Ειλικρινά τώρα, πώς να το φανταστώ ότι ένας νέος άνθρωπος θα ζητούσε κάτι τέτοιο;

Καμία σχέση με την « ωραία » τρυφηλή ζωή, καμία όρεξη για φήμη και εύκολο χρήμα, στενή επαφή με τη γη, σκληρή δουλειά, αβεβαιότητα, ανωνυμία. Καμία σχέση με το στερεότυπο, δηλαδή.

Advertisements

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s