ζήλια

Δεν είμαι ανθρωπολόγος, ψυχολόγος, κοινωνιολόγος, σεξολόγος ούτε γενικά κάτι με παρόμοια κατάληξη. Εντελώς ερασιτεχνικά, παρατηρώ ανθρώπινες συμπεριφορές και – εφόσον θεωρήσω ότι αξίζει τον κόπο – προσπαθώ να κατανοήσω από πού πηγάζουν.

[Ίσως έτσι κάνω τη ζωή μου ευκολότερη την επόμενη φορά που θα προκύψει κάτι αντίστοιχο.]

Μία τέτοια συμπεριφορά που με έχει απασχολήσει κατά καιρούς [είτε αναφορικά με τις δικές μου αντιδράσεις, είτε αναφορικά με των άλλων] είναι η ζήλια. Από το κοινώς ψιλο-αποδεκτό επίπεδο του « μην κοιμάσαι με άλλους, θα δυσκολευτώ να το διαχειριστώ » μέχρι το εξωφρενικό « τηλεφώνησα και δεν το σήκωσες αμέσως, με απατάς ».

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως πρόκειται για κατώτερο συναίσθημα, σχετίζεται συνήθως με την κτητικότητα [η οποία είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη για την ύπαρξη ζήλιας] και φανερώνει την ανασφάλεια κάποιου.

Ακόμα κι εκείνο το ψιλο-αποδεκτό « μην κοιμάσαι με άλλους », στη λογική ότι κάποιος που είναι σίγουρος για τον άνθρωπο που έχει δίπλα του, για την ποιότητα της σχέσης και για την προσωπική του αξία, δεν φοβάται ότι μπορεί να χάσει τον άλλο από ένα απλό ξενοπήδημα.

Είναι όμως; Δεν είναι τόσο απλό. Θέλει μεγάλη εσωτερική δύναμη για να φερθείς έτσι. Κι ακόμα και τότε, επειδή « ο φόβος φυλάει τα έρμα » μπορεί να προτιμάς την ασφάλεια της ανασφάλειας, pun intended.

Να συμπληρώσω πως η ζήλια, είναι εξίσου διαδεδομένη σε άνδρες και γυναίκες. Ή τουλάχιστον, έτσι την εντοπίζω εγώ.

[Disclaimer: Η στατιστική μου είναι καθαρά εμπειρική και δεν βασίζεται σε στοιχεία.]

Όταν λοιπόν κάποιος δεν έχει λόγο να είναι ανασφαλής, είναι σίγουρος πως υπάρχει εμπιστοσύνη, κατανόηση, επικοινωνία, ωριμότητα και όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που μπορεί να περιβάλουν ή να προσδιορίζουν μία σχέση, μπορεί να αισθάνεται ζήλια;

Ή ακόμα χειρότερα: πρέπει να αισθάνεται ζήλια;

Είμαι σίγουρη πως η πολιτισμένη και ώριμη απάντηση είναι όχι. Με κεφαλαία γράμματα, ροζ νέον πινακίδα να αναβοσβήνει και χωρίς « μα », « ίσως » και « εάν ». Ένα σκέτο όχι.

Υπάρχουν όμως και τα βασικά ένστικτα που μας επιστρέφουν στους ανθρώπους των σπηλαίων [ουγκ!] και τα οποία συχνά κυριαρχούν στις προσωπικές σχέσεις. Είναι πασίδηλα κάθε φορά που « γυαλίζει » το μάτι του άλλου. Να μην περιγράψω τέτοιες σκηνές τώρα και το καταντήσω « 50 τόνους του γκρι » [Άρλεκιν νέας εποχής] το Οξύ, είμαι σίγουρη πως τα έχετε εντοπίσει.

Επιπλέον, υπάρχουν άλλοι παράγοντες [διαφορά ηλικίας, απόσταση κλπ] που ενδέχεται να περιπλέξουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

Χωρίς αμφιβολία, εάν θέλουμε μία σίγουρη προσέγγιση, καλό είναι να θεωρήσουμε δεδομένη την ύπαρξη ζήλιας. Default mode.

Ίσως εκπλαγούμε ευχάριστα από την απουσία της.

Ίσως, βεβαίως, εκπλαγούμε δυσάρεστα: η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι οι ανασφαλείς που έχουν ανάγκη τη ζήλια και μάλιστα, την προκαλούν πάση θυσία. Τρέφει τον εγωισμό τους, παρασιτικά. Σαν κάτι θλιβερές γκομενίτσες στα σκυλάδικα που κάνουν ό,τι μπορούν για να προκληθεί καυγάς για την πάρτη τους.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s