θλίψη, αυτοκριτική και απογοήτευση

Η θλιβερότερη είδηση που άκουσα χθες, είχε σχέση με τις βάσεις για τα ΑΕΙ & ΤΕΙ. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στην άνοδο των βάσεων των Αστυνομικών Σχολών.

Τα ΜΜΕ το ερμήνευσαν με τον δικό τους στεγνό τρόπο: οι υποψήφιοι αναζητούν τη σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση κλπ.

Προσωπικά, βλέπω μία εντελώς διαφορετική ερμηνεία: είναι ο καλύτερος καθρέφτης της αποτυχίας της αριστεράς, να εμπνεύσει τους νέους ανθρώπους ότι μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτούς. Δεν έχουν ελπίδες, δεν έχουν υψηλά ιδανικά, δεν έχουν ούτε καν το νεανικό ενθουσιασμό για έναν – ουτοπικά, έστω – καλύτερο κόσμο.

Όχι μόνο αυτό, αλλά κάτι ακόμα χειρότερο: θέλουν να μπουν στο μηχανισμό καταστολής των ονείρων όσων έχουν τέτοιες – ουτοπικές, έστω – ελπίδες και φιλοδοξίες.

Και αυτή η χθεσινή ανακοίνωση [του Υπουργείου Παιδείας] έρχεται ως επιστέγασμα προηγούμενων ειδήσεων περί συνεργασίας των μπάτσων με τη Χρυσή Αυγή, περί ταγμάτων ασφαλείας, περί βασανισμού αλλοδαπών στα κολαστήρια της ΕΛΑΣ κ.ο.κ. Ένας καταιγισμός αντίστοιχων εικόνων, ειδήσεων, βίντεο με τέτοια περιστατικά εισβάλλει σε κάθε σπίτι, είτε μέσω των ΜΜΕ, είτε μέσω του διαδικτύου.

Αυτό θέλουν να κάνουν σήμερα τα 18χρονα; Αυτές είναι οι επιδιώξεις τους; Γι’αυτό ανταγωνίζονται τόσο σκληρά μεταξύ τους που, καταφέρνουν να ανεβάσουν κι άλλο τις ήδη ψηλές βάσεις των Αστυνομικών Σχολών;

Για να βασανίζουν και να μαντρώνουν αλλοδαπούς, κατ’ εντολή των ανωτέρων τους; Για να συλλαμβάνουν εκδιδόμενες γυναίκες των οποίων τη ζωή – καθώς και εκείνη των οικογενειών τους – θα καταστρέψουν δια της διαπόμπευσης; Για να καταπατούν συστηματικά ανθρώπινα δικαιώματα, γραπτούς και άγραφους νόμους;

Ειλικρινά, θλίβομαι.

Όσο δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε κάτι όμορφο στη νέα γενιά, έχουμε αποτύχει, παταγωδώς, όλοι μας.

Εάν είχα παιδί που δήλωνε τέτοια σχολή στο μηχανογραφικό του, θα το θεωρούσα νεκρό και θα ζητούσα να μου αφαιρεθεί οποιαδήποτε κηδεμονία. Θα ήταν τόσο πασίδηλη η αποτυχία μου που, θα έπρεπε να απολογηθώ στην κοινωνία.

Δεν ξέρω εάν έχει αλλάξει πια τόσο πολύ ο κόσμος. Στη δική μου γενιά, νομίζω πως θέλαμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο. Ίσως να μην θυμάμαι καλά πια. Ίσως να μην ήταν ούτε έτσι τότε τα πράγματα. Πάντως ποτέ δεν είχα συμμαθητές που να φιλοδοξούσαν να γίνουν μπάτσοι. Μερικούς καμμένους που θέλανε να γίνουν ποδοσφαιριστές είχα, κάτι άλλους που την είχαν ψωνίσει οι γονείς τους και θέλανε να αναλάβουν το γραφείο του μπαμπά κλπ. Μπάτσος, κανένας.

[Ούτε επίδοξες « μοντέλες » είχαμε, τότε δεν ήταν ακόμα της μόδας. Τότε θέλανε ακόμα να γίνουν ηθοποιοί.]

Γι’αυτό λέω: θλίψη, αυτοκριτική και απογοήτευση. Κάτι έχουμε κάτι πολύ λάθος, δεν εξηγείται αλλιώς το χθεσινό αποτέλεσμα.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

6 responses to “θλίψη, αυτοκριτική και απογοήτευση

  • Elias

    Είχε γράψει παλιότερα κι η Αόρατη Μελάνη γι’ αυτό το θέμα.

    Μη συγκρίνεις εποχές. Δε νομίζω ότι τα σημερινά νέα παιδιά έχουν κάποιο φετίχ με τα όπλα, τη στολή και την καταστολή. Έναν μισθό θέλουν και φοβούνται την ανεργία.

    Από την άλλη, ναι, η Αριστερά απέτυχε να εμπνεύσει. Ποτέ δε θυμάμαι να είχε τη στάση, θέλουμε ν’ απευθυνθούμε σε πολύ κόσμο, πάντα οχυρωνόταν πίσω από ένα είδος αυταρέσκειας, νομίζω, ότι απευθυνόμαστε σε λίγους και εκλεκτούς. Αυτή όμως είναι και η πρόκληση από εδώ και μπρος για την Αριστερά! Και δεν είναι αναγκαστικά κακό ότι κάποιος θέλει να γίνει μπάτσος, τη στιγμή που πίσω από το μπατσιλίκι είναι ένα απλό παιδί που φοβάται την ανεργία. Στην Αίγυπτο και στην Τυνησία της Αραβικής Άνοιξης, στα γεγονότα της Ταϊλάνδης το 2010 και αλλού, οι μπάτσοι αρνήθηκαν να εκτελέσουν διαταγές, πήγαιναν και μιλούσαν με τους διαδηλωτές κ.λπ. Απλώς η Αριστερά πρέπει να βρει τον τρόπο να συνομιλήσει πραγματικά με τον νέο κόσμο.

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Ναι, έχεις δίκιο. Χίλιες φορές στρατιωτικοί όμως, παρά μπάτσοι. Δεν σου κρύβω ότι προς στιγμήν σκέφτηκα και λίγο απλοϊκά « μήπως τους αλώσουμε εκ των έσω; » … Αλλά πιστεύω ακράδαντα πως αυτό το επάγγελμα καταστρέφει ακόμα και τους λίγους καλούς που « είδαν φως και μπήκαν » λόγω ανεργίας. Το συζητούσα με μία κολλητή μου & μου εξηγούσε πώς άλλαξε ο αδερφός της από τότε που έγινε μπάτσος & πόσο « καθίκι » έχει γίνει πλέον. Άπειρα τα παραδείγματα, γύρω μας.

      Έχω κι εγώ να διηγηθώ καλή εμπειρία, αντίστοιχη με της Αόρατης Μελάνης. Και μάλιστα παραπάνω της μιας, επειδή ως λευκό, χαμογελαστό, μορφωμένο & συμπαθητικό « κοριτσάκι », μου φέρονται by default όλοι καλά και [ειδικά οι άνδρες] συνήθως σπεύδουν να με εξυπηρετήσουν.

      Την ίδια στιγμή που βλέπω ότι – ακόμα και τα ίδια άτομα – στους άλλους, φέρονται εκ προοιμίου άσχημα. Κάποτε έκανα και παρατήρηση σε μία κομπλεξική μπατσίνα που, έβγαζε όλο το μένος της [εμφανέστατα λόγω εμφάνισης & αγαμίας] βρίζοντας έναν αλλοδαπό επειδή τη ρώτησε πώς να συμπληρώσει ένα έγγραφο. Με κοίταζε σαν εξωγήινη, τότε, και δεν βρήκε λόγια να δικαιολογηθεί. Σήμερα που ο φασισμός έχει τα πάνω του, υποθέτω ότι θα με απειλούσε κιόλας.

      Πέρισυ βρέθηκα πάλι σε αντίστοιχη φάση: από τη μία να μου χαμογελάνε οι μπάτσοι & να με καλοπιάνουν και από την άλλη, οι ίδιοι άνθρωποι, να φέρονται χυδαιότατα σε αλλοδαπούς. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο. Απερίγραπτη καφρίλα. Δυστυχώς, για λόγους ανωτέρας βίας, δεν μπορούσα να αντιδράσω με τον ίδιο τρόπο. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω σε εκείνη τη φάση, ήταν να τους δώσω όσα τρόφιμα είχα μαζί μου. Σταγόνα στον ωκεανό, το ξέρω, αλλά αυτό μπορούσα να κάνω.

      H Αριστερά στην Ελλάδα « έχασε » μία γενιά. Την άφησε να κυλήσει σιγά-σιγά στην αγκαλιά του φασισμού.

  • metaparalogos

    Το να διαβάζεις σαν το σκυλί για να γίνεις μπάτσος απέχει ελάχιστα από το να έχεις στόχο να γίνεις καραβανάς. Έχει τύχει να μιλήσω με παιδιά που θα έδιναν πανελλήνιες και που σκέφτονταν να βάλουν αστυνομικές/στρατιωτικές σχολές επειδή τους τρόμαζαν οι γονείς τους. Κατάφερα να μεταπείσω δύο, με την « απειλή » ότι όταν οι συμμαθητές τους θα κάνουν φοιτητική ζωή, αυτοί θα κοιμούνται σε θαλάμους και θα ζητάνε άδεια να πάνε στην τουαλέτα.

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Δεν ξέρω εάν η χρήση του λάθος μέσου για να επιτευχθεί ένας ανώτερος σκοπός μπορεί να αιτιολογηθεί πάντα, αλλά αυτή είναι μία παρόμοια περίπτωση.

      Νομίζεις πως αυτοί που ανέφερες διαθέτουν το νου να κάνουν επιλογές στη μετέπειτα ζωή τους; Δυστυχώς, χωρίς κάποιον σαν κι εσένα να τους υποδεικνύει τί να κάνουν κάθε φορά, θα καταλήξουν στο πρώτο φασιστο-κόμμα που θα τους προσεταιριστεί επιτυχώς. Επειδή απλά δεν διαθέτουν κρίση και δύναμη αντίστασης. Δεν το λέω απόλυτα, είναι όμως μία πολύ πιθανή πρόβλεψη για την εξέλιξή τους.

  • Χάχανος

    Η « αριστερά » είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ;
    :-)

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Η αριστερά είναι αυτή που διαπνέεται από συγκεκριμένες [ουτοπικές, ίσως] αρχές. Δεν θα τις περιορίσω στην οικονομία, είναι μία γενικότερη ουμανιστική προσέγγιση, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να εκπροσωπήσει με τίποτα τις αρχές του καπιταλιστικού μοντέλου [σκοπός των επιχειρήσεεων είναι το κέρδος].

      Ως εκ τούτου, η ΔΗΜΑΡ δεν είναι « αριστερά » και καταχρηστικά φέρει αυτόν τον αυτοπροσδιορισμό στον τίτλο της. Είναι στο πλαίσιο του Οργουελιανού newspeak που βιώνουμε.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s