πάσες

Στέλνει μήνυμα. Τυπικό. Τί κάνεις, πώς πέρασες χθες κλπ.

Ξέρω τί σημαίνουν αυτά τα μηνύματα. Έχει τελειώσει η ρουτίνα της ημέρας και έχει αρχίσει πάλι ο τρόμος. Αλλά « με έπιασε κρίση πανικού » δεν θα ήταν το καλύτερο έναυσμα. Θα έριχνε το προσωπείο του ελέγχου.

Ρωτάω εάν είναι καλά.

Συνεχίζει να απαντά « κουμπωμένα ». Δεν είναι έτοιμος, θέλει πρόλογο. Πρέπει να τηρηθεί η χορογραφία. Ανταλλάσσουμε μερικά μηνύματα για τυπικότητες και τον καιρό. Είναι και η Σίάντι πέρα από τον Ατλαντικό, πώς να το αποφύγεις;

Ελπίζω να μην καταλήξουμε να συζητάμε μόνο για τον καιρό. Θα ήταν πολύ θλιβερό. Το λέω.

Χαμογελάει. Όχι, φυσικά και δεν θα [αφήσουμε να] συμβεί αυτό. Πρώτη παραδοχή ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά μάλλον φταίει ο καιρός, συμπληρώνει.

ΟΚ, θέλει να ψαρέψω. Μπορώ. Πατάω στις μύτες. Ρωτάω εάν είχε την ίδια κακή διάθεση και το 2011.

Η θετική απάντηση είναι ο εύκολος τρόπος διαφυγής. Ακολουθεί μία σειρά από αδιάφορη μικροκουβεντούλα. Προσπαθεί να το γυρίσει στο πικάντικο. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να ξεχαστεί.

Παίρνω το ψαρωτικό μου ύφος. Νομίζεις ότι ξέρεις τί χρειάζομαι; Εε;

Αμυντική υποχώρηση. Διπλωματία. Αλλάζει το ρήμα, αποφεύγει την απάντηση. Επισημαίνω ότι αυτά τα κολπάκια περνάνε στις αθώες, όχι σε μένα.

Παραδέχεται μία ήττα. Έχει σταματήσει προ πολλού να προσπαθεί να με πείσει ότι ελέγχει τα πάντα. Η ασπίδα του σκληρού τύπου είναι στην είσοδο, μαζί με τις ομπρέλες και τα παλτά. Δεν χρειάζεται να συμπληρώσω τίποτα.

Ρωτάει εάν θύμωσα επειδή με δυσαρέστησε η απάντηση.

Έχω χιλιάδες ερωτήσεις μέσα μου. Κάνω μόνο εκείνες τις απαντήσεις των οποίων μπορώ να διαχειριστώ.

Ηρεμεί.

Θυμήθηκα τη σκηνή που με ρώτησε τί τρέχει. Που, απάντησα εκείνο το κλασικό « τίποτα », το οποίο σημαίνει « τα πάντα ». Με γύρισε 180 μοίρες, με πήρε αγκαλιά και ξαναρώτησε « τώρα, πες μου, τί τρέχει; ». Κάθε φορά που το θυμάμαι γελάω. Μου φτιάχνει τη διάθεση.

Χρωστάω μία απάντηση. Είχε ρωτήσει για το κριτήριο της επιλογής μου. Ήταν καθαρά εγωιστικό, το παραδέχομαι. Δεν πειράζει, λέει, ήταν καλύτερο και για τους δύο. Και με αυτό, έλαβα « άφεση αμαρτιών ».

Έχει πάθει κρίση ειλικρίνειας, λέει, να ρωτήσω ό,τι θέλω. Ή αλλιώς « Μίλα μου, σε παρακαλώ, θα σου πω ό,τι θέλεις, αρκεί να μιλάμε ».

Ξέρω, οι γυναίκες είναι περίεργες, θέλουν να τα μάθουν όλα. Όχι, δεν θα υπαχθώ αυτοβούλως σε αυτό το κλισέ. Το έχω αποφύγει μια χαρά ως τώρα. Άλλωστε, ξέρω γιατί επικοινωνεί μαζί μου. Πες μου τί θέλεις για να μην είσαι στεναχωρημένος.

Αναγνωρίζει το ναρκοπέδιο. Πατάει στις μύτες της διπλωματίας. Είμαι περήφανη για τον τρόπο που το χειρίζεται κι ας δηλώνω ότι ήταν προβλέψιμη η απάντηση. Εδώ που τα λέμε, ήταν λίγο, αλλά αποτελούσε και πάσα για να μιλήσει.

Σπάει. Ομολογεί τα άγχη. Δεν χαμογελάει άλλο. Αν μπορούσε, θα είχε διπλωθεί στα δύο. Επιτέλους, φτάνει εκεί όπου ήθελε, από το πρώτο – ευγενικό – μήνυμα. Αυτή ήταν η πραγματική αιτία της επικοινωνίας, ήθελε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.

Προσφέρω ηθική στήριξη. Εκλογικεύω καταστάσεις, εξηγώ, θυμίζω τί ισχύει γενικότερα.

Θέλει να […], λέει. Ρωτάει εάν πιστεύω ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Δεν τον υποτιμώ λέγοντας ψέμματα. Θυμίζω πως όλοι παλεύουμε, διαρκώς, πως ξεκινά από καλή αφετηρία και πως αν πάψει να ανησυχεί, μπορεί να αφιερώσει το χρόνο του υλοποιώντας.

Δεν λέει ούτε ναι, ούτε όχι. Δέχεται όσα είπα, χωρίς σχόλιο. Θα ήταν χαζό, ίσως. Ξέρει – ή φοβάται – ότι θα έχει τους ίδιους φόβους αύριο και μεθαύριο. Πως η εκλογίκευση και η γαλήνη που βιώνει, είναι προσωρινή.

Απορεί πώς είναι τόσο εύκολο να ανοίγεται σε μένα.

Έχω εξομολογόφατσα.

Γελάει. Έχει χαλαρώσει. Λέει πως με εμπιστεύεται απόλυτα, σαν κάποιο παλιό φίλο.

Νομίζω πως μόλις μου έκανε την πρώτη φιλοφρόνηση από τότε που γνωριστήκαμε. Του το λέω.

Γυρίζουμε την συζήτηση στην πλάκα. Τώρα που τα είπε, έλαβε απαντήσεις και ηρέμησε, θα ήταν καλό να χαλαρώσει.

Είμαι, λέει, παράξενη.

Ζητάω να το εξηγήσει.

Αραδιάζει ένα σωρό θετικούς χαρακτηρισμούς. Βροχή οι φιλοφρονήσεις. Δεν θα τις επαναλάβω, κοκκινίζω. Ούτε δοκίμασα να αντικρούσω.

Δεν καταλαβαίνω τί είναι παράξενο. Το μείγμα, λέει. Αντιτείνω πως για κάθε θετικό παίζουν 1-2 αρνητικά, απλά δεν τα έχει ζήσει ακόμα. Παραπέμπω στους πρώην.

Ρωτάει πότε θα ξαναδώ τον […]. Δεν ξέρω, δεν κανονίσαμε. Θέλει να μάθει γιατί. Δίνω μία λογικοφανή απάντηση που – εγώ, το ξέρω – δεν είναι ειλικρινής. Επιμένει λίγο αλλά η ιστορία μου πατάει σε γερά πόδια κι έτσι αναγκάζεται να τη δεχθεί.

Μεταφέρει την κουβέντα σε πιο προσωπικά θέματα και ακολουθώ, ευχαρίστως. Εξομολογείται ότι ποτέ δεν δοκίμασε να […].

Χωρίς να το ξέρει, έχει αγγίξει ευαίσθητο σημείο: ΟΚ, ξέρω πως θα το απορρίψεις, αλλά εγώ ευχαρίστως θα σε βοηθούσα να το δοκιμάσεις. Η πρόταση είναι στο τραπέζι, ανοιχτή.

Είμαι, λέει, η ηρωίδα του. Επειδή δεν θέτω τους συμβατικούς περιορισμούς και σκέφτομαι εκτός πλαισίου. Μπορεί η πρόταση να μη μείνει μόνο στο τραπέζι, συμπληρώνει.

[Κοινή αγάπη για τα λογοπαίγνια, τσεκ.]

Θυμίζω ότι όλα αυτά είναι στον αέρα, θα περάσει περίπου ένας μήνας με ταξίδια. Όχι, θα επιστρέψει στις 14, για λίγο, ενδιάμεσα. Θεωρητικά θα είμαι διαθέσιμη, αλλά το αφήνω ανοιχτό διότι, ποτέ δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει. Εντάξει, καταλαβαίνει.

Συζητάμε για άλλα και άλλους. Μπλοφάρει για να με δοκιμάσει, σκέφτομαι. Χμμμ, όχι, τώρα που θυμάμαι τί μου είπε για το παρελθόν, δεν μπλοφάρει καθόλου. Ούτε κι εγώ. Χα!

Θα έχει τζετ λαγκ, όταν έρθει, λέει. Το βρίσκω υπέροχο: ευκαιρία να μείνουμε ως το πρωί.

Γελάει. Ξέρει ότι το εννοώ. Μου θυμίζει – λίγο παραπονιάρικα – πως την τελευταία φορά άντεξε αρκετά, παρόλο που ήδη νύσταζε πριν καν συναντηθούμε. Κάνω ένα δηλητηριώδες σχόλιο ότι καλά τα πήγε [τελίτσα, τελίτσα, τελίτσα] για την ηλικία του.

Αποφεύγει να απαντήσει, συνειδητά. Θυμάται ότι όταν το ξαναπροσπάθησε αντιπαραβάλλοντας τη δική μου [ακόμα μεγαλύτερη] ηλικία, δεν έβγαλε άκρη. Όχι ότι δεν μπορούσε. Θα έπρεπε να γίνει πολύ αγενής για να κερδίσει το επιχείρημα, και αυτό, δεν το επιτρέπει η ανατροφή του. Η δική μου μου επιτρέπει να εκμεταλλεύομαι αυτή τη γνώση.

Είναι σαν μια μικρή ανείπωτη συμφωνία: εκείνος παραδέχεται μικρές ήττες και σε αντάλλαγμα εγώ συνεχίζω να έχω καλή διάθεση και να ασχολούμαι μαζί του.

[Πρέπει κάποτε να σκεφτώ και να αποφασίσω τί θα έκανα εάν την παραβίαζε.]

Αλλάζει θέμα. Ακολουθώ. Ερωτήσεις, απαντήσεις και ξανά.

Η κουβέντα διολισθαίνει σε λάθος μονοπάτι. Δίνω πάσα για να ξεφύγει. Δεν την πιάνει. Μικρή παύση. Να του δώσω κι άλλη πάσα ή να κόψω την κουβέντα; Είσαι κουρασμένος, λέω, θα σε αφήσω να ξεκουραστείς τώρα.

Το παραδέχεται. Απορεί.

Το διαισθάνομαι, απαντώ, σιβυλλικά.

Είμαι μαγική, δηλώνει νυσταγμένα. Παραδόξως, όχι [πολύ] ειρωνικά.

Όχι, είμαι πεπειραμένη, ρεαλίστρια και κυνική. Το σβήνω. Κρατάω μόνο το πρώτο και καληνυχτίζω.

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Les commentaires sont désactivés.