μακρινά, ως τη Τζαμάικα

rio

Δύο διαφορετικά άτομα τις τελευταίες ημέρες με ρώτησαν « Πού ήταν οι καλύτερες διακοπές ή το καλύτερο ταξίδι που έχεις πάει; »

Την πρώτη φορά κόλλησα. Σκέφτηκα εξωτικά μέρη, μακρινά με αιώρες, φοίνικες και όμορφες θάλασσες. Λες και είμαστε προγραμματισμένοι [από τη διαφήμιση; από τα παιδικά μας αναγνώσματα; από κινηματογραφικές ταινίες;] να συνδέεουμε την απόσταση με την απόλαυση.

Εκείνα τα ταξίδια τα μακρινά ως τη Τζαμάικα, που ακούγαμε συχνά πυκνά στην ΕΡΑ, μας έχουν γίνει βίωμα. Για να μην αρχίσω με τις αμέτρητες φορές που χαζεύαμε τον παγκόσμιο χάρτη, σημειώνοντας μέρη όπως η Σαμαρκάνδη [που ανήκε στην ΕΣΣΔ ακόμα τότε], σκεπτόμενοι ότι « κάποια μέρα » θα φτάσουμε [και] ως εκεί.

Ναι, έχω βρεθεί [και] σε ορισμένα τέτοια μέρη, μπορούσα να απαριθμήσω τουλάχιστον τρία που θα προκαλούσαν « αισθησιασμό ». Μέρη τα οποία κι εμένα θα εντυπωσίαζαν.

Είμαι σίγουρη ότι αυτό « έπρεπε » να απαντήσω, αυτό ήταν το αναμενόμενο. Αντιστάθηκα στον πειρασμό του εύκολου αισθησιασμού, πράγμα σχετικά δύσκολο για μένα, [εντάξει, το ομολογώ, είμαι μία κατάπτυστη επιδειξιομανής, αλλά το γνωρίζω και προσπαθώ να το διαχειριστώ υπεύθυνα] και κατάφερα να μην απαντήσω καθόλου.

dubai_the_world_islands

Τη δεύτερη φορά, έχοντας ήδη το χρόνο να επεξεργαστώ την αρχική αντίδρασή μου και να αναρωτηθώ γιατί ήμουνα τόσο αρνητική, γιατί είχα « κολλήσει » έτσι, ήξερα πλέον το λόγο.

Δεν είναι ο τόπος που κάνει τις διακοπές όμορφες ή το ταξίδι αξέχαστο: είναι η παρέα. Για την ακρίβεια, η καλή παρέα.

Αρχικά, να εξηγήσω ότι πετάω τη σκούφια μου για χιλιόμετρα. Όσα, όπου, όπως, όποτε κι αν είναι. Από πιτσιρίκι ακόμα, θυμάμαι ότι απαντούσα πάντα καταφατικά στην ερώτηση « θα έρθεις μαζί; » … μία συνήθεια που δεν άλλαξε με τα χρόνια.

« Πάω στο Τάδε κατσικοχώρι, στην άκρη του πουθενά, για μια δουλειά. Θα έρθεις; »

« ΟΚ, ντύνομαι! »

Δεν υπάρχει μέρος που να μην ήθελα να πάω. Δεν με πειράζει εάν θα πρέπει να φορέσω τις μπότες για τη λάσπη, χοντρό μπουφάν και γάντια. Δεν με ενοχλεί εάν θα πρέπει να ιδρώσω κουβαλώντας έναν βαρύ σάκο στην πλάτη. Ούτε φοβάμαι πως ίσως χρειαστεί να ανοίξω το χάρτη επειδή « χαθήκαμε », πως μπορεί να αλλάξουμε λάστιχο [έχει τύχει ουκ ολίγες φορές], να ψάχνουμε βουλκανιζατέρ ή συνεργείο στο πουθενά, να κοιμηθούμε στο αμάξι 2 ωρίτσες κλπ.

Απάντησα ότι θυμάμαι με νοσταλγία κάτι τραγικές διαδρομές στους αφιλόξενους και επικίνδυνους επαρχιακούς δρόμους της Ρουμανίας, με καταπληκτική παρέα. Κρύωνα, πεινούσα, δεν υπήρχε καθαρό WC πουθενά, ήμουνα στριμωγμένη, άυπνη, κουρασμένη. Αλλά περνούσα τέλεια. Επειδή, η διάθεση ήταν θετική και δεν χρειαζόμασταν πολλές πολλές εξηγήσεις. Καταλαβαινόμασταν. Ξέραμε ότι η γκρίνια και το άγχος δε βοηθάει κι έτσι κρατιόμασταν απ’ ό,τι θετικό είχαμε.

Y.Γ. Όχι, δεν είναι καμία από αυτές τις φωτογραφίες σχετική με τις διακοπές μου.

u ele

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s