τίποτα λιγότερο από φονικό στα χέρια ενός φονιά via gerogriniaris

Αντιγράφω από εδώ, αυτό το τεκμηριωμένο άρθρο του @gerogriniaris κυρίως για λόγους αρχείου. Διάβασέ το για να καταλάβεις ότι αυτή η χουντική κυβέρνηση, και ειδικότερα αυτός ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης, θέλουν νεκρούς. Για να καταλάβεις ότι έχουμε πόλεμο.

***

Η Ελληνική αστυνομία απέκτησε νέο παιχνιδάκι.

Δεν ξέρω αν το απέκτησε πρόσφατα ή το έχει από παλιά, πάντως χθες αν δεν κάνω λάθος ήταν η πρώτη φορά που το εμφάνισε.

Πάντως ούτε στο “Διαύγεια”, ούτε στην ιστοσελίδα της βουλής, ούτε σε κάποια άλλη ιστοσελίδα δεν μπόρεσα να βρω κάποιο στοιχείο σχετικά με την αγορά του.

Πάντως ο Χ. Παπουτσής τον Οκτώβριο του 2010 σε σχετική ερώτηση του Κ. Βελόπουλου απαντούσε πως έχει γίνει αγορά για τους Ολυμπιακούς συστημάτων μετατροπής υφιστάμενων όπλων σε όπλα που εκτοξεύουν χρωμοσφαιρίδια και πως μετά από αυτό δεν είχε γίνει μέχρι τότε άλλη σχετική παραγγελία ή εισήγηση, εμμέσως αρνούμενος την ύπαρξη όπλων που εκτοξεύουν πλαστικές σφαίρες έως τότε.

Αργότερα ο Ν. Δένδιας απαντώντας σε ερώτηση της Κατερίνας Ιγλέζη του ΣΥΡΙΖΑ για χρήση πλαστικών σφαιρών στην Ιερισσό Χαλκιδικής αρκείται να πει πως « οι δυνάμεις που διατέθηκαν στην συγκεκριμένη περιοχή δεν κατέχουν τέτοιο υλικό« .

Δυστυχώς σε αυτή την χώρα ακόμα και οι απαντήσεις υπουργών σε βουλευτές στην βουλή δεν είναι απολύτως αξιόπιστες.

Όπως και να έγινε αυτό πάντως, η ΕΛ.ΑΣ απέκτησε νέο « παιχνιδάκι », το Manuhrin MR-35 punch gun.

Και είναι αυτό που λένε “less than lethal” ή όπως θα λέγαμε στα Ελληνικά “λιγότερο από φονικό” πυροβόλο όπλο.

Έχει την σημασία του το γεγονός πως αυτά τα όπλα δεν ονομάζονται “μη φονικά” ή “non lethal”, όπως και το γεγονός πως ένας άλλος όρος που χρησιμοποιείται γι αυτά είναι το “less lethal” ή “λιγότερο φονικά” για λόγους που θα δούμε παρακάτω.

Ας δούμε όμως πρώτα για τι ακριβώς μιλάμε.

Το όπλο που παρουσίασε η ΕΛ.ΑΣ χθες ήταν το Manurhin (και όχι Manuhrin όπως κάποιος έγραψε και σχεδόν όλη η Ελληνική μπλογκόσφαιρα αναμετάδωσε) MR-35 “Punch Gun”.

Πρόκειται για ένα όπλο που εκτοξεύει λαστιχένιες σφαίρες διαμέτρου 35mm και βάρους 21 γραμμαρίων από έναν αλουμινένιο σωλήνα με ταχύτητα 120-140m/s (περίπου 430-500km/h) και ενέργεια 150-200 Joule που προέρχεται από εκρηκτικό φυσίγγιο, με δραστικό βεληνεκές 25 μέτρα.

Δέχεται γεμιστήρα με 5 τέτοιες σφαίρες.

Η ενέργεια με την οποία φεύγει από την κάνη η σφαίρα αυτή είναι ίδια με την ενέργεια του .38 special περίστροφου, και η ευθυβολία του είναι περίπου στα 17cm2 στα 7 μέτρα.

Αυτό που το κάνει “less than lethal” ή « less lethal » είναι η μεγαλύτερη επιφάνεια της σφαίρας που την κάνει αφενός να χάνει γρηγορότερα την ταχύτητά της στον αέρα και αφετέρου να κατανέμει την ενέργειά της κατά την πρόσκρουση σε μεγαλύτερη επιφάνεια μειώνοντας τις πιθανότητες διείσδυσης στο δέρμα και βλαβών σε υποκείμενους ιστούς.

Στην θεωρία δηλαδή το όπλο αυτό εκτοξεύει μία αρκετά μεγάλη λαστιχένια σφαίρα η οποία προκαλεί έντονο πόνο, ικανό να ακινητοποιήσει τον στόχο.

Αυτά στην θεωρία.

Στην πράξη το αποτέλεσμα της σφαίρας που εκτοξεύει αυτό το όπλο εξαρτάται από την απόσταση, το σημείο στο οποίο θα χτυπήσει και τον στόχο.

Ένας γυμνασμένος νέος υγιής και γυμνασμένος θα αντιμετωπίσει πολύ πιο εύκολα την σφαίρα αυτή από έναν μεγαλύτερο που πιθανώς έχει κάποιο πρόβλημα υγείας.

Στον ίδιο άνθρωπο μία τέτοια σφαίρα μπορεί να του κάνει μία απλή μελανιά αν τον χτυπήσει στην πλάτη ή να τον « αφήσει στον τόπο » αν τον χτυπήσει στο κεφάλι ή τον λαιμό.

Ακόμα και τα ρούχα που φοράει το θύμα παίζουν ρόλο, χοντρά ρούχα απορροφούν μεγάλο ποσοστό ενέργειας.

Το όπλο θεωρείται επικίνδυνο για βαριές σωματικές βλάβες ακόμα και θάνατο σε αποστάσεις κάτω των 6,5 μέτρων, αλλά είναι ανακριβές σε αποστάσεις πάνω από 7 μέτρα με απόκλιση στα 18 μέτρα μέχρι 30cm2.

Ακόμα όμως και σε απόσταση μεγαλύτερη από την «ασφαλή» των 7 μέτρων η σφαίρα που εκτοξεύει διατηρεί αρκετή ενέργεια ώστε χτύπημα στο κεφάλι ή άλλα ευαίσθητα σημεία του σώματος (θώρακας, ήπαρ) μπορεί να προκαλέσει από βαριές σωματικές βλάβες, μέχρι και τον θάνατο.

Επειδή το βλήμα συνήθως δεν διαπερνά το δέρμα τα τραύματα που προκαλεί εξαρτώνται κυρίως από την κινητική ενέργεια που έχει κατά την πρόσκρουση.

Για παράδειγμα παραθέτω στοιχεία από το “Wound Ballistics” του Kneubehl σχετικά με τα τραύματα που μπορεί να προκληθούν χωρίς διείσδυση βλήματος:

Ενέργεια μεταξύ 40 και 120 Joules μπορεί να προκαλέσει τραύματα (μώλωπες, εκδορές, κάταγμα πλευρών, διάσειση, τύφλωση και βλάβη οργάνων που βρίσκονται κοντά στο δέρμα όπως το ήπαρ)

Με ενέργεια πάνω από 120 Joules θα πρέπει να αναμένονται σοβαρές βλάβες όπως σύνθλιψη ιστών/θλάσεις, κάταγμα κρανίου, ρήξη νεφρού ή καρδιάς και βαριά αιμορραγία.

(US Army Land Warfare Laboratory (Jones 2000))

Στο ίδιο βιβλίο βρίσκουμε ένα ενδιαφέρον πίνακα θεωρητικών πιθανοτήτων για θανατηφόρο τραύμα από το συγκεκριμένο όπλο:

Από το γράφημα βλέπουμε πως σε πολύ κοντινές αποστάσεις η (θεωρητική) πιθανότητα θανατηφόρου τραυματισμού είναι πάνω από 20% και παραμένει γύρω στο 20% για λίγο κάτω από τα 6 μέτρα, ενώ μέχρι και τα 10 μέτρα η υπολογισμένη πιθανότητα για θανατηφόρο τραυματισμό είναι κοντά στο 15%!

Σε αποστάσεις από 2 έως και 5 μέτρα, μπορεί να προκαλέσει κατάγματα κρανίου ή άλλων οστών, ακόμα και να λειτουργήσει σαν κανονική σφαίρα σπάζοντας τον φραγμό του δέρματος (η ενέργεια που απαιτείται για αυτό είναι 0,1J/mm2) και διεισδύοντας στους υποκείμενους ιστούς.

Στην Ευρωπαϊκή ένωση δεν υπάρχουν σαφείς περιορισμοί στην χρήση τέτοιων όπλων.

Στις ΗΠΑ το όριο της ενέργειας βλήματος ώστε ένα τέτοιο όπλο να θεωρείται “λιγότερο από φονικό” είναι στα 122J.

Στο συγκεκριμένο όπλο, το βλήμα διατηρεί μέχρι και τα 20m ενέργεια 128J ή στον στόχο (density energy) 0,133J/mm2 (στα 10 μέτρα έχει 154J και 0,160J/mm2).

Έχουμε δηλαδή να κάνουμε με ένα επικίνδυνο όπλο που επιπλέον είναι και ιδιαίτερα αναξιόπιστο.

Η ενέργεια του βλήματος ποικίλει από βολή σε βολή και η στόχευση είναι ανακριβής.

Το αποτέλεσμα είναι πως ο ίδιος αστυνομικός με το ίδιο όπλο μπορεί να ρίξει δύο βολές και η μία να μην ακινητοποιήσει τον στόχο επειδή είτε δεν θα έχει αρκετή ενέργεια, είτε θα αστοχήσει (τραυματίζοντας πιθανώς “αθώο” περαστικό) ενώ η δεύτερη θα του προκαλέσει σοβαρό τραύμα απειλητικό για την ζωή του, είτε επειδή θα προσκρούσει με μεγαλύτερη κινητική ενέργεια, είτε επειδή θα τον χτυπήσει στο κεφάλι για παράδειγμα παρά του ότι ο αστυνομικός δεν στόχευε εκεί.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να παραθέτω στοιχεία από την χρήση τέτοιων όπλων αλλά νομίζω αρκεί το γεγονός πως τα περισσότερα στοιχεία από τα αποτελέσματα της εφαρμογής τέτοιων όπλων έρχονται από την Β. Ιρλανδία, την Ν. Αφρική και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και πως καταγράφονται αρκετοί νεκροί σε όλες αυτές τις περιοχές από την χρήση τέτοιων όπλων.

Ακόμα και στην Αμερική όμως έχουν σημειωθεί αρκετοί βαριοί τραυματισμοί και θάνατοιαπό την χρήση παρόμοιων όπλων.

Σύμφωνα μάλιστα με δημοσιεύματα η ΕΛ.ΑΣ έχει προμηθευτεί περισσότερα από 100 τέτοια όπλα.

Δεν υπάρχουν μη θανατηφόρα πυροβόλα όπλα.

Ακόμα και το περίφημο Καλάσνικοφ θα πρέπει να πετύχει κάποιο ζωτικό όργανο για να σκοτώσει.

Από την άλλη, ένα βλήμα από “λιγότερο από φονικό” όπλο από κοντινή απόσταση στο κεφάλι είναι σίγουρο πως θα προκαλέσει βαρύτατο τραυματισμό που είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει στον θάνατο.

Τα όπλα αυτού του είδους κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορούν να σώσουν ζωές και μόνο τότε δικαιολογείται η χρήση τους.

Τέτοιες περιπτώσεις είναι εκείνες στις οποίες η μόνη εναλλακτική στην χρήση ενός τέτοιου όπλου είναι η χρήση κανονικού πυροβόλου όπλου.

Όταν για παράδειγμα ένας παρανοϊκός οπλισμένος με μαχαίρι σε έναν πολυσύχναστο δρόμο αρνείται να παραδοθεί, τότε η αστυνομία θα πρέπει να κάνει χρήση μέχρι και θανατηφόρας βίας προκειμένου να μην κινδυνέψουν είτε περαστικοί είτε οι ίδιοι οι αστυνομικοί.

Η σωστή χρήση ενός όπλου όπως το Manuhrin MR-35 σε μία τέτοια περίπτωση μπορεί να σώσει την ζωή του θύματος αφού η μόνη εναλλακτική θα ήταν η δικαιολογημένη χρήση συμβατικού πυροβόλου όπλου.

Κάθε άλλη περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει την χρήση του, πόσο μάλλον σε έναν κλειστό χώρο εναντίων καταληψιών που μπορεί κανείς να πει πως παρανομούν, αλλά δεν απειλούν κανενός την ζωή.

Η χρήση του όπλου αυτού υπό τέτοιες συνθήκες είναι απολύτως απαράδεκτη, ανεύθυνη και εγκληματική. Εκτός και αν δεχτούμε πως για “ανομίες” σαν αυτή η δικαιολογείται ως ποινή βαριά βλάβη στην υγεία του δράστη, συχνά μόνιμη και πιθανώς και ο θάνατος με δικαστή και εισαγγελέα τον αστυνομικό.

Αυτό το όπλο όμως αποφάσισε η ηγεσία της ΕΛΑΣ να χρησιμοποιήσει κατά την καταστολή της κατάληψης των γραφείων της ΔΗΜ.ΑΡ.

Σε έναν κλειστό χώρο όπου ακόμα και αν ο συγκεκριμένος αστυνομικός που θα αποφάσιζε να το χρησιμοποιήσει, ήθελε να τηρήσει τις προδιαγραφές χρήσης του όπλου (7 μέτρα απόσταση για παράδειγμα) αντικειμενικά αυτό θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο.

Όλα αυτά η ηγεσία της αστυνομίας και ο ίδιος ο υπουργός, ο Δένδιας, τα ήξερε πολύ καλά.

Ήξερε πως το όπλο αυτό δεν είναι για τέτοια χρήση, ήξερε τους κινδύνους αλλά αδιαφόρησε.

Αδιαφόρησαν για την πιθανότητα να υπάρχει βαρύτατος τραυματισμός, ακόμα και θάνατος!

Νομίζω αυτό αρκεί για να καταλάβουμε για τι ετοιμάζεται αυτή η κυβέρνηση και πως είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει τους απείθαρχους πολίτες.

Τα ΜΑΤ μέχρι τώρα έπρεπε να προσπαθήσουν ιδιαίτερα για να σκοτώσουν κάποιον διαδηλωτή (αν και έχουν κοντέψει αρκετές φορές να τα καταφέρουν) αφού δεν έχουν τον κατάλληλο οπλισμό.

Όχι πως δεν είναι επικίνδυνες οι κρότου-λάμψης ή τα γκλομπ των ΜΑΤ, αλλά από τον σχεδιασμό τους χρειάζεται να προσπαθήσει ο χρήστης τους για να προκαλέσει σοβαρή βλάβη στην υγεία του θύματος όπως να χτυπάει με την πίσω μεριά του γκλομπ ή να ρίχνει την κρότου λάμψης πολύ κοντά ή και σε κλειστούς χώρους. Σου θυμίζουν αυτά κάτι;

Τώρα μπαίνουν στο παιχνίδι της καταστολής και τα όπλα αυτά.

Ο “ίδιος” αστυνομικός που επανειλημμένα χτυπούσε αλύπητα διαδηλωτές με την πίσω μεριά του γκλομπ, ο ίδιος που πέταγε στα μούτρα τους τις κρότου λάμψης, εκείνος που έπαιρνε σβάρνα διαδηλωτές με την μηχανή του, που ήξερε πως για όλα αυτά δεν θα έχει καμία κύρωση, αφού διαχρονικά η ηγεσία της αστυνομίας και οι εκάστοτε υπουργοί τον κάλυπταν παρά τις καταγγελίες, τώρα έχει στα χέρια του άλλο ένα εργαλείο.

Το Manuhrin MR-35 punch gun.

Και όσο τηρούσε τους κανονισμούς χρήσης του εξοπλισμού του μέχρι τώρα, άλλο τόσο θα τους τηρήσει και με αυτό.

Αυτό το όπλο στα χέρια ενός φονιά δεν είναι τίποτα λιγότερο από φονικό.

Για να γράψω αυτό το κείμενο διάβασα μεταξύ άλλων (πολλά από αυτά είναι ήση στο κείμενο  ως links):

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

6 responses to “τίποτα λιγότερο από φονικό στα χέρια ενός φονιά via gerogriniaris

  • οξείδιο

    « Για να καταλάβεις ότι έχουμε πόλεμο. »
    Ε, άμα έχεις πόλεμο, όλα να τα περιμένεις. Τον « πόλεμο », όμως, αυτό τον κήρυξαν χωρίς λόγο και αιτία εδώ και 40 χρόνια οι « αντιεξουσιαστές » κατά της πιο πλήρους αστικής δημοκρατίας που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ κανένας στην Ελλάδα. Κι επειδή η αριστερά και οι αναρχικοί δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες που δίνει η αστική δημοκρατία (η πρώτη δεν ήξερε και οι δεύτεροι δεν ήθελαν), αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο στην αστική δημοκρατία και τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματα. Φυσικά, οι αναρχικοί – με πλήρη κάλυψη από την αριστερά – θα συνεχίσουν τις χοντρές προβοκάτσιες, μέχρι να ξανακατέβουν τα τανκς, οπότε θα την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια.

    • espοir - надежда - Hoffnung - speranza

      Διαφωνώ απόλυτα. Τη δεκαετία του ’90 ήταν όλοι ουδέτεροι, κεντρώοι, πολύ συχνά εντελώς αδιάφοροι. Έπαψαν να υφίστανται διαχωριστικές γραμμές και μίση του παρελθόντος. Είχαν ξεχαστεί όλα και όλοι ήταν απασχολημένοι με την προσωπική τους ευημερία [ακόμα και όταν το έκαναν με χαζό τρόπο, όπως το χρηματιστήριο].

      Αυτοί που κήρυξαν κυριολεκτικά τον νέο πόλεμο είναι αυτοί που αποφάσισαν ότι πρέπει να γίνει τεράστια αναδιανομή πλούτου στη χώρα. Η πρώτη φάση έγινε με το Χρηματιστήριο, αλλά δεν ήταν αρκετή. Συνεχίστηκε και όλη την πρώτη δεκαετία του 2000 και συνεχίζεται ακόμα από όλους αυτούς που βγάζουν τα λεφτά τους (ακόμα και σήμερα) στο Λουξεμβούργο (από 500 χιλ. και πάνω π.χ. με private banking στη Γιούρομπανκ) και ποντάρουν στη δραχμή για να έρθουν να αγοράσουν τη γη φτηνά (με ενημέρωση από « βαθιά » πηγή στην ΤτΕ).

      Είναι λογικό που ο κόσμος στρέφεται πάλι προς τα άκρα: πάντα αυτό συμβαίνει σε κρίσεις. Είναι ο καιρός που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Εγώ – και ευτυχώς πολύς κόσμος – κοιτάζουμε προς την αναρχία, την αριστερά και όλες αυτές τις διαφορετικές προτάσεις διαχείρισης, με ουμανιστική και όχι κερδο-λατρική προσέγγιση.

      Τα τανκς στα οποία αναφέρεσαι, δεν θα ξανακατεύουν με την ίδια μορφή. Τα πραξικοπήματα έχουν αλλάξει πλέον, έχουν μετασχηματιστεί, δεν υπάρχει ανάγκη για εμπλοκή του επίσημου στρατού. Ωστόσο, ο τρόπος αντιμετώπισης των ανθρώπων που κατεβαίνουν στο δρόμο, δεν διαφέρει πολύ από τότε με τα τανκς. Ο οπλισμένος μπάτσος, η αύρα, τα χημικά, οι αυθαίρετες προσαγωγές, τα βασανιστήρια, οι ανυπόστατες κατηγορίες, τα ψεύδη στα ΜΜΕ κ.ο.κ. δίνουν και παίρνουν. Είναι η νέου είδους χούντα, αυτή που περιέγραψε ο Σλαβόι Ζιζέκ (αν βρω κάπου στο αρχείο μου το βίντεο, θα προσθέσω το σύνδεσμο).

  • οξείδιο

    Πριν από τη δεκαετία του 90 υπήρξε η δεκαετία του 80 και η μισή δεκαετία του 70 (1974-1980). Με την πτώση της χούντας, εγκαταστάθηκε μια αστική δημοκρατία που κανένας δεν τολμούσε να την ονειρευτεί. Καθιερώθηκε απόλυτη ελευθερία λόγου, έκφρασης, τύπου, συγκεντρώσεων, κλπ.
    Τι θα περίμενε κανένας από την αριστερά; Να κάνει αυτό που επαινούσε ο Ένγκελς στους γερμανούς κομμουνιστές : τη χρησιμοποίηση της αστικής νομιμότητας για να κερδίσουν με τον κομμουνισμό το γερμανικό λαό. Ή αυτό που έκανε ο Λένιν όταν γύρισε το Μάρτη του 1917 στη Ρωσία, που συνιστούσε, όσο οι μπολσεβίκοι ήταν μειοψηφία στα σοβιέτ, να τηρούν τη νομιμότητα και απλώς να αμύνονται.
    Η αριστερά, όμως, που δεν είχε καμιά σχέση πια με το μαρξισμό, δεν ήξερε (δεν μπορούσε, δεν ήθελε;) να κάνει κομμουνιστική προπαγάνδα, γιατί η ίδια ήταν εκπρόσωπος των μικροαστών. Το μόνο που ήξερε και πριν από τη χούντα και στη διάρκεια της 7ετίας ήταν να παλεύει για τη δημοκρατία (την αστική) που η ίδια η αστική τάξη την παραβίαζε. Όταν, με τη μεταπολίτευση, εγκαθιδρύθηκε μια πολύ καλή αστική δημοκρατία, η αριστερά έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια της. Της δώσανε τη δημοκρατία στο πιάτο και δεν ήξερε τι να την κάνει.
    Δεν πρόλαβε να κλείσει ένας χρόνος αστικής δημοκρατίας και την 21/4/1975 το ΕΚΚΕ, που, όπως όλες οι οργανώσεις των μ-λ, έλεγαν «Μάο» και εννοούσαν «Γκεβάρα» και αντάρτικο πόλεων, δηλαδή, αναρχία, έκανε τη μεγάλη προβοκάτσια με την «επίθεση» στην αμερικάνικη πρεσβεία, που έδωσε τη δυνατότητα στην αστυνομία να διαλύσει βίαια μια διαδήλωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, που είδαν ξαφνικά την αστυνομία να επιτίθεται χωρίς να βλέπουν και το λόγο. Είναι η κλασική συνταγή των αναρχικών : Προκαλούμε την αστυνομία, για να φάτε ξύλο, να εξεγερθείτε!
    Αποτέλεσμα : απαγορεύτηκε από τότε η πορεία να κατευθύνεται προς την πρεσβεία, μέχρι που το 1980, με κυβέρνηση Ράλλη, έγινε η δεύτερη μεγάλη προβοκάτσια των μουλούδων (αυτή τη φορά, βασικά από το ΚΚΕμ-λ), για το σπάσιμο της απαγόρευσης και την τραγική κατάληξη με 2 νεκρούς.
    Από τις 23/12/1975, με τη δολοφονία Γουέλς, είχε αρχίσει την αιματοβαμμένη πορεία της η 17Ν.
    Και όλα αυτά τα χρόνια οργίαζαν οι καταλήψεις, τα σπασίματα βιτρινών, οι εμπρησμοί (Μινιόν, Κλαουδάτος, Μαρούσης) και οι βανδαλισμοί.
    Αυτά είναι κήρυξη και διεξαγωγή «πολέμου» μεταξύ κράτους και αναρχικών που υποστηρίζονταν από την αριστερά.
    Τα υπόλοιπα περί τεράστιας αναδιανομής πλούτου και Χρηματιστηρίου είναι «πόλεμος» μεταφορικά και δεν έχουν καμιά άμεση σχέση με αυτά που γράφει το άρθρο περί πολέμου από τη μεριά της αστυνομίας και τη χρησιμοποίηση «λιγότερο από φονικό» όπλου.
    Με το Χρηματιστήριο έγινε βέβαια αναδιανομή πλούτου, αλλά, το ίδιο γίνεται σε κάθε παιχνίδι τζόγου. Και, φυσικά, όταν μπλέκεις σε τζόγο με οικονομικά ισχυρούς, τις πιο πολλές φορές βρίσκεσαι χαμένος.
    Όσο για όσους βγάλανε τα λεφτά τους έξω : δε νομίζω ότι αυτό είναι καμιά ανακατανομή πλούτου. Το πολύ-πολύ, να τους κατηγορήσει κανείς ότι δεν είναι «πατριώτες», δηλαδή, κορόιδα να περιμένουν να δεσμευτούν οι καταθέσεις με μια πιθανή χρεοκοπία (προφανώς, αναφέρομαι σε όσους τα έβγαλαν νόμιμα και όχι στους φοροφυγάδες).
    Για τις «διαφορετικές προτάσεις διαχείρισης» : βλέπεις την ουμανιστική (μικροαστική) και την κερδο-λατρική (μεγαλο- και μεσοαστική). Από τις δύο η δεύτερη είναι ρεαλιστική, γιατί βασίζεται στην πραγματική οικονομία του καπιταλισμού, ενώ η πρώτη είναι σαπουνόφουσκα, που βασίζεται μόνο στις μικροαστικές αναρχικές φαντασιώσεις.
    Εκείνη που δεν αναφέρεις είναι η μόνη ρεαλιστική και αντίθετη προς την αστική προσέγγιση : η εργατική κομμουνιστική επαναστατική προσέγγιση.
    Αυτή, βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με την «αριστερά», είτε αυτή λέγεται ΚΚΕ, είτε ΣΥΡΙΖΑ, είτε ΔΗΜΑΡ, είτε μουλούδες, είτε τροτσκιστές, κλπ.
    Όλη η «αριστερά» και οι αναρχικοί είναι μικροαστοί ιδεολόγοι, που δεν πρόκειται ποτέ να πάρουν εξουσία (οι αναρχικοί ούτε καν το θέλουν). Οι μόνοι που μπορούν να το κάνουν είναι το ΚΚΕ, για να εγκαθιδρύσει ένα κτηνώδες καθεστώς όπως ήταν τα καθεστώτα του «υπαρκτού». Αλλά, επειδή με τα ποσοστά που έχει, ούτε εξέγερση δεν μπορεί να κάνει (πόσο μάλλον επανάσταση), το μόνο που του μένει είναι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Κι εκεί θα του χρειαστούν τανκς, όσο κι αν εσύ νομίζεις ότι πέρασε η μόδα τους (οι πόλεμοι που διεξάγονται αυτή τη στιγμή σό’ όλο τον κόσμο διδάσκουν το αντίθετο).
    Όσο για τη «χούντα», που αναφέρεις κι εσύ και ο Ζιζέκ, τουλάχιστον στην Ελλάδα τη δημιούργησαν οι προβοκάτσιες της αριστεράς και ο «πόλεμος» των αναρχικών.

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s