τάχα, δεν έχεις καταλάβει

Η νύχτα, θολή
κι η κουβέντα, παγώνει
τα μάγουλά σου, φλογισμένα
από σταγόνες του νερού.

Τα φώτα, μισοπεθαμένα
και ‘συ με το φουστάνι του χορού
και προσπαθείς, να κρατηθείς
από τα περασμένα.

Τα χέρια σου, είναι παγωμένα
κοντά μου δε θα ζεσταθείς.
Τα χέρια σου, είναι παγωμένα
κοντά μου δε θα ζεσταθείς.

Η νύχτα, θολή
και το κραγιόν σου λιωμένο
το μάτι σου, τρομαγμένο
να μου γελάσεις προσπαθείς.

Το χέρι σου, πάνω μου ξένο
το στόμα σου, πάνω μου ξένο
εγώ να ξέρω ότι πια δεν περιμένεις
και συ να ξέρεις ότι χρόνια δε σε θέλω.

Τάχα, δεν έχεις καταλάβει
ότι θα φύγεις μοναχή.
Τάχα, δεν έχεις καταλάβει
ότι θα φύγεις μοναχή.

[Λάκης Παπαδόπουλος – Παύλος Μάτεσης – Βασίλης Παπακων/νου]

Advertisements

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Qqchose a declarer?

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s