θεσμοί και απόψεις

Χθες το βράδυ είχα μία διαφωνία στο τουίτερ, κι επειδή – ευτυχώς! – το μέσο δεν δίνει την ευκαιρία μακροσκελών αναλύσεων, θα κάνω μια απόπειρα να εξηγήσω περισσότερα εδώ:

Υπάρχει ένας τύπος με το ψευδώνυμο « Ισκάρ Αζίφ » (ή κάπως έτσι), τον οποίο μέχρι πριν ένα μήνα (περίπου) δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Αυτός ο τύπος λοιπόν, ξεκίνησε μία πρόσκληση για event στο facebook, η οποία εξελίχθηκε στο γνωστό και τηλεοπτικά πολυδιαφημισμένο « #παραιτηθείτε ».

[Δεν γράφω « στο γνωστό κίνημα », διότι τα κινήματα είναι εξ ορισμού αυτοφυή και χωρίς σπόνσορες τους εκάστοτε ζάμπλουτους μηντιάρχες της χώρας που νέμονται και κυριεύουν.]

Γενικά, δεν ασχολήθηκα μαζί του, ούτε με το #παραιτηθείτε. Δεν θέλω να σπαταλάω το σάλιο μου και δεν θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο.

Επιπλέον, έχω διαρκώς μία ένσταση σε πολλά από αυτά που φέρνουν στο timeline μου οι επαφές μου και τη διατυπώνω συχνά, λέγοντας « μην δίνετε αξία στον κάθε κακομοίρη, αυτό επιδιώκουν, να τους κάνουμε φίρμες« . Μεταξύ αυτών είναι συχνά πυκνά ο Θανούλης (ο αιώνιος φοιτητής της ΑΣΟΕ), ο Μίστερ Κολλαγόνο (που έλαμψε ως εκ των συνδιοργανωτών του #παραιτηθείτε), ο Σπυρίδων-Άδωνης (τρομάρα του!) Γεωργιάδης, η Χριστίνα Σιδέρη (η οποία μάλλον έχει φάει τη γλώσσα της εσχάτως, δηλητηριάστηκε και ηρεμήσαμε) και άλλες attention whores του διαδικτύου.

Και είναι πολλές οι attention whores: όποιος πολιτεύεται (ή θέλει να πολιτευτεί), θεωρεί ότι έτσι θα αποκτήσει γρήγορα φήμη. Δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ξεφτιλίζονται και ξερνάνε χολή χωρίς να τους ενοχλεί επειδή ο ύψιστος στόχος τους είναι η φήμη. Το να σε ξέρει κάποιος εκτός από τη μάνα σου, μπορεί να εξαργυρωθεί π.χ. με μία πολιτική θέση (το απλούστερο).

Η αλήθεια είναι ότι για ορισμένους, έχει δίκιο ο Έντι (ένας από εκείνους που φέρνει τέτοια σκουπίδια στο timeline μου), εφόσον έχουν θεσμικό ρόλο, δεν μπορούμε απλά να τους αγνοούμε. Είμαστε αναγκασμένοι να τους παίρνουμε στα σοβαρά και ενίοτε να απαντάμε στις μαλακίες τους. Κάπου στη μέση συμφωνώ μαζί του.

Τον τελευταίο μήνα, παρελαύνουν στο timeline μου screenshots από βλακείες που λέει ο Ισκαρ-αζίφ. Δεν δίνω σημασία. Διαβάζω στα πεταχτά και πάω αμέσως παρακάτω. Έχω πάθει δε τέτοια ανοσία, που δεν μπαίνω καν στον κόπο να πω στον Έντι « αμάν, κι αυτόν φίρμα τον έκανες! ».

Μέχρι τώρα.

Την Παρασκευή που πέρασε, έγινε μία επίθεση στο Μόναχο. Δυστυχώς, όπως μάθαμε να ζούμε με τους σεισμούς στην Ελλάδα, έτσι κάπως μαθαίνει και η ανθρωπότητα να ζει με τέτοιες δολοφονικές επιθέσεις. Την αμέσως επόμενη μέρα έγινε μεγάλη τρομοκρατική επίθεση στην Καμπούλ, σήμερα ακούω κάτι για τη Φλόριντα. Είναι αυτό που είχε πει ο Χατζηδάκις, ότι συνηθίζουμε στο πρόσωπο του τέρατος (που πάει να πει ότι του μοιάζουμε).

Όλος ο πλανήτης διερωτήθηκε γιατί συνέβη η επίθεση στο Μόναχο. Είτε επειδή θα ήθελαν να τη φορτώσουν σε μία ομάδα (θρησκευτική / φυλετική), είτε επειδή θεωρούν ότι επηρεάζει τον τρόπο ζωής τους, είτε απλά επειδή δεν μπορούσαν να το κατανοήσουν. Την επίθεση στην Καμπούλ από την ISIS την κατανοούμε κάπως ευκολότερα, ασχέτως εάν είναι το ίδιο ειδεχθής, επειδή η Καμπούλ έχει καταστεί ανασφαλής μετά από τόσες δεκαετίες πολέμων. Το Μόναχο όμως, στο μυαλό μας, είναι μία ασφαλής και ευημερούσα πόλη.

Η επικρατέστερη εκδοχή είναι πως πρόκειται για έναν 18χρονο χριστιανό Περσο-Γερμανό, ο οποίος υπόκειτο σε bullying στο σχολείο του, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ψυχολογικά προβλήματα και να γίνει θαυμαστής του Anders Breivik, επιλέγοντας την 5η επέτειο της σφαγής στην Ουτόγια και το Όσλο, ως ημέρα για να μας δείξει πόσο ψυχικά ασθενής (και με τη βούλα) ήταν.

Αυτό που συνέβη στο Μόναχο, το λες εύκολα και « τραγωδία που δεν απετράπη » επειδή, πραγματικά θα μπορούσε να έχει αποτραπεί. Θα μπορούσε το παιδί να έχει αλλάξει σχολείο, να έχει κάποια προστασία από δασκάλους που ξέρουν πώς να διαχειριστούν περιπτώσεις bullying, να έχει ίσως εντονότερη ψυχιατρική αντιμετώπιση (π.χ. φαρμακευτική αγωγή), να έχει αποκτήσει νέο νόημα η ζωή του μέσω σπουδών / εργασίας / αθλητισμού / άλλης προσωπικής επιτυχίας κλπ.

Στο καπάκι, ο περί ου ο λόγος, έκανε την παρακάτω ανάρτηση:CoCgrlOW8AAfkIs« … και μετά βγω έξω και αρχίσω να σκοτώνω κόσμο … »

Χωρίς να τον έχω παρακολουθήσει στενά (αποφεύγω να ακολουθώ σκουπίδια), διαπιστώνω αμέσως ότι έχει ανεβάσει επίπεδο προκλητικότητας. Συγκριτικά μάλιστα με όλες τις άλλες attention whores της παρέας του, ίσως είναι ο μόνος που θεωρεί ΟΚ το να γαζώνεις κόσμο τον οποίο δεν γνωρίζεις, δεν σου έχει κάνει κάτι προσωπικά, απλά έτυχε να βρεθεί στο λάθος σημείο. Ή ίσως ο μόνος που θεωρεί φυσιολογικό να το διατυμπανίζει διαδικτυακά.

Είναι όμως έτσι;

Είναι φυσιολογικό αυτό;

Δεν είμαι ψυχολόγος, δεν είμαι ψυχίατρος, δεν είμαι κοινωνικός λειτουργός. Διαπιστώνω όμως ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τον τύπο και αρχίζω να το ψάχνω.

Πατάω ένα από τα λινκς που εύκολα βρίσκω στα σχόλια (κάτω από αυτό το screenshot). Είναι ο ίδιος τύπος, που δίνει συνέντευξη στον Μπογδάνο. Τον παρατηρώ. Είναι ασουλούπωτος, αξύριστος, κάθεται καμπουριαστά, σαν στραβοχυμένος λουκουμάς. Προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από τους έτερους συνδιοργανωτές του #παραιτηθείτε. Χάνει τα λόγια του, δυσκολεύεται να εκφραστεί, σχεδόν μυρίζεις το φόβο και το άγχος του για την τηλεοπτική παρουσία. Παρόλο που ο Μπογδάνος του δίνει συνεχώς πάσες, αυτός ιδρώνει και ζορίζεται. Καμία σχέση με τον προκλητικό τύπο που άνετα μοιράζει χολή στους συνταξιούχους και σε άλλες κοινωνικές ομάδες, από την ασφάλεια του πληκτρολογίου του.

Πώς να ήταν ο 18χρονος Περσο-Γερμανός που έπαθε το αμόκ και αιματοκύλησε το Μόναχο; Να ήταν ένα χαμογελαστό κοινωνικό παιδί με φίλους; Να ήταν άραγε η καρδιά της παρέας; Χλωμό.

Ένας άνθρωπος που τρέφεται από την εφήμερη φήμη των 5-10 προκλητικών διαδικτυακών (ξαφνικά, αυτό καθίσταται σαφές, αφού live δεν δείχνει να έχει το θάρρος να μιλήσει) δηλώσεών του, που εθίζεται στο να είναι το κέντρο της προσοχής μέσω πληκτρολογίου, που κάθε φορά γίνεται κυνικότερος και προκλητικότερος για να το επιτύχει, φτάνοντας μέχρι του σημείου να απειλεί να αντιγράψει έναν ψυχοπαθή που σκότωσε στην τύχη 9 αθώους ανθρώπους – που δεν γνώριζε καν – … είναι ΟΚ;

Προφανώς και δεν είμαι εγώ ο ειδικός που μπορεί να απαντήσει κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον εξ αποστάσεως. Εμπιστεύομαι τους επαγγελματίες και ελπίζω ότι κάποιος εξ αυτών θα μπει στον κόπο να ασχοληθεί.

Αλλά πώς; Υπάρχει σήμερα κάποιος θεσμός ταγμένος – έστω κι αν αυτό παραμένει, δυστυχώς, στη θεωρία – να εντοπίζει τους κινδύνους για την κοινωνία και να εξετάζει επαγγελματικά και αρμοδίως εάν αυτοί είναι αληθινοί ή όχι;

Ακολούθως, έγραψα το παρακάτω τουίτ:

Εάν η λειτουργούσε φυσιολογικά, αυτό θα έπρεπε να την απασχολεί.

CoCgrlOW8AAfkIs

Μπορεί οι Έλληνες μπάτσοι να είναι κατά 50% σιχαμένα χρυσάβγουλα, μπορεί να είναι εκπαιδευμένοι για να καλύπτουν τον κώλο τους και να κάνουν παραβάσεις σωρηδόν, μπορεί να παρακολουθούμε τις καταθέσεις τους μέσω του Golden Dawn Watch και να τραβάμε τα μαλλιά μας από τα ψέματα και την ανικανότητά τους.

Αλλά η Αστυνομία, ως θεσμός, είναι ένα κομμάτι του κράτους. Προφανώς και δεν είναι το καλύτερο, το καθαρότερο ή το αποτελεσματικότερο κομμάτι του. To διαπιστώνουμε διαρκώς. Αλλά είναι θεσμικά αρμόδια για να χειρίζεται κάποια πράγματα.

Ειρήσθω εν παρόδω, τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τη Δικαιοσύνη.

Η εναλλακτική είναι να καταλύσουμε παντελώς τους θεσμούς της αστυνομίας και της δικαιοσύνης και να καταφύγουμε στην αυτοδικία, για τα πάντα. Μου τράκαρες το αυτοκίνητο; Ποιο ειρηνοδικείο και ποια επίλυση διαφορών; Θα σου κάνω ό,τι γουστάρω εγώ, ως δίκαιη απάντηση. Έκλεψες τράπεζα ή το κράτος; Ποια φυλακή και εφετείο; Θα στείλουν τον ιδιωτικό τους στρατό να σε κυνηγήσει και να σε γδάρει, όπως έκαναν στην Άγρια Δύση. Έκλεψες τρόφιμα από κατάστημα; Καραμπίνα!

Δεν μέμφομαι όσους ασπάζονται τον μηδενισμό, είναι μία καθ’ όλα σεβαστή άποψη. Θέλεις να δηλώσεις ότι « δεν αναγνωρίζω το αστικό σας κράτος και δεν θέλω να έχω πάρε δώσε μαζί του »; Μαγκιά σου! Κάντο. Θα κάνω και re-post τη δήλωσή σου για να την διαβάσουν περισσότεροι και να αποφασίσουν τι προτιμούν οι ίδιοι. Απλά, αυτή δεν είναι μία άποψη που ασπάζομαι εγώ προσωπικά.

Τώρα, εάν αυτό δεν χωράει στα κουτάκια όπου κατατάσσετε τον κόσμο σύμφωνα με τα πολιτικά του φρονήματα για να τον καταλαβαίνετε ευκολότερα, δικό σας πρόβλημα.

Ένας αγαπημένος μου φίλος με αποκαλούσε « φρικτή ρεφορμίστρια » και προφανώς δεν είχε άδικο. Σε αντίθετη περίπτωση θα είχα ήδη προγραμματίσει την Επανάσταση. Αλλά δεν. Θεωρώ ότι ένας πλανήτης με 7 δισεκατομμύρια κατοίκους που καταναλώνουν τις πηγές του σαν ακρίδες, οφείλει να έχει καλά οργανωμένες κοινωνίες και θεσμούς που λειτουργούν εύρυθμα.

Λειτουργούν έτσι οι θεσμοί στην Ελλάδα;

Προφανώς και όχι, γι’ αυτό και έχω ξελαρυγγιαστεί να φωνάζω τα στραβά και τα ανάποδά τους.

Λειτουργούν έτσι οι θεσμοί στην ΕΕ;

Προφανώς και όχι, γι’ αυτό και έχω ξελαρυγγιαστεί να φωνάζω τα στραβά και τα ανάποδά τους.

Λειτουργούν έτσι οι θεσμοί πουθενά στον κόσμο;

Προφανώς και όχι, γι’ αυτό και πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε να τους αλλάξουμε. Να τους βελτιώσουμε. Να τους χτίσουμε όπως θα έπρεπε να είναι.

Σε αυτό το πλαίσιο μάλιστα, παρακολουθώ – όσο μπορώ – και τη δίκη της Χρυσής Αβγής: εάν δεν πίστευα καθόλου στους θεσμούς, δεν θα έμπαινα στον κόπο. Θα έλεγα ένα « η αστική δικαιοσύνη δεν με αντιπροσωπεύει » και θα περίμενα να αυτοδικήσουν όσοι έχουν προηγούμενα με τον κάθε Ρουπακιά ή με τους άλλους μαφιόζους της Χ.Α.

Η ένσταση του @kanekos στο τουίτ που έγραψα είχε να κάνει με την ελευθερία του λόγου. Συμφωνώ: οι απόψεις δεν πρέπει να ποινικοποιούνται. Ούτε καν οι προκλητικές εξ αυτών.

Για να το πάω ένα βήμα παρακάτω, θα έλεγα ότι δεν πρέπει καν να τους δίνουμε σημασία, τροφοδοτώντας το ατενσιοχοριλίκι τους.

Οι απειλές σοβαρής βίας όμως, καθώς και η υποκίνηση σε βία εναντίον ομάδων ή ατόμων, δεν είναι « απόψεις ». Πόσο μάλλον όταν γίνονται – προφανώς όχι τυχαία – στον απόηχο μιας πραγματοποιηθείσας τέτοιας ενέργειας.

Άποψη είναι το « ο Τσίπρας είναι καριόλης και μουνόπανο ».

Το « θα πάρω το όπλο κι όποιον πάρει ο χάρος » δεν είναι άποψη.

Το « να πάρετε κι εσείς τα στυλιάρια και να διώξουμε τους μαυριδερούς ξένους » επίσης δεν είναι άποψη.

Θεωρώ ότι η διαφορά είναι σαφέστατη.

Δεν είμαι αυτή που θα κρίνει και θα καταδικάσει κάποιον, αυτό το αφήνω στους θεσμούς. Αλλά θεωρώ ότι το καθήκον μου είναι να μιλήσω. Να επισημάνω αυτό που βλέπω ως ξεκάθαρη απειλή ενός (δεν θα πω « διαταραγμένου » επειδή είναι κλινικός όρος) ανθρώπου και να αφήσω τους ειδικούς να αποφασίσουν εάν πρέπει να την πάρουν στα σοβαρά, ή όχι.

Όπως απάντησα χθες και στον @kanekos, το ίδιο έχω κάνει στο παρελθόν και με δημόσιες απειλές της Χ.Α. (ή άλλων φασιστόμουτρων) εναντίον πολιτών. Το ίδιο επίσης έχω κάνει με το προκλητικότατο hate-speech των τραγικών μητροπολιτών της ελληνικής Εκκλησίας του μίσους, της μισαλλοδοξίας και του διχασμού. Και θα συνεχίσω να το κάνω, επειδή δεν έχω ασπαστεί ακόμα τον μηδενισμό, και ως εκ τούτου, μου αρέσει να φέρνω τους θεσμούς προ των ευθυνών τους. Όλους τους θεσμούς.

 

Υ.Γ.  Με το « επί προσωπικού » και το σεξιστικό σκέλος της « αγανάκτησης » του @kanekos δεν μπήκα καν στον κόπο να ασχοληθώ. Έφτασε π.χ. να με αποκαλέσει Συριζαία. Όταν τουιτάρετε υπό την επήρεια (ή την έλλειψη) ουσιών, βγαίνει στα γραπτά σας. :)

Publicités

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - 100% durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Les commentaires sont désactivés.