cauchemar

Συχνά έχω να επιλέξω μεταξύ πολλαπλών λέξεων για να εκφράσω κάτι και βρίσκομαι στην περίεργη κατάσταση να επιθυμώ να χρησιμοποιήσω ένα μείγμα, να δημιουργήσω προτάσεις σε 3 διαφορετικές γλώσσες, κατακρεουργώντας τη γραμματική και των τριών φυσικά, χάριν ευκολίας και ταχύτητας.

Το έκανα ήδη πριν από 25+ χρόνια αυτό το τρίγλωσσο κράμα. Μετά άλλαξε η ζωή και το σταμάτησα, το διέγραψα σχεδόν από τη μνήμη μου, ώσπου το ξαναβρήκα μπροστά μου. Μοιάζει να κάνει γλωσσικούς κύκλους η ζωή μου, καθώς επέστρεψα στην ίδια « συνήθεια » (χούι ίσως) του να σχηματίζω προτάσεις που ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να παρακολουθήσουν, κάτι σαν τα « εσωτερικά ανέκδοτα » (αγγλισμός, ξέρω) μεταξύ φίλων.

Βεβαίως, μη διαθέτοντας πλέον την ευγλωττία και τη σπιρτάδα άλλων εποχών, τώρα τελευταία το κάνω ακούσια και με τρίτους: διανθίζω τις προτάσεις μου με ξένα στοιχεία, δυσκολεύοντας ίσως την επικοινωνία μας, όπως σήμερα που εξηγούσα τον « εφιάλτη » σε ένα βρετανό ως « κοσμάρ » (με παχύ « σ ») αντί να επιλέξω την εύκολη αγγλική λέξη. Για λόγους που δεν είναι της παρούσης, αυτή ήταν η πρώτη μου γλωσσική σύνδεση.

Οι πραγματικοί δίγλωσσοι είναι εκείνοι που έχουν αποτυπώσει κάθε λέξη, κάθε έννοια, σε δύο διαφορετικές συνάψεις του μυαλού τους. Βλέπουν δηλαδή ένα μήλο και ανάβουν ταυτόχρονα στον εγκέφαλό τους δύο συνδέσεις: « μήλο » και « pomme ». Οι υπόλοιποι απλά μεταφράζουν, δίνουν εντολή στους νευρώνες τους « ψάξε πώς λέγεται το μήλο στην άλλη γλώσσα ». Μας γίνεται πασιφανές αυτό συχνά, όταν ολόκληρες εκφράσεις μεταφέρονται λανθασμένα, σαν να έχουμε ένα μικρό χαζό « γκουγκλ-τρανσλέιτ » στο μυαλό μας. Και έχοντας χρησιμοποιήσει τη λάθος έκφραση, λίγο αργότερα σκεφτόμαστε ίσως « Μα τι χαζομάρα είπα, αφού ξέρω πώς έπρεπε να το εκφράσω! »

Η αλήθεια είναι πως ανησυχώ λίγο, αλλά και εκνευρίζομαι, όταν αργώ να θυμηθώ μια λέξη στη γλώσσα που θέλω να χρησιμοποιήσω. Ανησυχώ ότι οι συνάψεις μου δεν είναι πλέον αυτές που ήταν, ότι η φαιά ουσία έχει πάθει κόπωση ή φθορά (δεν ήταν και λίγες οι καταχρήσεις που της επιφύλαξα ως τώρα) και με εκδικείται. Εκνευρίζομαι που δεν έχω αντιπαλέψει αρκετά σθεναρά στο γήρας – το οποίο ου γαρ έρχεται μόνο, το ρημάδι!

Υποθέτω ότι δεν υπάρχει κανείς που να μην παραπονιέται για απώλεια μνήμης όσο περνάνε οι δεκαετίες. Εξαρτάται και από τις απαιτήσεις που έχει ο καθένας από το « εργαλείο »: θες να είναι ατάραχο ή το εξαναγκάζεις να ψάχνει διαρκώς λύσεις σε νέα προβλήματα; Το ταξιδεύεις με βιβλία και παραστάσεις ή το κοιμίζεις με αμερικάνικα υπνωτικά σε οπτικοακουστική μορφή;

Είναι όμως κάποια πράγματα που το μυαλό μας τα έχει αποτυπώσει έντονα. Μπορεί π.χ. επειδή θυμόμαστε κάποιον να μας μιλάει, τον ήχο της φωνής του, κι ας έχουν περάσει δεκαετίες από τότε που ρώτησε «Έβλεπες εφιάλτη;»

À propos de espοir - надежда - Hoffnung - speranza

надежда - durchschaut - Vous m’avez pris pour une des votre! Voir tous les articles par espοir - надежда - Hoffnung - speranza

Les commentaires sont désactivés.