Archives de Catégorie: σκοτάδι

ήρθα εδώ

sept03

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

Γελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαι

Την ερημιά μου τη στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου κι σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ’ ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο …

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ.

[Διάφανα Κρίνα]


θεσμοί και απόψεις

Χθες το βράδυ είχα μία διαφωνία στο τουίτερ, κι επειδή – ευτυχώς! – το μέσο δεν δίνει την ευκαιρία μακροσκελών αναλύσεων, θα κάνω μια απόπειρα να εξηγήσω περισσότερα εδώ:

Υπάρχει ένας τύπος με το ψευδώνυμο « Ισκάρ Αζίφ » (ή κάπως έτσι), τον οποίο μέχρι πριν ένα μήνα (περίπου) δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Αυτός ο τύπος λοιπόν, ξεκίνησε μία πρόσκληση για event στο facebook, η οποία εξελίχθηκε στο γνωστό και τηλεοπτικά πολυδιαφημισμένο « #παραιτηθείτε ».

[Δεν γράφω « στο γνωστό κίνημα », διότι τα κινήματα είναι εξ ορισμού αυτοφυή και χωρίς σπόνσορες τους εκάστοτε ζάμπλουτους μηντιάρχες της χώρας που νέμονται και κυριεύουν.]

Γενικά, δεν ασχολήθηκα μαζί του, ούτε με το #παραιτηθείτε. Δεν θέλω να σπαταλάω το σάλιο μου και δεν θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο.

Lire la suite


χρονιά θλίψης

2uiji

Σε λίγες μέρες τελειώνει το 2015 και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πρόκειται για ένα από τα χειρότερα χρόνια στην Ιστορία της Ελλάδας. Όταν έκλεινε το 2014 είχαμε τουλάχιστον μία ψευδαίσθηση, μία ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, τουλάχιστον στον τομέα των δικαιωμάτων. « Ας κάνουν έστω ένα 10% απ’ όσα υποσχέθηκαν » έλεγε ο κόσμος, ασχέτως εάν οι πολύ ρεαλιστές έβλεπαν ότι δεν ήταν παραπάνω από ευσεβείς πόθοι.

Η ήττα που υπέστη το 61,3% των ψηφοφόρων, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που πραγματικά ήθελε να δει κάτι ριζικό να αλλάζει (ακόμα κι αν μετά θα γκρίνιαζε εις τον αιώνα τον άπαντα για όσα άλλαξαν) έγινε βαθιά πληγή στο σώμα της Αριστεράς.

Lire la suite


dystopia

Ως οπαδός του είδους sci-fi, βλέπω τακτικά ταινίες με μελλοντικές δυστοπίες, όπου συχνά το ανθρώπινο είδος παλεύει για την επιβίωσή του, ή ελπίζει σε κάτι καλύτερο.

Δυστυχώς, την ίδια αίσθηση είχα και σήμερα, παρακολουθώντας την πρωινή ενημερωτική εκπομπή της ΕΡΤ (από το http://www.ertopen.com). Ο καλεσμένος της εκπομπής Χρήστος Κάτσικας, γνωστός αναλυτής εκπαιδευτικών ζητημάτων, παρουσίασε το μελλοντικό σχεδιασμό του Υπουργείου Παιδείας.

Lire la suite


από πολύ μακριά, με σκόνη

Χθες το βράδυ άκουγα κάτι μελοποιημένα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου στο repeat. Όχι, δεν έχω σκοπό να αυτοκτονήσω, δεν έβγαλα τα ξυραφάκια στη μπανιέρα, ούτε και με έπιασε ξαφνικά ο πόνος για την Πατησίων, πάνω κάτω, σκισμένες αφίσες.

Μόνο που εμείς είχαμε αποφασίσει
ν’αλλάξουμε τον κόσμο
κι αυτό δε γίνεται με εξοχή.
Το’χαμε πει αυτό.
Ψάχναμε να βρούμε όπλα
ξέραμε
πως όλοι πεθαίνουνε
αλλά υπάρχουνε θάνατοι που βαραίνουνε
γιατί διαλέγουνε οι ίδιοι τον τρόπο.
Και μεις αποφασίσαμε
το θάνατο στο θάνατο
γιατί αγαπάγαμε πολύ τη ζωή.
Ξέρω πως υπάρχουνε ατέλειωτες ακρογιαλιές
και δέντρα μες στη θάλασσα
κι ο έρωτας είναι σπουδαίο πράμα.
Αλλά έπρεπε πρώτα να τελειώνουμε με τα γουρούνια.

Έτυχε κι έβαλα το πρώτο βιντεάκι, από μία παραπομπή, από τις χιλιάδες που περνάνε στο timeline μου, μνημονεύοντας τα 19 χρόνια από το θάνατό της, στις 3 Οκτωβρίου 1993.

Μυρίζει ο αέρας παντού γενετήσια αστυνομική οσμή.
Ο αέρας φέρνει γαυγίσματα γερμανικής αστυνομίας…
Τώρα πρέπει να κατεβάσω το γενικό να σωθώ.
Τώρα πρέπει να κάψω
τον ψεύτικο δισταγμό της αυτοσυντήρησης να ζήσω.
Να καταστείλω την καταστολή. Να προχωρήσω…

Αισθάνθηκα ότι είναι φρικτά επίκαιρη. Πολύ πιο επίκαιρη απ’ ό,τι ήταν τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Την ξανάκουσα. Μετά, ήταν θέμα χρόνου να πατήσω την παραπομπή στο επόμενο βιντεάκι.

Lire la suite


κανέναν

Πολλούς θανάτους έζησα,
μα σαν κι αυτόν, κανέναν.

[Δ.Κ.]


« αξιωματικά »

Εσχάτως βρέθηκα σε κάποια … εχμ … ας την πω « συζήτηση » – αν και δεν ήταν! – σε μία μάζωξη όπου παραβρέθηκε και ένας προβεβλημένος ιερέας [« αξιωματούχος » του κλήρου ούτως ειπείν].

Δεν έλαβα μέρος στην « συζήτηση » επειδή – και το λέω με πάση επίγνωση των συνεπειών – δεν είχα καμία όρεξη να μπλέξω. Όταν μαλώνεις με ένα γουρούνι, καταλήγεις να ασχολείσαι με τις λάσπες, και τα γουρούνια το χαίρονται. Δεν έχει νόημα.

Βεβαίως, επειδή ήμουν λίγο « εγκλωβισμένη » και ήταν αδύνατο να φύγω, αναγκάστηκα να ακούσω μέχρι τέλους όσα είχε να πει ο προαναφερθείς κληρικός. Από τα χείλη του οποίου κρέμονταν οι λοιποί παρευρισκόμενοι, μη διανοούμενοι να αρθρώσουν « κιχ ».

Lire la suite