Archives de Catégorie: espoir

θεσμοί και απόψεις

Χθες το βράδυ είχα μία διαφωνία στο τουίτερ, κι επειδή – ευτυχώς! – το μέσο δεν δίνει την ευκαιρία μακροσκελών αναλύσεων, θα κάνω μια απόπειρα να εξηγήσω περισσότερα εδώ:

Υπάρχει ένας τύπος με το ψευδώνυμο « Ισκάρ Αζίφ » (ή κάπως έτσι), τον οποίο μέχρι πριν ένα μήνα (περίπου) δεν τον ήξερε ούτε η μάνα του. Αυτός ο τύπος λοιπόν, ξεκίνησε μία πρόσκληση για event στο facebook, η οποία εξελίχθηκε στο γνωστό και τηλεοπτικά πολυδιαφημισμένο « #παραιτηθείτε ».

[Δεν γράφω « στο γνωστό κίνημα », διότι τα κινήματα είναι εξ ορισμού αυτοφυή και χωρίς σπόνσορες τους εκάστοτε ζάμπλουτους μηντιάρχες της χώρας που νέμονται και κυριεύουν.]

Γενικά, δεν ασχολήθηκα μαζί του, ούτε με το #παραιτηθείτε. Δεν θέλω να σπαταλάω το σάλιο μου και δεν θεωρώ ότι άξιζε τον κόπο.

Lire la suite


χρονιά θλίψης

2uiji

Σε λίγες μέρες τελειώνει το 2015 και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πρόκειται για ένα από τα χειρότερα χρόνια στην Ιστορία της Ελλάδας. Όταν έκλεινε το 2014 είχαμε τουλάχιστον μία ψευδαίσθηση, μία ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, τουλάχιστον στον τομέα των δικαιωμάτων. « Ας κάνουν έστω ένα 10% απ’ όσα υποσχέθηκαν » έλεγε ο κόσμος, ασχέτως εάν οι πολύ ρεαλιστές έβλεπαν ότι δεν ήταν παραπάνω από ευσεβείς πόθοι.

Η ήττα που υπέστη το 61,3% των ψηφοφόρων, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου που πραγματικά ήθελε να δει κάτι ριζικό να αλλάζει (ακόμα κι αν μετά θα γκρίνιαζε εις τον αιώνα τον άπαντα για όσα άλλαξαν) έγινε βαθιά πληγή στο σώμα της Αριστεράς.

Lire la suite


ως το τέρμα

we are

Ποια φυλακή
ποιο σκοτεινό τραπέζι
να`χει στρωθεί για μας τους δυο
όταν αυτό το ταξίδι τελειώσει
κι ο χρόνος θα γίνει πληγή
όταν το φως τα φτερά μας θα λιώσει
και πέσουμε πίσω στη γη.

Lire la suite


ζάχαρη

[Αυτοαναφορική ανάρτηση.]

1bat

Τα τελευταία πέντε χρόνια αποφάσισα να πάψω να είμαι « ώριμη » και αγκάλιασα την κρίση ηλικίας που είχε αρχίσει να με γυροφέρνει. Ήταν η καλύτερη δυνατή απόφαση. Έκτοτε την περνάω ζάχαρη.

Η ζωή είναι ωραία. Επίσης η ζωή είναι μικρή. Ποτέ δεν ξέρουμε πόσο μικρή και πότε μπορεί να πάψει να είναι τόσο καλή όσο είναι τώρα. Γι’αυτό, αντί να προσπαθείς να εφαρμόσεις κανόνες κομφορμισμού, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να τους γράψεις όλους εκεί που δεν πιάνει μελάνι και να φροντίσεις να περάσεις ευχάριστα. Με ανθρώπους που σε κάνουν πιο ευτυχισμένη (-ο) και όχι με εκείνους που σου τρώνε τα σωθικά σα βρωμερά παράσιτα.

Είναι τέλειο να βρίσκεις τη δύναμη να πεις « εσύ δεν θα είσαι πια μαζί μου επειδή με χαλάς ». Ακόμα τελειότερο είναι από την επόμενη μέρα να ξεκινάς μια φρέσκια ζωή, χωρίς βαρίδια. Να μην τα σκέφτεσαι καν, να έχεις γυρίσει εντελώς σελίδα στη ζωή σου. Όπως δεν σκέφτεσαι ούτε δεύτερη στιγμή εκείνο το περιτύλιγμα από το παγωτό που πέταξες στο καλάθι των αχρήστων.

Κι αν νομίζεις ότι η παρομοίωση ανθρώπων με άχρηστα αντικείμενα είναι λάθος, ίσως δεν έχεις καταλάβει τί σημαίνει ελευθερία. Ελευθερία από τις συμβατικές αντιλήψεις περί ηθικών υποχρεώσεων απέναντι σε ανθρώπους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο έτυχε να προσκολληθούν πάνω σου σαν τις βδέλλες. Ελευθερία να λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις χωρίς να σκέφτεσαι ότι θα θίξεις τον κάθε παπάρα. Να πάει να γαμηθεί ο κάθε παπάρας εάν δεν αντέχει την αλήθεια.

Ξέρω, έχεις υποχρεώσεις και κόσμο που περιμένει κάτι από σένα και δεν μπορείς να τους απογοητεύσεις. Ας πρόσεχες. Αυτό είναι το κλουβί σου. Αυτή είναι και η κατάρα που θα σέρνεις με τη θέλησή σου. Όταν το καταλάβεις θα είναι αργά. Συνήθως είναι.

Τα τελευταία πέντε χρόνια έχω περάσει μερικές από τις δυσκολότερες φάσεις στη ζωή μου. Έχω γνωρίσει απίστευτους ανθρώπους. Έχω κάνει πράγματα που δεν πίστευα ποτέ ότι είμαι ικανή να κάνω, που κάποτε θα μου προκαλούσαν σοκ. Έχω θέσει νέους στόχους και τους έχω πετύχει όλους. Ειδικά εκείνον που έλεγε ότι πρέπει να γουστάρω τη ζωή μου, να ξυπνάω το πρωί ευτυχισμένη και ενθουσιασμένη για τη μέρα που έχω μπροστά μου.

Πριν μερικούς μήνες αναρωτήθηκα τί θα ήθελα να κάνω διαφορετικό στη ζωή μου εάν διένυα τους τελευταίους μήνες της. Τίποτα. Θα ήμουν στο ίδιο σημείο, με τον ίδιο άνθρωπο, κάνοντας το ίδιο πράγμα. Αυτός, για μένα είναι ο ορισμός της ευτυχίας.

Πόσο θα κρατήσει, δεν το γνωρίζω. Ποτέ δεν κρατάει όσο θέλουμε εμείς. Θα τελειώσει. Και θα έρθουν πάλι δύσκολες μέρες. Κάθε μέρα ως τότε, εγώ θα γουστάρω τη ζωή μου και θα χαίρομαι που είχα τ’αρχίδια να την φτιάξω όπως ήθελα.


σταύρωση

Γέρασα μες στην σιωπή σου, ξεχασμένος τόσα χρόνια
σ’ αυτόν τον τόπο τον λεπρό
κουφάρι θλιβερό.

Πάνω στο βράχο που με σταύρωσε η αγάπη σου αιώνια
και μου έφαγε τις σάρκες
και με άφησε λειψό. Lire la suite


Χριστουγεννιάτικο

8867

Κάπου σήμερα πήρε το μάτι μου ότι « σε δύσκολες στιγμές σαν κι αυτές όλοι ζητάμε τη βοήθεια του θεού, ακόμα και όσοι δεν πιστεύουν » (ή κάποια παραλλαγή, δεν θυμάμαι ακριβώς τη διατύπωση). Νομίζω ήταν με αφορμή την ιστορία με το πλοίο της ΑΝΕΚ που πήρε φωτιά.

Ίσως οι αναποφάσιστοι, ή οι αναλόγως τί φοριέται αυτόν τον καιρό.

Lire la suite


στης θλίψης το δέρμα

Οι έρημες πόλεις, τα φώτα που σβήνουν
σαν γέροι που κλείσαν τα μάτια και πίνουν
και συ να γερνάς μεσ’ στης λήθης το ψέμα
κουφάρι απόγνωσης στου ήλιου το γέρμα.

Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός.

Lire la suite