Archives de Catégorie: musique greque

δυο σταλαγματιές πικρή δροσιά

Με αυτό το τραγούδι γνώρισα την Αρλέτα. Το έπαιζε στην κιθάρα παιδικός μου έρωτας. Δεν ήξερα τότε ποιος ήταν ο Πέτρουλας, το έμαθα λίγα χρόνια αργότερα. Παίζαμε το δίσκο στο πικάπ και απ’ όλα τα τραγούδια, αυτό ξεχώριζε για μας.

Από χθες που έμαθα για την Αρλέτα, γύρισα κάτι δεκαετίες πίσω στο χρόνο. Αναρωτιέμαι τι κάνει, πού κατέληξε, αν ποτέ διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας χωρίς να το ξέρουμε.


Με την απλότητα της ποίησης

fut
Αντιγράφω από τον plagal
:

(Ας είναι καλά, σήμερα με βοήθησε να το εξηγήσω χωρίς να παιδεύομαι πολύ. Μετά από αυτό προσπάθησα να μεταφράσω το « μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι » και παραιτήθηκα.)

Peter, Johann, and Franz
Worked in a factory making tanks
Peter, Johann, and Franz
Became best friends while building tanks

Peter, Johann, and Franz
Worked for Braun, for Fischer, for Kraft
Braun, Fischer, and Kraft
Became best friends and merged in a trust Lire la suite


είσαι μαρτύριο

julia500

Είσαι η σκιά, είσαι το χιόνι
Είσαι η φωτιά, είσαι τ’ αμόνι
Είμαι η έρημος, ο αέρας κι ο λυγμός

Σε λένε φως, σε λένε σκότος,
Σε λένε έρωτα, σε λένε φόβο
Με λένε άνθρακα, μίσος και κραυγή

Δις Τζούλια οι πρώτοι έσονται έσχατοι
Δις Τζούλια οι πρώτοι έσονται έσχατοι

Lire la suite


ήρθα εδώ

sept03

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

Γελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαι

Την ερημιά μου τη στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου κι σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ’ ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο …

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ.

[Διάφανα Κρίνα]


σταύρωση

Γέρασα μες στην σιωπή σου, ξεχασμένος τόσα χρόνια
σ’ αυτόν τον τόπο τον λεπρό
κουφάρι θλιβερό.

Πάνω στο βράχο που με σταύρωσε η αγάπη σου αιώνια
και μου έφαγε τις σάρκες
και με άφησε λειψό. Lire la suite


στης θλίψης το δέρμα

Οι έρημες πόλεις, τα φώτα που σβήνουν
σαν γέροι που κλείσαν τα μάτια και πίνουν
και συ να γερνάς μεσ’ στης λήθης το ψέμα
κουφάρι απόγνωσης στου ήλιου το γέρμα.

Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός.

Lire la suite


της ζωής μου το τρένο

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Lire la suite


κύλησα στη ζωή σου

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ’ τ’ άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου;;
Πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ’ το γέλιο σου, τους τριγμούς απ’ τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου ;;
Lire la suite


θυμάμαι

Ακόμα ελπίζω σε κάτι
τόσο καιρό που’ χεις φύγει
ακόμα έξω στο δρόμο κοιτώ
ψάχνω στον κόσμο μήπως σε δω.

Ακόμα ελπίζω σε κάτι
τόσο καιρό που μου λείπεις
ακόμα ακούω στην πόρτα κλειδιά
ίσως ακόμη δεν είναι αργά.

Lire la suite


στα Βιετνάμ

Απόψε ας γιορτάσουμε το θερινό ηλιοστάσιο (το οποίο βιάστηκα να το γιορτάσω 10 μέρες νωρίτερα, τί να σου κάνουν και τα χάπια;!) με μία από τις καλύτερες μπλουζιές.

Ο γερο-νεγρο-Τζιμ
σ’ ολόκληρο το Χάρλεμ,
ε, γερο-νεγρο-Τζιμ,
κορνέτα δεύτερη
δεν είχε σαν εσένα!

Lire la suite


φονικό

Η άνοδος της Χρυσής Αβγής και των « λαϊκίστικων κινημάτων εναντίον της μετανάστευσης » όπως ονομάζεται ευγενικά το φουντωμένο επελαύνον ευρω-φασισταριό, αν μη τι άλλο δείχνει ότι προφανώς έχουμε ξεχάσει κάποιες στοιχειώδεις αλήθειες.

Ίσως χρειαζόμαστε να ξανακούσουμε τα ίδια τραγούδια για να τις θυμηθούμε.

Μάτι κίτρινο, θολό
νέγρα μάνα ξαγρυπνάει
την Αγία Γραφή διαβάζει.
Μάτι κίτρινο, θολό
του λευκού δεν ξαστοχάει
το μαχαίρι που κρατάει.

Τι έχουν να χωρίσουνε
λευκοί και νέγροι εργάτες;
Lire la suite


πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο

Γλείφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
Τα χρόνια που περάσανε μ’ αφήσανε μόνο,
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια…

Lire la suite


τάχα, δεν έχεις καταλάβει

Η νύχτα, θολή
κι η κουβέντα, παγώνει
τα μάγουλά σου, φλογισμένα
από σταγόνες του νερού.

Τα φώτα, μισοπεθαμένα
και ‘συ με το φουστάνι του χορού
και προσπαθείς, να κρατηθείς
από τα περασμένα.

Lire la suite


γύρω σου σιωπαίνουν

Χαφιές στο σπίτι η θεία σου
κι αστυνόμος η μαμά
του τρόμου αθώα πρόσωπα
που αργοπεθαίνουν στη δική σου αγκαλιά

Παυλάκη, γύρω σου σωπαίνουν
τους φτάνει που ανασαίνουν
τι ζητάς…
Ετοιμοθάνατου είσαι γέννα
κουλός με χρυσαφένια πένα
που το πας…

Lire la suite


πόνα!

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη
Μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας

ν’ ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας


Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα
ν’ ακούω μονάχα να μου λένε πόνα, πόνα, πόνα, πόνα!!

Lire la suite


γίνε φωτιά

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
Γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά

Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές
Άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές


Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά
Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
Σε μια γη που ανατέλλει
Lire la suite


μόνο να νυχτώνει

Κάπου θα υπάρχουν άγγελοι
Κάπου θα κρύβονται στη γη
Κάποτε ήσαν άνθρωποι
Ήσανε φίλοι και γνωστοί

Σε μια ανυπόφορη γιορτή
κάτω από δυνατή βροχή

Σε είδα σε ναυάγια
εκεί που λιώναν μόνοι
σαράντα άντρες ναυτικοί
δεμένοι στο τιμόνι
Lire la suite


Να ‘ναι γιορτή

Να’ναι γιορτή. Είναι γιορτή;

00c

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω
τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ’τα μάτια, πίσω απ’ της ζωής το βέλο
κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε, το ξέρω
νεροποντή που περιμένω μια ζωή
Γιατί δεν έρχεσαι;

Lire la suite


χρειάζεται καιρός

20090325012917

Με σχολιασμό από την αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη στο τέλος του βίντεο.

Έπειτα απ’ το μεγάλο μπουμ
χίλιοι φακοί να κάνουν ζουμ,
πλάνα ωραία της καταστροφής
με φωτιές και σάρκες να τραφείς
όταν η αράχνη θα νοιώθει ευφυής
στριμωγμένη στο μπετόν της οροφής.

Lire la suite


για όλα αυτά που ζήσαμε

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά:  » ποτέ πια  » !

Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα
χόρευε σε μια ακρογιαλιά
ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά
και προχώρησε στα βαθιά.
Lire la suite


κάγκελα παντού

Εξαρθρώνει, λέει, η ΕΛΑΣ τους ύποπτους ως χρυσαβγίτες από τους κόλπους της. Μετακίνησε καμιά 10αριά άτομα και « παραίτησε » 2-3, το πολύ 4. Όχι από το σώμα, μόνο από τις ηγετικές θέσεις που κατείχαν. Και ενώ υπάρχουν αποδεδειγμένα σοβαρά παραπτώματα (που φτάνουν μέχρι τη συνενοχή σε φόνο, δια της άρνησης να προστατέψουν τους πολίτες), κανείς δεν κατηγορήθηκε ευθέως με το ερώτημα της απόλυσης, και κυρίως, κανείς δεν κατηγορήθηκε ευθέως με ποινικές κατηγορίες.

Άντε, γελάσαμε και σήμερα!

Εμείς μπορεί να γελάμε – έστω πικρά – αλλά τα αλλοδαπά που είναι εντελώς ανυποψίαστα το χάφτουν το χαπάκι. Κανονικά. Και δώστου « Μπράβο Μίστερ Ντέντιας » κι από κοντά και Μίστερ ΣΣαμαράς.

ropalo

Στο μεταξύ, τα διψασμένα για αίμα πρόβατα, αυτοκτονικά και κανιβαλίζοντα επειδή έχουν μεγαλώσει με μεταλλαγμένες τροφές, αγορασμένες με αιματοβαμμένα κουπόνια εφημερίδων και χωνεμένες παρακολουθώντας μεσημεριανάδικα παραχθέντα από παράνομες ιδιωτικές τηλεοπτικές επιχειρήσεις, οδηγούνται από το μαντρί της ΧΑ στο αδελφό κοπάδι της ΝΔ.

Lire la suite


κοντά σου


Απόψε θέλω να σε δω
, όμως το ξέρω
δεν έχω νόημα, δεν είμαι κανενός
Πάνω σε ό,τι με κάνει κι υποφέρω
γελώντας πέφτω σαν σκισμένος χαρταετός.

Είναι η καρδιά μου ένα σπίτι στοιχειωμένο
δεν θα΄πρεπε να υπάρχει τόση λύπη εκεί.
Ό,τι αγαπάω με αφήνει νικημένο
στ΄άδειο μου σχήμα,
μια σκιά που νοσταλγεί… Lire la suite


μαζί θα πηδάμε

Θα σου πω τη μοίρα
και του καφέ το παραμύθι θ’ ακουστεί
μια τύχη βλέπω ταιριαστή.
Εδώ στο τραπέζι πάνω στα καρώ
θα σου βρω τα μελλούμενα και θα στα πω
θά ‘ρθει του τσιγάρου
ο βαρύς καπνός, σοβαρός, στολισμένος
θά ‘ναι σαν γαμπρός.
Lire la suite


ξανακαπνίζω

Άσε με να λέω πως θα σε αφήσω
λόγια είναι μόνο, ό,τι και να πω.
άσε με να φύγω και να περπατήσω
λίγο ν’ ανασάνω και θα ξαναρθώ.

Lire la suite


έφτανε να χαμογελάς

2nmf

εγώ σ’ αγάπησα εδώ…
Πού να ‘σαι τώρα; Πού γυρνάς;
Σε ποιον καινούργιο ουρανό χρώματα κλέβεις;
Ένιωσες πάλι τα φτερά;
Τι σου ‘βαλε ξανά φωτιά;
Σε ποιο λιμάνι, ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις;

Lire la suite


και τα κλειδιά μου

Εγώ, μωρό μου,
δεν τη φοβάμαι τη ζωή
και πίστεψέ μου τα’ χω βρει
με τον εαυτό μου
έχω περάσει αυτά που λες
κι αν έχω ακούσει συμβουλές
για το καλό μου…

Lire la suite


σαν εραστής

3kk

Καθένας είναι μια πληγή
κι ένα παράπονο κρυφό στάζει σαν βρύση
και περιμένει την στιγμή
που όρθιος θα σηκωθεί και θα το τραγουδήσει.
Lire la suite


στης σημαίας τον ιστό

Σήμερα γιορτάζουμε την επάνοδο στη Δημοκραταχαχαχαχαχαχα …

free sakkas

Με τον Κώστα Σακκά πολιτικό κρατούμενο επί 31 μήνες [εκτός φυλακής πλέον μόνο και μόνο επειδή κατάλαβαν ότι εάν είχε πεθάνει στα χέρια τους, δεν θα έβρισκαν ελικόπτερα για να γλιτώσουν], βασανιστήρια και δολοφονίες από την ΕΛΑΣ, και τη διακυβέρνηση της χώρας από μία θλιβερή μειοψηφία μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου (εκτός Βουλής).

Δεν φαντάζομαι να διανοηθούν να διοργανώσουν πάλι φιέστες. Δεν μπορεί να είναι τόσο καθυστερημένοι.

Πλέκω στιχάκια με κάποιο χιούμορ
μ’ αρχή και τέλος σαν τον Αίσωπο
Νιώθω σαν κάτι γκομενούλες του σαράντα
που πλέκαν κάλτσες για το μέτωπο.

Lire la suite


ταξίδεψα

A LA FENETRE

Κι όταν μου φύγεις πώς θ αντέξω
να ξαναπάω να ξαναπαίξω
παιχνίδια ασπρόμαυρα
χωρίς εσένα πώς θα ζήσω
τώρα που μ ‘άνοιξες το γκρίζο
να δω τα χρώματα;

Lire la suite


τί φταίω εγώ κι αν κλαις;

Ό,τι κι αν είχε το ‘χασε: γυναίκα, βιός, παιδιά του,
τίποτε δεν τ’ απόμεινε στερνή παρηγοριά.
Πέταξ’ η έννοια από το νου κι η ελπίδα απ’ την καρδιά του
κι η υπομονή εμαρμάρωσε στα στήθη του βαριά.
Όπως τα λείψανα περνούν, περνάει αργά ο καιρός του
και ζη, δίχως ο δύστυχος να ξέρη το γιατί.
Μες στην ταβέρνα ολημερίς με το ποτήρι εμπρός του
του κάκου εκεί κι ανώφελα τη λησμονιά ζητεί. Lire la suite


πύρινο παράγγελμα

Ξέρω πως θα ‘ρθει, και δεν θα ‘μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δεν θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;

Γονιός δεν θα ‘ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.
Lire la suite


δε γουστάρω να ησυχάσω

afiste
Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.
Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,
μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω
Κάποτε σ’ είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στο καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν’ ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.
Lire la suite


πάντα ανασφαλείς

Ένοχα χρόνια, αβέβαια βήματα, δειλά
μποστά στα μεν, πίσω απ’ τα δε, μέσα στα αλλά
σε βέλη ευάλωτοι, ματώθηκε η καρδιά μας

hiqe

Χωμένοι μες στα περιθώρια των καιρών
στις κατακόμβες της ψυχής των ποιητών
κόμπο το μίτο κάναμε του έρωτά μας

Τώρα η ανάγκη μας τα βράδια σαν ξυπνά
σκιές ανάσας απ’ το πριν και το μετά
φθάνουν κι ονόματα μας ψιθυρίζουν

Lire la suite


του χάρου

Του θάνατου παράγγειλα
Του χάρου παραγγέλνω
Του θάνατου παράγγειλα
Του χάρου παραγγέλνω
Ανάθεμά σε χάροντα
Και μια κατάρα στέλνω
Και λεω τις χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Και λεω τις χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Ρούχο ‘χω πράσινο, είναι αφόρεγο
Φορώ το και γελώ σε
Άρτος στο χέρι μου είναι επτάζυμος
Τρώγω τον και θωρώ σε
Και λέω τις χαρόντισσας
Στα χαροπαίδια λέω
Ανάθεμά σας όφιδες
Και άλλο πια δεν κλαίω
Του θάνατου παράγγειλα
Του χάρου παραγγέλνω
Ανάθεμά σε χάροντα
Και μια κατάρα στέλνω

[Νίκος Ξυλούρης – Γιάννης Κακουλίδης – Χριστόδουλος Χάλαρης]


τους προγόνους τους πουλούν

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
δεν μιλάν με τον καιρό
μόνο πέφτουν στα ποτάμια
για να πιάσουν τον σταυρό.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούν έναν τρελό
τον επνίγουν με τα χέρια
και τον καίνε στον γιαλό.
Lire la suite


πολλά δε θέλει

wall4

Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος
να ‘ν’ ήμερος να ‘ναι άκακος
λίγο φαΐ λίγο κρασί
Χριστούγεννα κι Ανάσταση
κι όπου φωλιάσει και σταθεί
κανείς να μην του φτάνει εκεί

Lire la suite


έχω χορτάσει κατραπακιές

Aφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια
θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια
να ξαναγίνω καβαλάρης και ξαναέλα να με πάρεις, ουρανέ
για δεν υπήρξα κατεργάρης και τη χρειάζομαι τη χάρη σου, μωρέ!

Ρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω;
Μιαν ανάσα γυρεύω για να γιάνω.
Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις,
σαν σε χαζεύω δεν χαμπαριάζεις.
Πρότεινέ μου κάποια λύση
δεν θα σου παρα-κοστίσει.

Lire la suite


απόψε που δεν είσαι εδώ

Περνάει αδιάφορα ο καιρός
κι η σκέψη μου είναι σε σένα διαρκώς
με μνήμες ζω και αναμνήσεις
κρατώ κλειδωμένες ορμές και αισθήσεις

temirl

Ακόμα και η μοναξιά
κουράστηκε να μου κρατάει συντροφιά
παλεύω τα ίχνη σου να σβήσω
ζω περιμένοντας να ζήσω.

Lire la suite


όσο μια βόλτα

Δυο μέρες μόνο
Να σε κρατάω αγκαλιά
Δυο μέρες μόνο
Να σ’ έχω δίπλα μου ξανά
Για λίγο μόνο.

Δυο μέρες μόνο
Σ’ ένα ταξίδι-αστραπή
Να ξεδιπλώνω
Να παίρνει ανάσα η ζωή
Για λίγο μόνο.
Lire la suite


θανάτου ρυμουλκά

Δυστυχώς, δεν είναι πλέον μαζί, εδώ και χρόνια. Ακόμα πιο δυστυχώς, το « διαζύγιο » δεν ήταν πολύ φιλικό (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Ωστόσο, καταγράφονται στην ιστορία της μουσικής ως ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα της ελληνικής ροκ σκηνής. Και, μπορώ να περάσω μέρες ακούγοντάς τους στο repeat.

Ω, αλήθεια σας λέω
το φεγγάρι ήταν ψηλά ματωμένο
κι η νύχτα μια πανούργα γριά
ψοφίμια μου γνέφαν στα ρείθρα
μα εγώ δεν είχα
παρά μια φτωχή, βασανισμένη καρδιά.

Lire la suite


η φυλακή σου

Δεν θέλω να μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός
ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ τον πάτο
ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου.

Δεν θέλω να μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός
Ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει πάει παρακάτω
ούτε με νοιάζει αν με πικράνει το φιλί σου.

Lire la suite


εγώ συνήθισα εδώ

Στη φυλακή ο Νάσος πουλάει ξυραφάκια και χασίσι,
παίρνει από το φύλακα ωωω μπαξίσι,
το Σταύρο ξέρει, δε θα λησμονήσει,
που του στέλνει τη μαύρη να πουλήσει και να καπνίσει.

Lire la suite


άσεμνες ωδές

fioejfopafd

Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου,
χαλασμένα από την τρέλα,
λιμασμένα υστερικά γυμνά,
να σέρνονται μέσα στους μαύρους δρόμους την αυγή
γυρεύοντας μια φλογισμένη δόση,
φτωχοί και κουρελήδες με βαθουλωμένα μάτια,
που φτιαγμένοι ξενυχτούσαν καπνίζοντας
στο υπερφυσικό σκοτάδι παγωμένων διαμερισμάτων,
αρμενίζοντας πάνω από τις κορφές των πόλεων
αφοσιωμένοι στη τζαζ,
άνοιγαν το μυαλό τους στα Ουράνια
κάτω απ’ τον εναέριο σιδηρόδρομο
και βλέπανε αγγέλους μουσουλμάνους
τρεκλίζοντας φωτισμένοι
σε ταράτσες λαϊκών πολυκατοικιών

Lire la suite


μη χαμογελάς, σε πατάν

Το σημερινό απεργιακό μου σχόλιο, συνοψίζεται καλύτερα σε αυτό το τραγούδι:

Να καρτερείς μιαν ελπίδα
Ένα μαντάτο πέρα από τα βουνά
Να καρτερείς την βροχή την άνοιξη
Το θέρισμα τον τρύγο
Ένα γράμμα από μακριά να καρτερείς
Μην καρτερείς απ’ τους μεγάλους
Όσο κι αν κλαίς
Μην καρτερείς για δεν ακούν
Δεν σου χαμογελάν
Μη χαμογελάς σε πατάν
Συ μη σωπαίνεις σε πατάν
Συ μη σωπαίνεις
Να καρτερείς
Και να ‘σαι έτοιμος να συναντηθείτε
Το σταυρό κράτατον σφιχτά
Μέτρα, σκέψου, ζύγισε
Πρόσεξε τα λόγια τα παχιά
Κοίτα πίσω στα παλιά
Για να μην κλάψεις πάλι καρτερώντας
Για να μην κλάψεις πάλι καρτερώντας
Να καρτερείς και να ‘σαι έτοιμος

[Χρ.Λεοντής – Γ.Αρμένης – Γ.Μεράντζας]