Archives de Catégorie: Αρλέτα

δυο σταλαγματιές πικρή δροσιά

Με αυτό το τραγούδι γνώρισα την Αρλέτα. Το έπαιζε στην κιθάρα παιδικός μου έρωτας. Δεν ήξερα τότε ποιος ήταν ο Πέτρουλας, το έμαθα λίγα χρόνια αργότερα. Παίζαμε το δίσκο στο πικάπ και απ’ όλα τα τραγούδια, αυτό ξεχώριζε για μας.

Από χθες που έμαθα για την Αρλέτα, γύρισα κάτι δεκαετίες πίσω στο χρόνο. Αναρωτιέμαι τι κάνει, πού κατέληξε, αν ποτέ διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας χωρίς να το ξέρουμε.


της ζωής μου το τρένο

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Lire la suite


ταξίδεψα

A LA FENETRE

Κι όταν μου φύγεις πώς θ αντέξω
να ξαναπάω να ξαναπαίξω
παιχνίδια ασπρόμαυρα
χωρίς εσένα πώς θα ζήσω
τώρα που μ ‘άνοιξες το γκρίζο
να δω τα χρώματα;

Lire la suite


αγαπάω τους κολασμένους

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ;
Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό!
Μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος,
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος.
Lire la suite


σε ποντάρω

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό

Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
κι εγώ σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος, το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιο Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλό σ’ ένα καρέ τυφλό

[Αρλέτα – Άλκης Αλκαίος – Νότης Μαυρουδής]