Archives de Catégorie: Διάφανα Κρίνα

είσαι μαρτύριο

julia500

Είσαι η σκιά, είσαι το χιόνι
Είσαι η φωτιά, είσαι τ’ αμόνι
Είμαι η έρημος, ο αέρας κι ο λυγμός

Σε λένε φως, σε λένε σκότος,
Σε λένε έρωτα, σε λένε φόβο
Με λένε άνθρακα, μίσος και κραυγή

Δις Τζούλια οι πρώτοι έσονται έσχατοι
Δις Τζούλια οι πρώτοι έσονται έσχατοι

Lire la suite


ήρθα εδώ

sept03

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

Γελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαι

Την ερημιά μου τη στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου κι σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ’ ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο …

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ.

[Διάφανα Κρίνα]


σταύρωση

Γέρασα μες στην σιωπή σου, ξεχασμένος τόσα χρόνια
σ’ αυτόν τον τόπο τον λεπρό
κουφάρι θλιβερό.

Πάνω στο βράχο που με σταύρωσε η αγάπη σου αιώνια
και μου έφαγε τις σάρκες
και με άφησε λειψό. Lire la suite


στης θλίψης το δέρμα

Οι έρημες πόλεις, τα φώτα που σβήνουν
σαν γέροι που κλείσαν τα μάτια και πίνουν
και συ να γερνάς μεσ’ στης λήθης το ψέμα
κουφάρι απόγνωσης στου ήλιου το γέρμα.

Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός.

Lire la suite


κύλησα στη ζωή σου

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ’ τ’ άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου;;
Πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ’ το γέλιο σου, τους τριγμούς απ’ τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου ;;
Lire la suite


πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο

Γλείφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
Τα χρόνια που περάσανε μ’ αφήσανε μόνο,
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια…

Lire la suite


γύρω σου σιωπαίνουν

Χαφιές στο σπίτι η θεία σου
κι αστυνόμος η μαμά
του τρόμου αθώα πρόσωπα
που αργοπεθαίνουν στη δική σου αγκαλιά

Παυλάκη, γύρω σου σωπαίνουν
τους φτάνει που ανασαίνουν
τι ζητάς…
Ετοιμοθάνατου είσαι γέννα
κουλός με χρυσαφένια πένα
που το πας…

Lire la suite


πόνα!

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη
Μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας

ν’ ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας


Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα
ν’ ακούω μονάχα να μου λένε πόνα, πόνα, πόνα, πόνα!!

Lire la suite


γίνε φωτιά

Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
Γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά

Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές
Άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές


Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά
Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
Σε μια γη που ανατέλλει
Lire la suite


μόνο να νυχτώνει

Κάπου θα υπάρχουν άγγελοι
Κάπου θα κρύβονται στη γη
Κάποτε ήσαν άνθρωποι
Ήσανε φίλοι και γνωστοί

Σε μια ανυπόφορη γιορτή
κάτω από δυνατή βροχή

Σε είδα σε ναυάγια
εκεί που λιώναν μόνοι
σαράντα άντρες ναυτικοί
δεμένοι στο τιμόνι
Lire la suite


για όλα αυτά που ζήσαμε

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά:  » ποτέ πια  » !

Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα
χόρευε σε μια ακρογιαλιά
ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά
και προχώρησε στα βαθιά.
Lire la suite


κοντά σου


Απόψε θέλω να σε δω
, όμως το ξέρω
δεν έχω νόημα, δεν είμαι κανενός
Πάνω σε ό,τι με κάνει κι υποφέρω
γελώντας πέφτω σαν σκισμένος χαρταετός.

Είναι η καρδιά μου ένα σπίτι στοιχειωμένο
δεν θα΄πρεπε να υπάρχει τόση λύπη εκεί.
Ό,τι αγαπάω με αφήνει νικημένο
στ΄άδειο μου σχήμα,
μια σκιά που νοσταλγεί… Lire la suite


πύρινο παράγγελμα

Ξέρω πως θα ‘ρθει, και δεν θα ‘μαι όπως είμαι,
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,
εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,
δεν θα ρωτήσω αναιδώς, πού το κεντρί σου;

Γονιός δεν θα ‘ναι να μου πει, σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.
Lire la suite


θανάτου ρυμουλκά

Δυστυχώς, δεν είναι πλέον μαζί, εδώ και χρόνια. Ακόμα πιο δυστυχώς, το « διαζύγιο » δεν ήταν πολύ φιλικό (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Ωστόσο, καταγράφονται στην ιστορία της μουσικής ως ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα της ελληνικής ροκ σκηνής. Και, μπορώ να περάσω μέρες ακούγοντάς τους στο repeat.

Ω, αλήθεια σας λέω
το φεγγάρι ήταν ψηλά ματωμένο
κι η νύχτα μια πανούργα γριά
ψοφίμια μου γνέφαν στα ρείθρα
μα εγώ δεν είχα
παρά μια φτωχή, βασανισμένη καρδιά.

Lire la suite


δίχως δείκτες

Όταν πέφτει σε τοίχο
ο χρόνος μοιάζει με ήχο,
μοναξιά
και η ζωή μου ρολόι
δίχως δείκτες κυλάει
αργά


Να βγει ήλιος, χαρά μου,
και να μείνει μακριά μου
η παγωνιά
η ψυχή μου ν’ ανοίξει
να μην ξαναντυθεί
στα μαβιά
να βρει σώμα η καρδιά μου
για να ξαναχτυπήσει
ξανά …

[Διάφανα Κρίνα]


de l’ infinité jusqu’ à toi

Μέσα από τόσα τραύματα υπάρχω
σαν πέτρα σκοτεινή μες στο νερό
στους δρόμους που περπάτησες θέ’ να ‘ρθω
το δροσερό χαλάζι των ματιών σου για να πιω

Με ένα ζευγάρι μάτια φοβισμένα
και με μια αστροφώτιστη αγκαλιά
πες μου τι θα ‘μαι αλήθεια εγώ χωρίς εσένα
και σε ποια κόλαση θα ξοδευτώ ξανά

Μικρό κορίτσι με τα βήματα χαμένα
τυχαία γόνατα ξεκούρασαν τα οστά μου
μα πάντα θα ‘ρχομαι απ’ τ’ άπειρο σε σένα
με το χαμόγελό σου στη ματιά μου.

[Διάφανα Κρίνα]


πού είναι οι θεοί που συχωρνάνε;

Παγκόσμια ημέρα ενάντια στο AIDS σήμερα. Ας τη θεωρήσουμε μία υπενθύμιση απλά.

Μεταξύ άλλων, ας αποτελεί υπενθύμιση της αθλιότητας του Ανδρέα Λοβέρδου και όλου αυτού του συστήματος εξουσίας που προσπάθησε να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στα έδρανα της Βουλής, πατώντας επί πτωμάτων εκδιδόμενων γυναικών [και γενικότερα, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάθε μορφής αξιοπρέπειας].

Αλήθεια, θα μάθουμε ποτέ πόσοι εκ των βιαστών αυτών των γυναικών [οι καλοί οικογενειάρχες που γαμάνε χωρίς προφυλακτικό, αλλά δεν πειράζει την Πολιτεία, επειδή ψηφίζουν] βρέθηκαν θετικοί και πόσοι εξ αυτών μετέδωσαν τον ιό και σε άλλες γυναίκες;

Τι άρωμα, τι μέθη αυτή η λιακάδα
τα μάτια πριν τυφλώσει η σκοτεινιά
Lire la suite


μέρα των νεκρών

Άφησα την καρδιά μου στην Οαχάκα
κι αργά ή γρήγορα το ξέρω θα χαθώ
Υβόν, μακριά σου δεν μπορώ να πάρω ανάσα
μα, θα διαλέξω εγώ πως θα καταστραφώ.
Ασθμαίνω μέσα στο σκοτάδι
σαν έμβρυο διχως πνοή
Φιλιά και ανάσες κάθε βράδυ
Μου παίρνουν τη ζωή

Lire la suite


Πράγματα που σου’ναι ξένα!

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα!
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα!
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα!
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα!
Αυτό το τραγούδι, δεν είναι για σένα …
Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό,
μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό …
Lire la suite


θέμεθλο

Εδιάβαινα την έρημη τη νυχτωμένη πόλη
τους σιδερένιους δίαυλους
των σκουπιδιών τους ύπνους.
Μες στις στοές
αγόγγυτες χορδές φωνές ριγούσαν
μες στις χολέτρες ψίθυροι
κούρνιαζαν και σιγούσαν.

Lire la suite


γιατί πονούσα

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου
και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά
ένα κατώφλι που περίμενε το τίποτα
και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ.

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου
έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου
κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά.

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ ‘αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα …

[Διάφανα Κρίνα]


στους υπονόμους

Σε λίγο τα πρόσωπα που έκλεψαν φως
θα μοιάσουν της θλίψης αέναος χορός
κι εμείς σιωπηλά θα ζητάμε συγγνώμη
απ’ τον ήλιο που φεύγει χωρίς να νυχτώνει.

Σε λίγο η πίκρα θα σκίσει τα χείλη
θα γίνουμε εχθροί οι καλύτεροι φίλοι
κι εμείς σκυθρωπά θα απαγγέλλουμε στίχους
μιας άθλιας γενιάς, ενός άοσμου πλήθους.

Lire la suite


στίχος γεμάτος οργή

Άφησαν τη γύμνια τους και ντύθηκαν
απ’ την πόρτα του Παράδεισου
βγήκαν μ΄αναφιλητά

Στην αρχή ήταν οι σαύρες, η φωτιά και η σπηλιά
κι ένας σέλας που έβαφε τη λάσπη ξανθιά
οι εκρήξεις του σύμπαντος μας δώσαν καρδιά
μα μαγιά ήταν τ’ ατσάλι και ζυμάρι η φωτιά

Με δυο πόλους στηρίξαμε τη ζωή μας για πάντα
Ο έρωτας κι ο θάνατος, στοχασμός στα σαράντα

μα η ελπίδα είναι αυτή που γεννιέται και μένει
στις αυλές των παιδιών σε μια χώρα καμένη
Lire la suite


ήρθα εδώ για να υποφέρω

Παραδομένος σε μια μοίρα σκοτεινή
έτσι αφημένος σ’ ένα απόκοσμο παζάρι
να υποφέρω από μια δύναμη κρυφή
με τα κουρέλια μου να ντύνω το φεγγάρι

Γελώντας λούζομαι σε βιβλικές βροχές
κι αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι
γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
που με τυλίγουν σαν ομίχλη όταν κοιμάσαι

Την ερημιά μου τη στοιχειώνουνε φωνές
πονάει η μνήμη μου κι σκούζει σαν θηρίο
και έτσι για πάντα θα γεμίζω μ’ ενοχές
για τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο …

Και εγώ που πάντα ήθελα μέσα σου να ζήσω
σφαδάζω κάτω από έναν ξένο αστερισμό
ήρθα εδώ για να υποφέρω, ν’ αγαπήσω
και να χαθώ.

[Διάφανα Κρίνα]


το τίμημα που πληρώνω

Σου στέλνω αυτό το γράμμα, βγαλμένο
απ΄τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.

Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια
αποζητώντας τα μέλη του στ΄απομεινάρια μιας θυσίας.

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου
Θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ’ αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά , αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι’ αργόσυρτη βροχή
φορτωμένη μ΄αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

[Διάφανα Κρίνα]

Lire la suite


έπινα γλυκό κρασί

Κάποιος έτρεχε στο πλήθος
κάποιος άλλος όχι εγώ
εγώ τάιζα τους λύκους
και κοιμόμουν στο βουνό

Κάποιος μου ‘κλεψε τα χρόνια
και μου πήρε τη ψυχή

εγώ άκουγα τ’ αηδόνια
κι έπινα γλυκό κρασί
Lire la suite


λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ’ άστρα από χαρά να κλαις ν’ ανατριχιάζεις
λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο
είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά μαράθηκα πριν ζήσω.
Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα
πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν κανένα.

[Διάφανα Κρίνα]


σκιές ονείρων είμαστε

Το ιστολόγιο τούτο είχε ξεκινήσει με αυτό το τραγούδι. « Επειδή έτσι γιορτάζουν τις αφίξεις » είχα γράψει. Μόνο που το τραγούδι, όπως θα δείτε, αναφέρεται στην αναχώρηση, όχι στην « άφιξη ».

Τα όνειρα που βυζάξαμε με της καρδιάς μας το αίμα
Πεταξαν και χαθήκανε μες της ζωής το ρέμα
Μα τάχα εμείς παντοτινά τ’ άφταστα θα ζητούμε;

Βάλτε να πιούμε
Lire la suite


εκεί που το κορμί σου έχει στοιχειώσει

Εκεί που οι μεθυσμένοι ψιθυρίζουν
τραγούδια της αγάπης, του χαμού
εκεί που οι νεκροί στριφογυρίζουν
στον ύπνο τους και κλαίνε που και που.

Εκεί που η αγάπη έχει τελειώσει
και σιγοσβήνουν των χαμένων οι λυγμοί
εκεί που το κορμί σου έχουν στοιχειώσει
τουρίστες της ζωής σου θλιβεροί…

Lire la suite


δεν φτάνει η οδύνη

Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα
Που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά
Πώς θες να σ’ αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι
που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά;

Μην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη!
Δεν φτάνει η θλίψη για ν’ αναστηθείς
Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις
Μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο

Lire la suite


κερί που λυώνει

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δεν μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα

δάσος και ερημιά
αυτή ήταν η ψυχή μου,

πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Lire la suite


άκοσμο χάδι

Ξέρω, καθόλου ανοιξιάτικο – όπως ήδη μου επεσημάνθη – ωστόσο, αυτό ήθελα να ακούσω.

Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ
και να γέρνω αργά το κεφάλι στον ώμο,
που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ
δίκαιος φθόνος σ ‘άδικο της ζωής νόμο

Ν ‘αφουγκράζομαι δάκρυα και γέλια υγρά
και ν ‘αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι
που γεμίζεις μ ‘ανάσες καθώς ξεψυχά
το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ

Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω
και να φτύνω σιωπές σ ‘άλλες δυο μου ζωές
που δε τρέχουν τα σύννεφα και πως ν ‘ανασάνω
με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες.

Να φωλιάζω κρυφά στις ρυτίδες της νιότης
και να ψέλνω αργά το τραγούδι της μάνας
που δεν τρέμουν τα χέρια σου εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας

Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει
που δε θέλει όμως φίδι να γίνει, φαντάσου
να σταλάξει αρμύρα από άγριο μέλι

[Διάφανα Κρίνα]


οι καρδιές σαπίζουν

Μίλησε μου για τα όνειρα
που ‘χουν μέσα χρώματα
καμμένα αστέρια πέφτουν από ψηλά
τρυπώνουν σ ‘άγια χώματα.

Τα ποτήρια μείναν άδεια
ένας φίλος που ‘φυγε νωρίς
το πρόσωπό του καθρεφτίζεται
στις γουλιές μας, στις ματιές μας
στις κραυγές μας, στις καρδιές μας.

Lire la suite


El Hombre Solo

Το ήξερε πως θα συμβεί μια μέρα
εκείνη η ρωγμή που κουβαλούσε
-πληγή που έβραζε, σιωπή που αιμορραγούσε-
θα τον θρυμμάτιζε για πάντα πέρα ως πέρα

Τίναξε από πάνω του τη σκόνη
κι αμίλητος προχώρησε στο αγιάζι
τον βρίζαν τα παιδιά πίσω απ’ το Γκάζι
και κάποιος του ‘ριξε νερό απ’ το μπαλκόνι.

Και τα σκυλιά κοιτούσαν δακρυσμένα
να χάνεται στης νύχτας τον πυθμένα
σαν κάποιος που ποτέ του δεν υπήρξε
αυτός που τόσο αγάπησε τον κόσμο.

[Διάφανα Κρίνα]


ξέφτια ματωμένα

Είναι μέρες που πατάω γερά. Κι είναι μέρες που το νοιώθω πως … Ένα φιξάκι, δεν είναι παρά μια στιγμή, κι όμως, μπορεί να γίνει μια ολόκληρη ζωή.

Έτσι θα το περιέγραφε ο Παύλος. Εγώ θα δανειστώ τα δικά του λόγια, μαζί με άλλων. Κι αν μιλάω – συνέχεια – με παραβολές, το ξανάπα, είναι που, η αλήθεια δε λέγεται. Δεν πειράζει, τα έχουν πει όλα οι ποιητές. Δεν είναι ανάγκη να τα λέω όλα εγώ.

Ξυπνάει η σκονισμένη μου χαρά
μέσα απ’ τις λάσπες που κοιμάται τόσα χρόνια
και μου ζητάει ξεχασμένα δανεικά
και λαχταράει μεθυσμένα σταυροδρόμια

Πεινάει η απελπισμένη μου καρδιά,
καταβροχθίζει ό,τι απόμεινε από ‘μένα
και παραδέρνει από δω στο πουθενά
φορώντας ξέφτια της αγάπης ματωμένα.

Lire la suite


μυρίζεις ίσκιους

Aγαπημένο, θλιμμένο, όμορφο, περιεκτικό … όπως η σύνθεση της φωτογραφίας. Δε δείχνει κάτι συγκεκριμένο, μα αφήνει να καταλάβουμε πολλά. Και την ερμηνεία, ο καθένας την πάει ως εκεί που δύναται.

Την τέχνη, θα μου πείτε, μπορεί κανείς να την αισθανθεί. Δεν χρειάζεται να την κατανοεί, ούτε να την αναλύσει. Στο οποίο έχω να απαντήσω … δυναμώστε τον ήχο και απολαύστε το. Λέξη προς λέξη.

Από σκοτάδι σε σκοτάδι τριγυρνάς
Μ’ ένα θανάσιμο τρικύμισμα στα μάτια
Μυρίζεις ίσκιους από έρημα δωμάτια
τοπία θλίψης τα αγόρια που αγαπάς

Σαλεύεις πίσω από πεύκα σιωπηλά
προφίλ θανάτου σ’ ένα όνειρο από χιόνι
εκεί που βρίσκεσαι κανένας δε μιλά
μόνο φαντάσματα που κλαίνε μεσ’ τη σκόνη

Lire la suite


προώρως απέθανεν

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.
Lire la suite


Κρίνα

[Ατάκα διαδικτυακού φίλου, κατόπιν ακρόασης μουσικής από τα Διάφανα Κρίνα:]

« Κολλησα… ωραια μουσική. Λες να παθω τίποτα απο τα πολλά κρίνα? Ξέρω μια περιπτωση εγκυμοσύνης απο ένα και μοναδικό! »


ένας διάβολος που μέσα μου γελά

Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά
Με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της
Και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά
Για να πετάει τους νόθους γιους της

Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά
Μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη
Γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά,
Γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά
Και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι

Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά
Κι ένας θεός που με κοιτάζει βαλσαμωμένος
Κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά
Να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος

Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά
Είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο
Διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά
Είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά
Μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος
Και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά
Σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά
Από ανθρώπους και θεούς καταραμένος

[Διάφανα Κρίνα]


στήνω γιορτές για ανθρώπους που χάνουν

Το τελευταίο διάστημα, το πληκτρολόγιό μου στάζει μαυρίλα. Το παραδέχομαι, μου βγήκε κάπως έτσι. Κάποιος που δε με γνωρίζει μπορεί να θεωρήσει πως είμαι από εκείνα τα άτομα που χρειάζονται την “τραγικότητα” για να αυτοπροσδιορίζονται.

Άτομα που, η αυτολύπηση ορίζει την ύπαρξή τους και τους δίνει λόγο να αναπνέουν. Που ζουν για να γκρινιάξουν πόσο χάλια είναι η ζωή τους και πόσο τη μισούν. Πόσο καλύτερα θα ήταν αν είχαν μεγαλώσει διαφορετικά, αν δεν είχαν σταθεί τόσο άτυχοι, αν οι γονείς τους έδειχναν κατανόηση, αν τους έπαιζαν τα άλλα παιδάκια στο ακριβό ιδιωτικό σχολείο, αν δεν αυτοτραυματίζονταν για να βαυκαλίζονται πως υποφέρουν, αν δεν …

Κι εσύ πρέπει να τους λυπάσαι. Να συμπάσχεις. Να δείχνεις κατανόηση και να υποφέρεις μαζί τους. Να σε σέρνουν μαζί τους στο βούρκο και την αστική μαυρίλα τους. Επειδή έτσι, προσθέτεις νόημα στην άθλια ύπαρξή τους. Επειδή κάτι τέτοιο συζήτησαν με τον ψυχολόγο τους.

Δηλώνουν δυστυχισμένοι, έτσι, γενικά και αόριστα. Όχι παντού όμως: βρίσκουν θύματα, που ασχολούνται μαζί τους. Ανθρώπους που, από υπερβολική ευαισθησία, συμπάσχουν. Και τους ταϊζουν το παραμύθι. Επαναλαμβάνω για όποιον δεν το κατάλαβε: είναι μόνο ένας αρρωστημένος τρόπος να προσδίδουν νόημα και αξία στην άλλως ασήμαντη ζωούλα τους. Lire la suite


σκουριά

Mέσα σε χρόνια δανεικά, απρόσμενα και ξένα
μες στα ποτάμια τα θολά που ζω σα μάυρη σμέρνα
μες στην ανάσα του Βοριά, σε σύμπαντα ηττημένα
Θα σιγοκαίνε σα φωτιά η αγάπη και η λησμονιά.

Θα έχουν τα μάτια μου σκουριά, θα ζω χωρίς εσένα
θα με χλευάζουν τα παιδιά, θα πιω απ’τη μαύρη στέρνα
μες στων μηρών σου τη δροσιά πως ξαποστέναν τρυφερά
τα χέρια μου, δυο ελάφια κουρασμένα.

Κι εγώ που δε μπορώ πια να ξεχάσω τ’όνομά της
να τριγυρνάω εδώ κι εκεί ψάχνοντας τ’άρωμά της,
στον κήπο της Γεσθημανή να ξαγρυπνώ δίχως φωνή
σαν λυπημένο φάντασμα στον τάφο της αγάπης.

[Διάφανα Κρίνα]


σπάω τα είδωλά μου

Μεσ’ στα χαλάσματα σε στοίχειωσε η μιλιά μου
Μα η ματιά μου παραμένει ζωντανή

Δε θέλω να ‘μαι ναυαγός στα ψέματά μου
Και η ζωή μου να φαντάζει υπερβολή.

Θέλω να ‘ρθώ και να σε βρω γυμνό να στέκεις
Να μου μιλάς μ’ αυτή τη γλώσσα τη στεγνή
Από τις πρώτες τις σιωπές μου να απέχεις
Και η ζωή μου να φαντάζει πιο αγνή.
Lire la suite


τα πιο υπέροχα πάθη

Με ρωτούν οι χειμώνες, τα σκυλιά μες στο κρύο
Με ρωτούν τα μελτέμια που με κόψαν στα δυο
Με ρωτούν τα φεγγάρια, κι οι νεκροί γαλαξίες
Με ρωτούν τα σκιάχτρα, κι οι σκιές στις γωνίες

Αν κουράστηκα να σέρνω εδώ κι εκεί τη ζωή μου
Αν ακόμα ανασαίνω, αν κοχλάζει η ψυχή μου
Που γυρίζω τις νύχτες, και τι ψάχνω να βρω
Αν αυτό το ναυάγιο εκεί στην άκρη είμαι εγώ

Lire la suite


πήρες λάθος το δικό μου δρόμο

[επαναλήψεις … για εμπέδωση]

Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου
και το ‘βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές
και γύρω σου κούκλες χλωμές, ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου
κι οι αλήθειες σου, να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές.

[Παύλος]

Lire la suite